Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πια, ότι σε όλο το δυτικό κόσμο η μεγάλη μάζα των διανοουμένων είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από το κεφάλαιο ή από την εξουσία. Οι μηχανισμοί είναι γνωστότατο. Η εύνοια, η συμμετοχή σε " ερευνητικά προγράμματα " που συνδέονται με την παραγωγή, η παροχή υπηρεσιών με την τυπική ιδιότητα του συμβούλου, του τεχνοκράτη, του εμπειρογνώμονα ή ακόμα και του «γκουρού», κατέστησαν την διανόηση «επάγγελμα»...».

Κ
. Τσουκαλάς

« It is now an undeniable fact that throughout the western world the intellectuals are strongly dependent on the capital and the «power». The mechanisms are well known. These are the favouritism, the participation in «research projects» associated with the production, the status of consultant, the technocrat, the expert, or even the «gurus».All these have made the intellectuals a professional cast of people in the service of political, economical and social elites.

C. Tsoukalas

11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2010

Τι περιμένουνουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
Γιατί μέσα στην σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι καθοντ’ οι συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα!

Τι νόμους πια θα κάμουν οι συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν!

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Η ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ



Γράφει ο "Ακρίτας"

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com
/2010/01/blog-post_26.html#comment-form
Παρατηρούμε στη Ελλάδα με αφορμή το μεταναστευτικό νομοσχέδιο αλλά και των ενεργειών αποεθνοκοποίησης της παρούσας κυβέρνησης μία παρά­δοξη και ανησυχητική τύφλωση των πολιτικών (κυρίως στην Αρι­στερά) καθώς και των δημοσιογραφικών κύκλων, για τις νέες εκδη­λώσεις ελληνοφοβίας, κυρίως όταν αυτές συνδέονται με την εθνική παράδοση και ταυτότητα. Προστέθηκε στο φαντασιακό ορισμένων μαχητικών ελίτ, ή a priori συμπάθεια για εκείνους, οι όποιοι προσ­λαμβάνονται αδιακρίτως ως «ξένοι» ή θυματοποιημένοι «μετανάστες», δηλαδή οι παράνομοι ή, επί το λαϊκότερο, οι «λαθρομετανάστες», εκθειαζόμενοι ως «χωρίς χαρτιά» από τούς νέους κομφορμιστές.

Αυτή η στοχοθετημένη ξενοφιλία, η οποία συγκροτήθηκε σε παράδοξη προκατάληψη, ας πούμε αντιρατσιστι­κή/ρατσιστική, της οποίας η ανάποδη όψη είναι η βαθιά περιφρόνη­ση για τον τύπο του αξιοθρήνητου «γηγενούς Έλληνα» και το απερι­όριστο λεκτικό μίσος για τους «Δεξιούς» ή τούς «Κεντροδεξιούς». Λέξεις όπως «ρατσιστής», «ξενοφοβικός», «ακροδεξιός», «φασίστες», «εθνικιστές» και «νέο-ναζί» και άλλες παρεμφερείς χαρακτηρισμοί είναι το λεκτικό οπλοστάσιο αυτής της πολυπολιτισμικής αριστεράς επειδή αντιτίθενται στο νομοσχέδιο που προωθεί η αεθνική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διευκολύνει την κατάργηση του ισχύοντος δικαίου εθνικής καταγωγής και την αδιάκριτη πολιτογράφηση και Ελληνοποίηση των πάντων. Προσδιορίζονται ως «αντιραστιστές» αλλά αυτοί είναι που προωθούν με κάθε μέσο την πατριωτική Ελληνοφοβία, την Εθνοφοβία και κυρίως την κατασκευή, εκ του μη όντος, μίας συμπαγούς και διακριτής εθνοπολιτισμικής μειονότητας εντός της εθνικής επικράτειας. Στο στόχαστρο τους είναι ακόμα και η Πατριωτική αριστερά όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, το Άρδην και το Ρεσάλτο.

Για τον αντιρατσισμό ο Γάλλος φιλόσοφος Finkielkraut[1] τονίζει ότι αυτή η υπεροπτική ιδέα του «πολέμου κατά τον ρατσισμού» στα­διακά μετατρέπεται σε.....
μία ειδεχθώς λανθασμένη ιδεολογία. Και αυτός ο αντι-ρατσισμός θα είναι για τον 21ο αιώνα ότι ο κομμουνισμός ήταν για τον 20ο αιώνα. Μία πηγή βίας... Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με την «αντι-ρατσιστική» ιδεολογία. Φυσικά υπάρχει πρόβλημα διακρίσεων. Υπάρχει ξενοφοβικό αντανακλαστικό, είναι αλήθεια, αλλά η παρουσίαση των γεγονότων ως απάντηση στον Ελληνικό ρατσισμό είναι εντελώς λάθος.

Εκφραστές αυτής της πολυπολιτισμικής αριστεράς είναι η ιθύνουσα πολιτική ελίτ (καλυπτόμενη πίσω από το εφεύρημα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας»), η Μετα-Εθνική, Εθνοφοβική Αριστερά συνεπικουρούμενη έμμεσα από την Στεγνή και Κενή από ιδεολογία Φιλελεύθερης Δεξιάς η οποία έχει εξαπολύσει με ιδιαίτερο πείσμα στην Ελλάδα απηνή πολεμική κατά της αμεσοδημοκρατικής ιδέας και πρακτικής (δημοψηφίσματα) και αποφεύγει, όπως ο διάβολος το λιβάνι, τη γνήσια, άμεση και άνευ διαμεσολαβητών έκφραση της volonté generale, όχι μόνο λόγω των παραδοσιακών ελιτιστικών συνδρόμων της, αλλά και επειδή προδήλως φοβάται την κρίση της σιωπηλής πλειονότητας του Λαού, γνωρίζουσα ότι έχει πλήρως αποκοπεί από τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα (έχοντας καταστεί η οργανική διανόηση και ιδεολογική γραφειοκρατία της νέας παγκοσμιοποιημένης υπερεθνικής ελίτ).

Η αθλιότητα η ή κοινωνική περιθωριοποίηση, a fortiori ή βολική εγκατάσταση σε μία θυματική θέση, δεν μπορεί να απονέμει το δικαίωμα τού μίσους, της ύβρεως, της επίθεσης, του τραυματισμού, της δολοφονίας. Και όμως σχολια­στές και πολιτικοί παράγοντες βρίσκουν πάντα λόγους συγχώρεσης σε εγκληματικές ενέργειες από τη στιγμή που αυτές αποδίδονται σε κατηγορίες που θεωρούνται, με γενικευτικό τρόπο, «αδικημένες», «αποκλεισμένες», «υφιστάμενες διακρίσεις», «απελπισμένες». Εδώ, η επιείκεια είναι υποχρεωτική. Η αόριστα κοινωνιολογική εξήγηση λειτουργεί αδιακρίτως ως πολιτική και ηθική δικαιολόγηση. Το σκεπτικό αυτό έχει ως προαπαιτούμενο ότι οι δυσλειτουργίες της ά λά γαλλικά ρεπουμπλικανικής ενσωμάτωσης προϋποθέτουν τη μετά­βαση στην πολυπολιτισμική κοινωνία, συνεπώς, την αντικατάσταση του μοντέλου τής αφομοίωσης από αυτό της πολυκοινοτιστικής κοινωνίας. Συνεπώς η κουλτούρα του μίσους των λαθρομεταναστών κρίνεται ως κάτι το ομαλό, καθίσταται φυσική ως σύμπτωμα των «δυσλειτουργιών» της Ελληνικής Δημοκρατικής Πολιτείας, η οποία στιγματίζεται ως ίακωβινική και ρατσιστική.

Αυτοί οι νεοαριστές κοινωνιολόγοι(στην πλειοψηφία τους καθηγητές σε δημόσια πανεπιστήμια, σχολιαστές σε Μ.Μ.Ε. και μέλη συγκοινωνούντων κρατικοδίαιτων Μ.Κ.Ο.) συνεισφέρουν με τον τρόπο αυτό, ως «χρήσιμοι ηλίθιοι» (όπως λέει ο Pierre-André Taguieff [2] για τους δικούς του) , στο όνομα του πολυπολιτισμικοϋ δόγματος ή ακριβέστερα, του πολυκοινοτιστικού δόγματος, στην απαγόρευση κάθε κριτικής στις πολλαπλές μορφές του ισλα­μισμού, οι όποιες βρήκαν στη Μεγάλη Βρετανία έναν προνομιακό τόπο υποδοχής. Οι νεοαριστεριστές ειδικοί των κοινωνικών επιστη­μών λειτουργούν συχνά σήμερα, τόσο στο Λονδίνο όσο και στο Παρίσι, ως «χρήσιμοι ηλίθιοι» του ισλαμισμού.

Η αυξημένη εισροή μεταναστών από χώρες με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο σε σχέση με τον γηγενή πληθυσμό, η αυξημένη παράνομη μετανάστευση, η υποδόρια εφαρμογή πολυπολιτισμικών πολιτικών, η αύξηση του αριθμού των αλλοδαπών λόγω της αυξημέ­νης γεννητικότητας, της οικογενειακής επανένωσης αλλά και του δικαιώματος να φέρνουν συζύγους από τις χώρες καταγωγής τους οδήγησε στην διαμόρφωση ενός πληθυσμού ατόμων, ο όποιος δεν μπορεί να ενσωματωθεί στην Ελληνική κοινωνία τόσο γιατί είναι αριθμητικά μεγάλος όσο και γιατί είναι πολιτισμικά πολύ διαφο­ρετικός. Γι' αυτό και επιτείνεται τόσο η ανάπτυξη μουσουλμανικών γκέτο στις αστικές περιοχές (κυρίως στην Αθήνα και Πάτρα) όσο και η ριζοσπαστικοποίηση της μουσουλμανικής νεολαίας που θα έχει σαν αποτέλεσμα την άνοδο του ισλαμικού φονταμενταλισμοΰ και του αντιχριστιανισμού. Ο τελευταίος δε είναι πλέον στόχος των θρησκευόμενων άθεων που εκφράζεται από Μ.Κ.Ο. που χρηματοδοτούνται από πάσης φύσεως Ευρωπαϊκά προγράμματα. Κονόμα δηλαδή….

Η πολυπολιτισμικότητα είναι ένα από τα ιδεολογήματα που η πνευματικώς αποικιοκρατούμενη και πολιτικώς κατεχόμενη από μία εθνοφοβική-εθνομηδενιστική ελίτ χώρα μας από την Δύση. Συνεχίζοντας μια – κακή – παράδοση δύο και πλέον αιώνων, ο ειδικός αυτός ανθρωπολογικός τύπος του καθεστωτικού διανοούμενου – πορθμέα, εδώ και μιάμισυ περίπου δεκαετία προπαγανδίζει τον υποτιθέμενο εμπλουτισμό της εγχώριας δημοκρατίας με την πολυπολιτισμικότητα. Ο αντίλογος που έχει αναπτυχθεί τόσο για τις ιδεολογικές προϋποθέσεις όσο και για τις πρακτικές συνέπειες, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος, έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον και ένα παγκόσμιο ενδιαφέρον. Το διακύβευμα στην Ελλάδα δεν είναι μονάχα η συνοχή ή η ακεραιότητα ενός ακόμη έθνους – κράτους αλλά σε έναν βαθμό και το ίδιο το νόημα της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί κάτω από την επίδραση του αιώνιου ελληνικού πνεύματος, της καρδιάς της ανθρώπινης κληρονομιάς.

Ο τυφλός πασιφισμός, ο όποιος θέτει στο ίδιο επίπεδο τον εισβολέα με αυτόν που υφίσταται την επίθεση, είναι μία ιδιαίτερα επικίνδυνη μορφή ηθικισμού, γιατί πρακτικά αφήνει ελεύθερο το πεδίο ή ενθαρρύνει τον εισβολέα αδρανοποιών­τας τον αμυνόμενο με το να του απονομιμοποιεί το δικαίωμα στη νόμιμη άμυνα. Το να μην ξέρουμε να αναγνωρίζουμε τον εχθρό, να μην μπορούμε να τον υποδείξουμε, να μην τολμούμε να κινητοποιη­θούμε εναντίον του, αυτό είναι το επίπεδο μηδέν τής πολιτικής αλλά και της γεωπολιτικής. Αυτό το όποιο διαγράφεται είναι ο μετασχηματισμός του ελληνικού έθνους ως κοινότητας πολιτών σε μία πολυκοινοτιστική κοινωνία στερημένη πολιτικής συνείδησης, υπό τη σκέπη ενός αποδυ­ναμωμένου κράτους από την παγκοσμιοποίηση και τον εξευρω­παϊσμό, και αυτό μέσα σε ένα επικίνδυνο πλαίσιο Ισλαμιστικής τρο­μοκρατίας και εξισλαμισμού «από τα κάτω», κράτος του οποίου οι προπαγανδιστές έχουν στόχο να επιταχύνουν τη διαδικασία εθνικής αποδιάρθρωσης.

Ο στόχος των ισλαμιστών ιεροκηρύκων είναι κατ αρχάς να εμποδίσουν μέσω του ίσλαμιστικοϋ προσηλυτισμού την ενσωμάτωση των πληθυσμών, που προέρ­χονται από τη μετανάστευση, θέτοντας τους στο περιθώριο της ευρύ­τερης κοινωνίας (εξ ου και η αποδιδόμενη σημασία στην ισλαμική μαντίλα), για να ευνοήσουν, στη συνέχεια, τη δημιουργία δικτύων υποστήριξης και ομάδες φανατικών μαχητών έτοιμων να θυσιάσουν τη ζωή τους για την υπόθεση. Όσο για το πολιτικο-θρησκευτικό πρόγραμμα των ισλαμιστών για την Ευρώπη, αυτό μπορεί να οριστεί μέσω του προοδευτικού εξισλαμισμού της Ευρώπης.

Η πολυπολιτισμικότητα συγκρούεται με την ουσία της δημοκρατίας καθώς η τελευταία, ως πολιτικό σύστημα, πρέπει να στηρίζεται σε μία αμοιβαία εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και στην αίσθηση αυτών περί ενός κοινού οράματος και κοινών ηθικών υποχρεώσεων. Και αυτά κείνται πολύ παραπάνω από την απλή διακήρυξη πίστης στην δημοκρατία, στο Σύνταγμα και στους νόμους την οποία επιβάλλει ο «συνταγματικός πατριωτισμός» του «δικαίου του εδάφους». Όταν η πολυπολιτισμική κοινωνία περιλαμβάνει τόσο διαφορετικές πολιτισμικά ομάδες ώστε να μην υπάρχει κοινό όραμα, κοινές αξίες και κοινές ηθικές υποχρεώσεις, τότε η κοινωνική αλληλεγγύη καταρρέει και επικρατούν φυγόκεντρες δυνάμεις. [3]

Για αυτό και οι λεκτικές επιθέσεις (ένα κράμα ιδεολογικής εμμονής και φτηνής προπαγάνδας) των οπαδών αυτής της ιδεολογίας όπου λοιδορούν και εξυβρίζουν Έλληνες (85% σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) όταν ζητούν δημοψήφισμα ή προϋποθέσεις πολιτογράφησης και μεταναστευτική πολιτική σύμφωνα με τα πρότυπα άλλων χωρών.

Παραπομπές
[1]- Dror and Aurella, «What sort of Frenchmen are they? », Haaretz 17/11/2005
[2]- Pierre-André Taguieff, «Η νέα εβραιοφοβία», Πόλις, 2005.σελ 95
[3]-Γιάννης Κολοβός, «Η έννοια του «Έλληνα» σε μία πολυπολιτισμική Ελλάδα, περιοδικό Patria, τεύχος 17

4 σχόλια:

  1. Δυστυχώς οι Έλληνες κοιμόνται στον καναπέ τους!
    Μόνο όσων οι γειτονιές εποικούνται από λαθρομετανάστες αντιλαμβάνονται, εκ των υστέρων βέβαια, σε τι εφιάλτη βρέθηκαν σε τι είδους κόλαση οδηγείται η χώρα.
    Μάλλον δεν θα αντιληφθούμε καθόλου αυτό που θα πάθουμε σύντομα...
    Ελληνομνήμων

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δημιουργήστε παντού αυτόνομους Ελληνικούς πυρήνες αντίστασης, στην γειτονιά στο σχολείο, στην εργασία. Η ένοπλη σύγκρουση με τους αλλοεθνείς μουσουλμάνους λαθρομετανάστες δεν θα αργήσει να έλθει. Η θα μας σφάξουν η θα τους σφάξουμε…
    ΕΕΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σήμερα στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών στις αφίξεις αεροσκαφών από Ελλάδα ελέγχονταν τα Ελληνικά διαβατήρια. Βομβαρδίστε τους βουλευτές των εθνικών κοινοβουλίων των χωρών της Ευρώπης με μηνύματα στα Αγγλικά, για το έγκλημα που ετοιμάζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για την χώρα μας και την Ευρώπη τονίζοντας ότι όλοι αυτοί οι μουσουλμάνοι που σήμερα είναι στην Ελλάδα, αύριο θα είναι στις χώρες τους με Ελληνικό διαβατήριο.

    Η σωτηρία θα έλθει μόνο από έξω αφού η Ελληνική κοινωνία κοιμάται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΣΧΟΛΙΑ