Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πια, ότι σε όλο το δυτικό κόσμο η μεγάλη μάζα των διανοουμένων είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από το κεφάλαιο ή από την εξουσία. Οι μηχανισμοί είναι γνωστότατο. Η εύνοια, η συμμετοχή σε " ερευνητικά προγράμματα " που συνδέονται με την παραγωγή, η παροχή υπηρεσιών με την τυπική ιδιότητα του συμβούλου, του τεχνοκράτη, του εμπειρογνώμονα ή ακόμα και του «γκουρού», κατέστησαν την διανόηση «επάγγελμα»...».

Κ
. Τσουκαλάς

« It is now an undeniable fact that throughout the western world the intellectuals are strongly dependent on the capital and the «power». The mechanisms are well known. These are the favouritism, the participation in «research projects» associated with the production, the status of consultant, the technocrat, the expert, or even the «gurus».All these have made the intellectuals a professional cast of people in the service of political, economical and social elites.

C. Tsoukalas

11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010

Τι περιμένουνουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
Γιατί μέσα στην σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι καθοντ’ οι συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα!

Τι νόμους πια θα κάμουν οι συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν!

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

ΜΙΚΗΣ ΜΑΝΤΑΚΑΣ-PRESENTE!

«Σκοτώσατε τον άνθρωπο, όχι την ιδέα»

Υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που ξεχωρίζουν. Που απαρνιούνται την ύπαρξη μιας συμβιβασμένης ζωής και εκθέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο, όχι για την περιπέτεια και την αδρεναλίνη, αλλά για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά. Οταν μάλιστα αυτό γίνεται σε εποχές, όπου η πολιτική και δη η ριζοσπαστική δράση ενέχει τεράστιους κινδύνους, όπως ήταν η Ιταλία της δεκαετίας του 70, εποχή που η αριστερά εγκληματούσε και σκότωνε απροκάλυπτα, χωρίς να διστάζει μπροστά ακόμα και σε εκλεγμένους πρωθυπουργούς (Άλντο Μόρο), τότε η συμμετοχή και μόνο αναδεικνύει προσωπικότητες ηρωικές, που αναγνωρίζουν την υψίστη τιμή του να γράφουν ιστορία, και την επιδιώκουν. Ο Μίκης Μάντακας ανήκε σε αυτή την κατηγορία. Αν και φοιτούσε στο εξωτερικό, αν και κανείς δεν τον υποχρέωσε να στρατευθεί πολιτικά, να σταθεί αλληλέγγυος και συμμαχητής στο πλευρό των Ιταλών εθνικιστών, αυτός πρόταξε τα στήθη του και αγωνίστηκε στο πλευρό όσων έστησαν οδοφράγματα για να σταματήσουν την επέλαση των εκφυλισμένων δυνάμεων του διεθνισμού και της ισοπέδωσης. Στάθηκε εκεί στο πλευρό των Ιταλών συναγωνιστών του και πρόσφερε θυσία την ίδια την ζωή του, κερδίζοντας μία θέση στο Πάνθεο των εθνικιστών ηρώων στην γειτονική μας χώρα. Σήμερα, τρεις δεκαετίες και πλέον μετά, κάποιοι από τους τότε συναγωνιστές του, κρατούν τα πηδάλια υπουργείων της κυβέρνησης της χώρας, της Βουλής της και της πρωτεύουσας της. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν την αγωνιστική δράση μέσα από μαχητικά κινήματα η την πνευματική δημιουργία. Είναι οι άνθρωποι που έδωσαν και αυτοί αγώνες στα χαρακώματα, στους δρόμους, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια και θυμούνται τον Μίκυ με αγάπη. Ελάχιστοι πια αντίπαλοι λουφάζουν ένοχα στα έδρανα της αντιπολίτευσης, ενώ κάποιοι «σύντροφοι» τους, ζουν εξόριστη στο εξωτερικό η πίσω από μπάρες η σε καθεστώς παρακολούθησης και περιορισμένης ελευθερίας. Η δικαίωση για τους εθνικιστές έρχεται πάντα, άσχετα αν κάποιοι δεν ζουν ανάμεσα μας για να την βιώσουν. Ολα όμως δείχνουν ότι η θυσία του Μίκη δεν πήγε χαμένη. Αυτό εξάλλου το καταμαρτυρεί και η μεγάλη παρέλαση Ιταλών συναγωνιστών στο ετήσιο μνημόσυνο στην Ρώμη στις 28 Φεβρουαρίου.

Την εποχή της δεκαετίας του 70, στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Ιταλίας, γράφονταν πολλές σελίδες μικρών εποποιιών, αγνώστων στην συντριπτική πλειοψηφία τους στο ευρύ κοινό. Νέα παιδιά παρασυρμένα από τον εγγενή αυθορμητισμό της ηλικίας, συγκρούονται σε καθημερινή βάση, κερδίζοντας και χάνοντας μικρές μάχες, υπηρετώντας πιστά ιδέες και αρχές. Η διαφορά των εθνικιστών με τους κομμουνιστές και αριστεριστές ήταν ότι οι δεύτεροι, υπηρετώντας πιστά τις λενινιστικές αρχές τους δεν δίσταζαν να σκοτώσουν εν ψυχρώ, όπως στην περίπτωση του Μίκη, η ακόμα να κάψουν μικρά παιδιά ζωντανά μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, όπως στην περίπτωση Ματέι το 1973.

Θεωρούμε ότι η θυσία του Μίκη δεν πήγε χαμένη. Το αντίθετο πείσμωσε τους Ιταλούς συναγωνιστές και ατσάλωσε τις γραμμές τους οδηγώντας στα σημερινά εκλογικά και όχι μόνο αποτελέσματα, που δικαιώνουν αναμφίβολα τους αγώνες τους.

Ο Μίκης Μάντακας έπεσε για την Ευρώπη. Εδωσε την ζωή του για να μην επικρατήσουν οι εθνοκτόνες διεθνιστικές αριστερές ιδέες που έφεραν τα στίφη των μουσουλμάνων μπροστά στις πύλες της Βιέννης, της Ρώμης του Βερολίνου και των άλλων Ευρωπαικών πόλεων, των προπυργίων του Ελληνορωμαικού πολιτισμού.

Μίκης Μάντακας –PRESENTE!

Mίκης Μάντακας, Ένας Μαχητής της Ευρώπης, Εκδόσεις ΛΟΓΧΗ, Αθήναι 2008


1 σχόλιο:

ΣΧΟΛΙΑ