Την ίδια στιγμή που τα τριτικοσμικά σκουπίδια, ληστεύουν, βιάζουν, κακοποιούν και σκοτώνουν τους Ελληνες με τις ευλογίες του υπουργού Προστασίας του Λαθρομετανάστη, του SIRIZA και του PASOK, ο Δημήτρης Παπαγεωργίου εξακολουθεί να παραμένει στην φυλακή. «Ο σκοπός της προφυλάκισης μου είναι η τρομοκράτηση του Ελληνικού λαού», δήλωσε σε συνέντευξη ο Δημήτρης Παπαγεωργίου μέσα από την φυλακή:
Η πρόσφατη ψήφιση του λαθρονομοσχεδίου από το PASOK και τον SIRIZA , είναι η πρώτη πράξη και σκηνή του πραγματικού σεναριου που βασίζεται στο προφητικό βιβλίο του Νίκου Χιδιρογλου «Οχι στην παλιά πόλη». Είναι βέβαιο πλέον ότι οι κάτοικοι αυτής της χώρας «δεν ζουν τα ονοιρά τους», αλλά τους «χειρότερους εφιάλτες τους», προφανώς χωρίς να το έχουν αντιληφθεί.
Ο διάχυτος πολιτικός ριζοσπαστισμός στο κείμενό του βιβλίου, αλλά και ο αυθορμητισμός του, προσδίδουν χρώμα στη γραφή του, προβληματίζοντας, ξεσηκώνοντας και ανατρέποντας. Για ένα δημοσιογράφο ενταγμένο πολιτικά στον χώρο της αστικής Δεξιάς, αυτό κι αν αποτελεί είδηση! Οι οργουελικές επισημάνσεις του για το μέλλον, τρομάζουν. Ο γνωστός δημοσιογράφος όμως, μετά από κάποια χρόνια στο πολιτικό ρεπορτάζ και στην πιάτσα γενικότερα, βγάζει μια απαισιοδοξία, που πηγάζει από πολύ συγκεκριμένα συμπεράσματα στα οποία έχει καταλήξει.
Μας προειδοποιεί, μάλιστα, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου, για ένα δυσοίωνο μέλλον, που ίσως να μην βρίσκεται και τόσο μακριά. Τα σημάδια βρίσκονται παντού γύρω μας, επιβάλλοντας εγρήγορση και κυρίως, ενασχόληση με τα κοινά. Σε συνέντευξη στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, ο Νίκος Χιδίρογλου αναλύει παραστατικά , όπως και στο βιβλίο του, τι θα πρέπει να περιμένουν οι Ελληνες στην νέα τάξη πραγμάτων που ο Παπανδρέας επιφύλλαξε για την Πατρίδα μας και που όλοι πλέον είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε.
Πώς γεννήθηκε αυτό το φουτουριστικό μυθιστόρημα με τα τόσα πολιτικά στοιχεία; Πόσο σας επηρέασε η δουλειά σας ως δημοσιογράφου;
Πολλοί δημοσιογράφοι γράφουμε βιβλία. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαδρομής μας. Ώρες-ώρες αισθανόμαστε την ανάγκη να εκφραστούμε, εκτός του πλαισίου των άνωθεν επιταγών ή σκοπιμοτήτων, της γραμμής του εκδότη και των έμμεσων λογοκρισιών. Θέλουμε να δώσουμε αυτό που κρύβουμε μέσα μας ανεπιτήδευτα, χωρίς φτιασίδια, κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε δυστυχώς όταν σε καθημερινή βάση βρισκόμαστε αναλισκόμενοι με τα τετριμμένα της παραπολιτικής. Το βιβλίο γεννήθηκε άξαφνα ένα καλοκαιρινό βράδυ, που προσέγγισα τον υπολογιστή με διάθεση δημιουργική, χωρίς να έχω όμως κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Ίσως έτσι να νόμιζα εκείνη τη στιγμή, να εθελοτυφλούσα. Όπως και να έχει, δεν τίθεται θέμα απόφασης, τουλάχιστον ενσυνείδητης. Και ό,τι γράφεται αυθόρμητα, έχει αν μη τι άλλο, χρώμα. Είμαι απλά άνθρωπος που του αρέσει να γράφει. Και αυτό έκανα, τίποτα παραπάνω.
Oι ανθελληνες κανουν δικτατορια
Tι κρύβει ο τίτλος του βιβλίου "Όχι στην Παλιά Πόλη" και τι αντικατοπτρίζει σε σχέση με την εξέλιξη του έργου;
Η Παλιά Πόλη στο βιβλίο μου συμβολίζει το κακό, για κάποιους ίσως το απόλυτο κακό. Το άλλοθι μιας μελλοντικής κοινωνίας, χαμένης, χωρίς σκοπούς, ιδανικά και αξίες, όπου καταργούνται οι κανόνες, αλλά κυρίως τα ήθη, τα έθιμα και οι παλιοί τρόποι και όπου το ηθικό χάος δημιουργεί παρακμιακές καταστάσεις. Η Παλιά Πόλη λοιπόν, είναι ένας συμβολικός χώρος, το σημείο συνάντησης της διαφθοράς, του ηθικού εκφυλισμού, του εγκλήματος, της σήψης και της δυσωδίας. Ο χώρος που πρέπει να καθαρθεί, αλλά και ο χώρος της σύγκρουσης.
Στο έργο υπάρχει μια αντικληρικαλική δικτατορία η οποία επιβάλλεται από φιλελεύθερους σοσιαλδημοκράτες, χρησιμοποιώντας και αλλοδαπούς και βοηθούμενη από τη μεγάλη αποχή...
Γιατί, ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να επιβάλλουν στην κοινωνία μας και όχι μόνο, ένα τέτοιο έκτρωμα στο μέλλον, αν όχι αυτοί; Όσοι απεργάζονται τη δημιουργία μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από τα συστατικά της εθνικά στοιχεία, έχουν όνομα κ. συνάδελφε. Και εγώ δεν είχα ποτέ πρόβλημα να το βροντοφωνάξω. Ναι, το κείμενο ξεχειλίζει από αγωνία για το αύριο ενός κόσμου, όπου τα παιδιά όλων μας θα κληθούν να ζήσουν. Αν δεν υπήρχε αυτή η διάχυτη αγωνία, ίσως το κείμενο να μην είχε την επιτυχία που έχει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής και χάρη σε όσους με τίμησαν, διαβάζοντας το βιβλίο. Όσο για τους αλλοδαπούς, αυτοί καθαυτοί στο βιβλίο μου δεν αποτελούν πρόβλημα. Ψυχές είναι που ψάχνουν και αυτοί μια θέση κάτω από τον ήλιο για μια ανθρώπινη ζωή. Ως ορθόδοξος χριστιανός, έχω τη στοιχειώδη υποχρέωση να τους περιθάλπω, καθώς είναι συνάνθρωποί μου. Το πρόβλημα εστιάζεται στην προσπάθεια κάποιων να τους χρησιμοποιήσουν για να επιβάλλουν πολυπολιτισμικά μοντέλα που δεν ταιριάζουν στη μεστή αυθορμητισμού μεσογειακή κοινωνία μας, να τους πείσουν να μην γίνουν ποτέ Έλληνες, να μην γευτούν τους μεθυστικούς χυμούς αυτού του τόπου, να μην μυηθούν στα μυστήριά του και να εχθρεύονται τον γηγενή πληθυσμό, ώστε να υπονομευθεί ο εθνικός κορμός και να αφελληνιστεί ο τόπος. Τέλος, όσοι απέχουν από τις κοινωνικές και πολιτικές ζυμώσεις και αφήνουν ελεύθερο πεδίο στους ακτιβιστές της Αριστεράς, θα είναι συνυπεύθυνοι για όσα δεινά πλήξουν την πατρίδα.
Ο ρολος της δεξιας
Η Δεξιά στο βιβλίο σας γιατί δεν μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις και να αντισταθεί στο κόμμα της Νέας Πορείας;
Εδώ μπαίνουμε στην πολιτικο-ιδεολογική σφαίρα. Ας είναι. Πρέπει να διευκρινίσουμε όμως τι εννοούμε όταν μιλάμε για Δεξιά. Όπως είμαι σίγουρος ότι παρατηρήσατε, στο κείμενο χρησιμοποιώ τον όρο με φειδώ. Δεξιά μπορεί να είναι, ανάλογα βέβαια και με τα κριτήρια καθενός, και οι νεοφιλελεύθεροι. Μπορεί όμως ένας νεοφιλελεύθερος να δει τα όποια ζητήματα από εθνικό πρίσμα; Όχι. Δεν δικαιούται, όποιος τουλάχιστον θεωρεί ότι η άκρατη εκκοσμίκευση και η άνευ ορίων φιλελευθεροποίηση των κοινωνικών σχέσεων, αποτελούν πανάκεια για την επίλυση των όποιων κοινωνικών προβλημάτων, να αποκαλείται δεξιός. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Εξάλλου, η σύγκλιση των νεοφιλελεύθερων με τις ομάδες της ανανεωτικής Αριστεράς, είναι ήδη ορατή και μιλάει από μόνη της για το ποιοι είναι δεξιοί και ποιοι όχι.
Έχει σχέση αυτή η άποψη με τους προβληματισμούς σας σχετικά για το πού πάει η εγχώρια Δεξιά;
Σαφώς. Η αστική Δεξιά τέθηκε στο περιθώριο, όταν απέβαλλε τον όποιο ριζοσπαστισμό της και τις όποιες μεταρρυθμιστικές της διαθέσεις, όταν έγινε δύναμη διαχείρισης, όταν κοίταξε αφ' υψηλού την Αριστερά και απαξίωσε να αντιπαρατεθεί μαζί της ιδεολογικά. Χωρίς ιδεολογική κυριαρχία, δεν φτάνεις ποτέ στην πολιτική και χωρίς εθνική και κοινωνική ευαισθησία, τίθεσαι στο περιθώριο. Το σύστημα λοιπόν κόντεψε να γίνει περιθώριο και το άλλοτε πολιτικό περιθώριο, οι "μαλλιαροί", έγινε σύστημα. Η Ιστορία ξαναγράφτηκε, δικαιώνοντας όσους ηττήθηκαν γιατί δεν είχαν μαζί τους το λαό. Η διαδικασία της αναθεώρησης, δεν περιορίζεται πλέον στα όσα συνέβησαν στην μεταπολεμική περίοδο. Πρέπει όμως να αντιστραφεί πάραυτα. Για να διασωθεί ο,τιδήποτε εθνικό. Όπως και να έχει, η αστική Δεξιά σε όλη την Ευρώπη οφείλει να ακολουθήσει το περήφανο παράδειγμα του Νικολά Σαρκοζί. Και επιτέλους, να εισβάλλει εκ νέου στην πολιτική με αγωνιστική και ριζοσπαστική διάθεση! Απαιτούνται νεύρο και διάθεση για θυσίες και ρήξεις!
Στο βιβλίο, ένα αντρόγυνο συγκρούεται ιδεολογικά. Τελικά δύο άνθρωποι με διαφορετικές θεωρήσεις της ζωής και της κοινωνίας, μπορούν να τα βρουν; Πιστεύετε ότι θα πρέπει κανείς να μοιράζεται τη ζωή του μόνο με ομοϊδεάτισσα ή ομοϊδεάτη;
Όχι. Δεν υπήρξα ποτέ μου δογματικός. Η σύνθεση στη ζωή είναι πολλές φορές αναγκαία, ενώ η επαφή με το αντίθετο είναι γόνιμη και συναρπαστική και φυσικά άκρως ερωτική! Εξάλλου, τα ετερώνυμα έλκονται. Αλλά σε μια κοινή ζωή, απαιτείται μια βάση εκκίνησης, μια κοινή συνισταμένη. Δύο άνθρωποι ταγμένοι σε διαφορετικά ιδεολογικά συστήματα, αν είναι μάλιστα και ακτιβιστές, αργά ή γρήγορα θα συγκρουστούν. Το έχω δει να συμβαίνει πολλές φορές. Και δεν αξίζει τον κόπο να ερειπώνονται δυο ζωές, να πληγώνονται δύο άνθρωποι, ή και οι απόγονοί τους. Κανείς δεν εγκαταλείπει ιδέες και αξίες στις οποίες έχει στρατευθεί, για κανέναν, αν τουλάχιστον είναι συνεπής απέναντι στον εαυτό του και όχι καιροσκόπος ή τυχοδιώκτης.
Στο βιβλίο λέτε ότι "μόνο οι μαύροι είχαν όνειρα". Πιστεύεις ότι στο μέλλον θα υπάρχουν από την μία οι πατριώτες κάθε είδους και από την άλλη η διεθνιστική Αριστερά και ο κοσμοπολίτικος καπιταλισμός που θα εκπροσωπούν την Νέα Τάξη;
Αυτή θα είναι μια εξέλιξη που δεν θα δύναται να αποτραπεί, αν συνεχιστεί η απόπειρα κάποιων να μετασχηματίσουν τις δυτικές κοινωνίες. Δεν μπορώ να γνωρίζω ποιες θα είναι στο μέλλον οι ακριβείς συνισταμένες του προβλήματος, δεν είμαι προφήτης. Όμως, μια τέτοια κατάσταση τείνει να διαμορφωθεί. Όσοι έχουν όνειρα, εντρυφούν στις παραδόσεις μας και επιζητούν μια ζωή με ελευθερία, υψηλή αισθητική και την απαραίτητη δόση ανορθολογισμού που θα τους επιτρέψει να ελπίζουν και να υπερβαίνουν τον ματιριαλισμό και τον καταναλωτισμό, οφείλουν να την διεκδικήσουν. Αλλιώς, η εμποροκρατία, η πολιτιστική ομογενοποίηση και η ισοπέδωση, ελλοχεύουν για να τους καταστήσουν δεσμώτες.
Ελεύθερος Κόσμος 10 Ιανουαρίου 2010
Του Δημήτρη Ζαφειρόπουλου
Ο όρος «πατριωτικός χώρος», ο τόσο προσφιλής στους Ιούς της Ελευθεροτυπίας, χρησιμοποιείται για την οικονομία του κειμένου. Και αυτό γιατί τα πρόσωπα, οι ομάδες, τα κόμματα και οι οργανώσεις που ανήκουν σε αυτόν, συχνά αρνούνται την οποιαδήποτε σχέση, ιδεολογική ή πολιτική, του ενός με τον άλλον. Πολλοί δε χλευάζουν ακόμα και τον ίδιο τον όρο, αρνούμενοι την κατηγοριοποίησή τους σε αυτόν για να τον θυμηθούν όμως, συνήθως την παραμονή κάποιας εκλογικής διαδικασίας.
Και αυτό είναι μία από τις κλασικές ασθένειες του χώρου. Οι υπόλοιπες; Γνωστές και μη εξαιρετέες: αρχηγισμοί, εγωισμοί, μικροφιλοδοξίες, αυτοπροβολή, υπέρμετρα «εγώ», ιδεολογικές αγκυλώσεις, διχόνοιες και προβοκατορισμοί. Ελπίζαμε όμως, μάταια δυστυχώς όπως αποδεικνύεται, ότι μπροστά στο τεράστιο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και της αντίδρασης στην προτεινόμενη ένταξη αυτών στην ελληνική κοινωνία, ότι αυτές οι ασθένειες θα παραμερίζονταν. Γιατί με την πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ πλήττεται άμεσα η ίδια η ύπαρξή μας ως Έθνους και προτείνεται η δημιουργία ενός πολυφυλετικού αχταρμά με κίνδυνο να δοθεί τέλος στην Ιστορία αλλά και στο μέλλον της πατρίδας μας. Και όμως, αντί στο αίτημα της συλλογής υπογραφών για την διενέργεια δημοψηφίσματος να δούμε σύσσωμο τον πατριωτικό χώρο να πέφτει με τα μούτρα στην πραγμάτωση του, βλέπουμε τις προαναφερθείσες ασθένειες να εκδηλώνονται σε όλο τους το μεγαλείο. Είτε αυτό αρέσει είτε δεν αρέσει, το κόμμα του ΛΑΟΣ είναι ο φορέας που μπορεί να δώσει τη μεγαλύτερη δυναμική στο αίτημα για δημοψήφισμα. Έχει φωνή στην Βουλή, έχει οικονομική δύναμη για διαφήμιση, έχει δικά του ΜΜΕ και πρόσβαση στα «συστημικά». Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί όποιος θέλει αυτόνομα και μεμονωμένα να συγκεντρώνει υπογραφές για το ίδιο αίτημα. Καλοδεχούμενη και θετική η κάθε προσπάθεια αρκεί να μην λειτουργεί διασπαστικά ή υπονομευτικά από για τις υπόλοιπες. Οι επιστολές λοιπόν, που δημοσιεύονται «ανώνυμα» και εκφράζουν φόβο ότι τάχα οι υπογραφές που μαζεύει ο ΛΑΟΣ θα χρησιμοποιούν για φακέλωμα των υπογραφόντων, μόνο ως προβοκατόρικες μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε.
Ήδη η «Ελευθεροτυπία», ποια άλλη, χλευάζει τους «εθνικόφρονες» ότι φοβούνται να υπογράψουν για να μην φανεί το όνομά τους. Ως εδώ κύριοι με τις φοβίες και τις ανωνυμίες σας. Όποιος φοβάται να βγάλει το στήθος του μπροστά στην διάλυση της φυλής μας, ας κάτσει στο σπιτάκι του και ας περιμένει πότε θα τον ληστέψει ή δολοφονήσει η πρώτη τυχούσα συμμορία αλλοδαπών. Όποιος μένει στην ανωνυμία γιατί ετοιμάζει τάχα κάποια «επανάσταση» ας κάτσει να περιμένει πότε ο αλλοδαπός αστυνομικός θα του φέρει την κλήση.
Αυτό που σίγουρα δεν μπορεί να περιμένει είναι το μέλλον της Ελλάδας και των παιδιών μας. Και αυτό μπορούμε να το έχουμε μόνο με αγώνα. Όλα τα άλλα είναι ύποπτες ηλιθιότητες και ανίατες ασθένειες που καλό είναι να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας μαζί με τους φορείς τους.
«Σκοτώσατε τον άνθρωπο, όχι την ιδέα»Υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που ξεχωρίζουν. Που απαρνιούνται την ύπαρξη μιας συμβιβασμένης ζωής και εκθέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο, όχι για την περιπέτεια και την αδρεναλίνη, αλλά για να υπηρετήσουν αξίες και ιδανικά. Οταν μάλιστα αυτό γίνεται σε εποχές, όπου η πολιτική και δη η ριζοσπαστική δράση ενέχει τεράστιους κινδύνους, όπως ήταν η Ιταλία της δεκαετίας του 70, εποχή που η αριστερά εγκληματούσε και σκότωνε απροκάλυπτα, χωρίς να διστάζει μπροστά ακόμα και σε εκλεγμένους πρωθυπουργούς (Άλντο Μόρο), τότε η συμμετοχή και μόνο αναδεικνύει προσωπικότητες ηρωικές, που αναγνωρίζουν την υψίστη τιμή του να γράφουν ιστορία, και την επιδιώκουν. Ο Μίκης Μάντακας ανήκε σε αυτή την κατηγορία. Αν και φοιτούσε στο εξωτερικό, αν και κανείς δεν τον υποχρέωσε να στρατευθεί πολιτικά, να σταθεί αλληλέγγυος και συμμαχητής στο πλευρό των Ιταλών εθνικιστών, αυτός πρόταξε τα στήθη του και αγωνίστηκε στο πλευρό όσων έστησαν οδοφράγματα για να σταματήσουν την επέλαση των εκφυλισμένων δυνάμεων του διεθνισμού και της ισοπέδωσης. Στάθηκε εκεί στο πλευρό των Ιταλών συναγωνιστών του και πρόσφερε θυσία την ίδια την ζωή του, κερδίζοντας μία θέση στο Πάνθεο των εθνικιστών ηρώων στην γειτονική μας χώρα. Σήμερα, τρεις δεκαετίες και πλέον μετά, κάποιοι από τους τότε συναγωνιστές του, κρατούν τα πηδάλια υπουργείων της κυβέρνησης της χώρας, της Βουλής της και της πρωτεύουσας της. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν την αγωνιστική δράση μέσα από μαχητικά κινήματα η την πνευματική δημιουργία. Είναι οι άνθρωποι που έδωσαν και αυτοί αγώνες στα χαρακώματα, στους δρόμους, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια και θυμούνται τον Μίκυ με αγάπη. Ελάχιστοι πια αντίπαλοι λουφάζουν ένοχα στα έδρανα της αντιπολίτευσης, ενώ κάποιοι «σύντροφοι» τους, ζουν εξόριστη στο εξωτερικό η πίσω από μπάρες η σε καθεστώς παρακολούθησης και περιορισμένης ελευθερίας. Η δικαίωση για τους εθνικιστές έρχεται πάντα, άσχετα αν κάποιοι δεν ζουν ανάμεσα μας για να την βιώσουν. Ολα όμως δείχνουν ότι η θυσία του Μίκη δεν πήγε χαμένη. Αυτό εξάλλου το καταμαρτυρεί και η μεγάλη παρέλαση Ιταλών συναγωνιστών στο ετήσιο μνημόσυνο στην Ρώμη στις 28 Φεβρουαρίου.
Την εποχή της δεκαετίας του 70, στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Ιταλίας, γράφονταν πολλές σελίδες μικρών εποποιιών, αγνώστων στην συντριπτική πλειοψηφία τους στο ευρύ κοινό. Νέα παιδιά παρασυρμένα από τον εγγενή αυθορμητισμό της ηλικίας, συγκρούονται σε καθημερινή βάση, κερδίζοντας και χάνοντας μικρές μάχες, υπηρετώντας πιστά ιδέες και αρχές. Η διαφορά των εθνικιστών με τους κομμουνιστές και αριστεριστές ήταν ότι οι δεύτεροι, υπηρετώντας πιστά τις λενινιστικές αρχές τους δεν δίσταζαν να σκοτώσουν εν ψυχρώ, όπως στην περίπτωση του Μίκη, η ακόμα να κάψουν μικρά παιδιά ζωντανά μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, όπως στην περίπτωση Ματέι το 1973.
Θεωρούμε ότι η θυσία του Μίκη δεν πήγε χαμένη. Το αντίθετο πείσμωσε τους Ιταλούς συναγωνιστές και ατσάλωσε τις γραμμές τους οδηγώντας στα σημερινά εκλογικά και όχι μόνο αποτελέσματα, που δικαιώνουν αναμφίβολα τους αγώνες τους.
Μίκης Μάντακας –PRESENTE!
Mίκης Μάντακας, Ένας Μαχητής της Ευρώπης, Εκδόσεις ΛΟΓΧΗ, Αθήναι 2008
Γράφει ο Πολιτικός Κρατούμενος Δημήτρης Παπαγεωργίου
Είναι περίεργος, ορισμένες φορές, ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με τρομακτικές ομοιότητες και ουσιώδεις διαφορές. Σήμερα, αφού κλείσαμε την πρώτη δεκαετία της τρίτης μετά Χριστό χιλιετίας, ξαναζούμε μια περίοδο, που έχει αναρίθμητες φορές διαδραματιστεί. Σαν τη νιοστή επανάληψη ενός σαιξπηρικού δράματος. Με την «εκτελεστική εξουσία» στο ρόλο του διεφθαρμένου άρχοντα, τις διάφορες μη κυβερνητικές, αντιρατσιστικές και κάθε είδους αριστερόστροφες και διεθνιστικές οργανώσεις στο ρόλο του ζηλωτή ιεροεξεταστή, ενώ όσους ακόμα πιστεύουν σε έννοιες όπως το έθνος, η φυλή, η θρησκεία, στον άχαρο ρόλο των αιρετικών.
Έτσι ακριβώς μας αντιμετωπίζουν. Ως «αιρετικούς», στους οποίους δεν πρέπει να δίδεται ούτε ακόμη και αέρας για να αναπνέουν. Διάβαζα πρόσφατα, λίγο πριν οι τοίχοι των φυλακών Κορυδαλλού περιορίσουν την πρόσβασή μου στο διαδίκτυο, περί της πολιτικής «no platform» για την οποία πιέζει έντονα ολόκληρο το σύστημα, να υιοθετηθεί έναντι του βρετανικού κόμματος BNP. Τι σημαίνει «no platform»;
Είναι η ολοκληρωτική άρνηση του δικαιώματός του να υπάρχει δημόσια και αυτό περιλαμβάνει εμπάργκο, από τον τηλεοπτικό αέρα ως και τις κλειστές εκδηλώσεις του. Κανένα όριο δεν τίθεται ως προς τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου. Απαγορεύσεις, απειλές και βία. Μιλάμε δηλαδή για ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών.
Στην Ελλάδα, η κατάσταση δεν διαφέρει καθόλου. Κράτος και παρακράτος (της άκρας αριστεράς και του άβατου των Εξαρχείων) διαγωνίζονται στην καταπίεση των αιρετικών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα καμένα βιβλιοπωλεία, τις «δημοκρατικές» απαγορεύσεις στα πανεπιστήμια, τις δολοφονικές επιθέσεις σε μικρά παιδιά; Όλα στο ίδιο πνεύμα με τη δική μου προφυλάκιση. Είναι σαφές. Στο μυαλό τους, οποιοσδήποτε δεν αποδέχεται το μονόδρομο της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης και είναι διατεθειμένος να στηρίζει έμπρακτα τις ιδέες του, πρέπει να τεθεί στο περιθώριο, να καταστραφεί οικονομικά ή και να φυλακιστεί. Μας έχουν με την πλάτη στον τοίχο. Ο τοίχος όμως αυτός δεν είναι απαραίτητα το τέλος. Μπορεί κάλλιστα να είναι η αφετηρία. Να μας δώσει το μέρος που θέλουμε, για να στηρίξουμε τα πόδια μας.
Έχουμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα που δεν έχουν οι παγκόσμιοι εξουσιαστές. Μία ιστορία χιλιετηρίδων, από την οποία αντλούμε δύναμη. Και την – έστω ενδόμυχη – υποστήριξη του λαού μας που σθεναρά αντιτίθεται στην μετατροπή του σε «πληθυσμό». Οι δεσμοί – οι κοινωνικοί – τους οποίους προσπαθούν να σπάσουν, είναι δυνατοί. Υπ’ αυτήν την έννοια είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ ό,τι θα μπορέσουν ποτέ να είναι οι «υπουργοί», οι «πρωθυπουργοί» με τους «πραίτορές» τους, που μπορούν να φυλακίζουν και να καταδικάζουν.
Αυτή είναι η ώρα για να εντείνουμε τις φωνές μας και να υποστηρίξουμε κάθε προσπάθεια που έχει ως σκοπό την αντίσταση στην Νέα Τάξη που οραματίζονται. Ας γίνουμε το ιστορικό απρόοπτο στους σχεδιασμούς τους. Και κάτι τέτοιο, μαθαίνοντας για τα ανακλαστικά που επεδείχθησαν στην δική μου περίπτωση, μου φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό. Το ότι αρκετός κόσμος αντέδρασε στην μεθόδευση αυτή – με τον τρόπο που έγινε δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για κάτι άλλο παρά για μεθόδευση – είναι ελπιδοφόρο. Για να πω την αλήθεια δεν το περίμενα – σε αυτήν την ένταση – ούτε εγώ αλλά ούτε και η «πολυκατοικία» ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΣΥ.ΡΙΖ.Α., από τα υπόγεια της οποίας εκπορεύονται οι διάφορες «αντί» οργανώσεις. Και όσο ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα, τόσο δυσάρεστη ήταν γι’ αυτούς.
Σιγά-σιγά, συνηθίζω και πάλι το στυλό και μαθαίνω να γράφω στα γόνατά μου ή στην «κουκέτα» που κοιμάμαι. Έτσι και οι κάτοικοι της «αριστερής πολυκατοικίας» θα πρέπει να συνηθίσουν στο ότι δεν είναι μόνοι τους στην χώρα μας.
The Greek Journalist Dimitris Papageorgiou, a leading anti-muslim and immigration activist in
The left Greek government is preparing a hellish situation not only for Greek people, but for all European citizens by intending to grant the Greek citizenship to millions of muslims over the next five years. Taking into consideration that
Το πιο δύσκολο στην φυλακή δεν είναι όπως αρχικά φοβόμουν η μοναξιά. Αυτήν είχα ετοιμαστεί να αντιμετωπίσω. Αντίθετα, στην δική μου κατάσταση τουλάχιστον, το πρόβλημα είναι η συμπιεστική συνύπαρξη πολλών διαφορετικών προσωπικοτήτων. Ευτυχώς γι' αυτό, με προετοίμασαν άλλοι. Από την μια το αυστηρό ιδιωτικό σχολείο με το ακριβές πρόγραμμά του και από την άλλη ο στρατός. Αν το σκεφθεί κανείς με απλή λογική, οι τριτοκοσμικές ελληνικές φυλακές δεν είναι παρά μια ακραία έκφραση του αστικού τρόπου ζωής. Το μόνο που αλλάζει είναι η κλίμακα. Αντί να στριμώχνονται 1.500 ψυχές σε 4-5-10 οικοδομικά τετράγωνα, στριμώχνονται σε 1. Αντί του διαμερίσματος, υπάρχει ο θάλαμος, με τις διθέσιες κουκέτες του, που στο μυαλό - και ξέρω γιατί - μου φέρνει εικόνες από μεσαιωνικό αμπάρι πλοίου. Κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ, όπως και οι περισσότεροι από τους συγκρατούμενούς μου.
Η ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είναι ίσως η πιο γαλήνια. 23.24 για την ακρίβεια. Οι πρώτοι - οι πιο τυχεροί - έχουν ήδη κοιμηθεί. Οι υπόλοιποι παρακολουθούν τηλεόραση. Οι μισοί το κάνουν γιατί τους αρέσει το έργο. Οι άλλοι μισοί, με άδεια μάτια, προσποιούνται ότι παρακολουθούν, ενώ οι σκέψεις τους τρέχουν, λίγο πιο πέρα, ξεπερνώντας ίσως τα κάγκελα που φράζουν το παράθυρο, το συρματόπλεγμα πάνω στον τοίχο, με τα χιλιάδες αγκάθια, τα οποία απειλούν όχι μόνον αυτόν που θέλει να το πηδήξει αλλά ακόμη και το βλέμμα αυτού που επιχειρεί να κοιτάξει απέναντι. Παρ' όλα αυτά, χτες, όλοι κοιτούσαν έξω. Πανσέληνος είπε κάποιος και για 20 περίπου λεπτά όλοι το συζητούσαν. Δεν νομίζω ότι εκτός της φυλακής κάποιος θα αφιέρωνε 20 λεπτά παρατηρώντας το φεγγάρι και κουβεντιάζοντας γι' αυτό. Τελικά αποδείχτηκε από ένα ημερολόγιο ότι δεν ήταν πανσέληνος. Κανέναν όμως δεν νομίζω ότι ένοιαξε αυτό. Η στιγμή ανήκε σε όλους.
Διάβασα κάπου - διαβάζω ασταμάτητα - ότι όταν ένας άνδρας είναι στην φυλακή, το μυαλό του ξεπερνά τον εαυτό του και ταξιδεύει. Και το πρώτο που κάνει δικό του είναι το παρελθόν του. Δεν ξέρω αν ισχύει, μετά από κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο στην φυλακή. Πάντως εγώ προσωπικά - αλλά το ίδιο διακρίνω και στους περισσότερους συγκρατούμενούς μου - διαισθάνομαι περισσότερο μια σισύφειο καθημερινότητα. Όχι τόσο για την έννοια του μαρτυρίου όσο της αέναης επανάληψης της καθημερινότητας. Κάθε μέρα που περνά είναι αβάστακτα όμοια με την προηγούμενη. Και εάν εγώ σε 8 μέρες κρατούμενος μπορώ να το αντιληφθώ, δεν ξέρω τι συμβαίνει στα μυαλά άλλων. Δεν μπορώ να πω ότι η κατάσταση δεν αντέχεται. Αντέχεται και μάλιστα συνηθίζεις αρκετά εύκολα.
Το δύσκολο είναι ότι αντιλαμβάνεσαι ότι η συνήθεια αυτή - υποχρεωτική για να επιβιώσεις - σου ροκανίζει μέρα με την ημέρα, την ουσία της ανθρωπιάς σου. Βρίσκεσαι παγιδευμένος, σαν χρυσοκάνθαρος, σαν τζιτζίκι μέσα σε ένα σπιρτόκουτο. Συνήθιζα να το κάνω αυτό μικρός μαζί με τον πρωτοξάδελφό μου, τον Σπύρο. Να κλείνω τζιτζίκια, μέσα σε σπιρτόκουτα. Δεν θα το ξαναέκανα, όμως, ποτέ πια. Αυτή η συμπίεση προσωπικοτήτων από την άλλη, δημιουργεί ένα «ατσάλωμα» χαρακτήρων. Όλοι «περπατούν» προσεκτικά. Έξω από την άλλη προσπαθώ να ζω «εντός nirvana». Το να μπεις σε «nirvana», σε μια αδιατάρακτη ύπαρξη στο παρών, είναι το πιο εύκολο. Προσπαθώ να δημιουργήσω την δική μου ρουτίνα. Σηκώνομαι το πρωί, περπατάω με τεντώματα, για 15 περίπου λεπτά. Αμέσως μετά διάβασμα για 1-2 ώρες. Το καλό είναι ότι έκοψαν τον έναν από τους δύο εθισμούς μου. Τον καφέ. Μένουν τα τσιγάρα. Θέλω να κόψω και αυτά, όχι για λόγους υγείας μόνον αλλά και για οικονομία. Δεν θέλω να αισθάνομαι βάρος στους απ' έξω.
Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση. Αύριο περιμένω το πρώτο επισκεπτήριο. Η μητέρα μου. Με δυσκολεύει αρκετά η ιδέα. Δεν ξέρω αν το θέλω. Για εμένα θα είναι μεγάλη ευχαρίστηση. Δεν ξέρω γι' αυτήν, ιδιαίτερα την στιγμή του αποχωρισμού.
Το σημαντικό είναι άλλο. Παραμένω ελεύθερος. Το πνεύμα και η ψυχή, τα δύο από τα τρία συστατικά του ανθρώπου, δεν σταματιούνται από τοίχους και συρματοπλέγματα! Και επίσης πλέον έχω στυλό και χαρτί. Ο περιορισμός που υπάρχει είναι αντίστοιχος του να είχα σπάσει το πόδι μου και να μην μπορούσα να μετακινηθώ. Δεν είναι κάτι παραπάνω! Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι η οικογένειά μου. Όλα τα άλλα αντιμετωπίζονται. Τι διάολο, άντρες είμαστε. Και αν πρέπει να κάτσουμε και λίγο μέσα για να έχουμε το δικαίωμα να είμαστε εντάξει με τον ίδιο τον εαυτό μας, θα το αντέξουμε. Γεννηθήκαμε άλλωστε στην χώρα που έριξε άλλους και άλλους στην φυλακή, στο όνομα της «πολιτικής βούλησης». Άντρες μακράν ανωτέρους από τον μέσο όρο. Γράφω σχεδόν μια ώρα, με τα φώτα μόνο από την τηλεόραση. Μην στραβωθούμε κιόλας! Το αύριο μας περιμένει και εμείς πρέπει να το βρούμε πιο δυνατοί από ότι ήμασταν σήμερα! Τόσο στο πνεύμα, το μυαλό όσο και στο σώμα.
Δημήτρης Παπαγεωργίου
Την συγκέντρωση των «αντιρατσιστών» που συμμετείχαν όλοι οι επαγγελματίες «αντιρατσιστές», περιφρουρούσαν μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες (όλοι είναι λαθρομετανάστες αφού η Ελλάδα ποτέ δεν κίνησε τις διαδικασίες νόμιμης μετανάστευσης).
Σε βάρος των 45 που οδηγήθηκαν χθες το μεσημέρι στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας, ασκήθηκε -κατά περίσταση- από την εισαγγελέα, Αθηνά Θεοδωροπούλου, ποινική δίωξη για:
1) Διατάραξη κοινής ειρήνης σε συνδυασμό με επιβαρυντική διάταξη του κουκουλονόμου που μετατρέπει την κατηγορία σε κακουργηματική.
2) Τα πλημμελήματα της σωματικής βλάβης, της απειλής, της εξύβρισης και της παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας.
3) Ασκήθηκε ακόμη, κατ' αγνώστων δραστών, ποινική δίωξη για το κακούργημα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης.
Η δικογραφία διαβιβάστηκε σε ανακριτή που θα προσωποποιήσει τις κατηγορίες και ενώπιον του οποίου θα κληθούν να απολογηθούν οι κατηγορούμενοι.
Η πλατεία στον σταθμό Πανόρμου στη διάρκεια της επίθεσης γέμισε με φέιγ-βολάν.
Εφεραν την υπογραφή «ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ» και την ηλεκτρονική διεύθυνση www.ediktyo.gr. Τα ίδια έγραφε και το ασπρόμαυρο πανό που κρατούσαν. «Απάντησε με δράση», το σύνθημά τους.
Στο Διαδίκτυο εμφανίζονται ως αντιεξουσιαστές του δεξιού χώρου. Η δράση τους περιορίζεται στο τελευταίο χρονικό διάστημα, που δεν ξεπερνά το ένα έτος. Εχουν σύμβολα, φορούν μάσκες, κρατούν και μαύρες σημαίες.
Παρουσιάζονται ως τμήμα του ευρύτερου «αντικαπιταλιστικού» κινήματος με σαφή πατριωτικά χαρακτηριστικά (π.χ. συνθήματα κατά των μεταναστών).
Εμφανίζουν ομάδες-πυρήνες που δρουν στην περιφέρεια.
Βεβαίως κανείς από την νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία δεν βλέπει τα βαθιά αίτια των γεγονότων που προκάλεσε η εγκληματική ενθάρρυνση της λαθρομετανάστευσης από όλα τα πολιτικά κόμματα σε μία χώρα που αδυνατεί να θρέψει τον αυτόχθονα πληθυσμό της και βρίσκεται σε πτώχευση.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί
τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται.
Η μυστική βοή τούς έρχεται
των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς,
Ενώ εις την οδόν έξω,
ουδέν ακούουν οι λαοί.
«Σοφοί δε προσιόντων»
Κωνσταντίνος Καβάφης
Η επιχειρούμενη άφρων και προκλητική νομιμοποίηση της αλλοίωσης της ελληνικής ιδιοπροσωπείας, με την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλογενή στοιχεία που εποικίζουν με το έτσι θέλω, χωρίς φραγμό, τα χώματα της πατρίδας μας, αποτελεί καθοριστική αιτία πολέμου (casus belli) ενάντια σε ένα απαξιωμένο εξουσιαστικό κατεστημένο, που πολύτροπα υπονομεύει, υποσκάπτει, και αποδομεί τα θεμέλια και τα επιστεγάσματα του Ελληνικού Έθνους, έτσι ώστε να καταστεί αδύναμο να αντιδράσει στην κάθε εσωτερική αποσύνθεση και την κάθε εξωτερική απειλή.
Έλληνες, πιστοί στα κελεύσματα των ηρωϊκών νεκρών μας, γρηγορείτε, συσπειρωθείτε και αντιδράστε, για να περιφρουρήσετε τα ιερά και τα όσια του έθνους που στέριωσε με το αίμα των προγόνων μας, μπροστά σε μια επερχόμενη λαίλαπα αλλογενών και προδοτών, που δεν πρέπει να μας βρει ανέτοιμους.
Το φάσμα μιας παρακμιακής χώρας σε πτωτική πορεία μεταμόρφωσης σε έναν άνευρο εθνοφυλετικό βούρκο κι ένα ευνουχισμένο πολυθρησκευτικό μωσαϊκό, πλανάται απειλητικά στον ορίζοντα, ως φυσική συνέπεια της ηθικής διάβρωσης μιας κοινωνίας, που για χρόνια ανέχεται ακατάλληλους, εύκαμπτους, και ασήμαντους ιδιοτελείς αρλεκίνους, στον ρόλο των αρχόντων και των ταγών, πτωχών τω πνεύματι και πλουσίων τη κοιλία, αντί να αναδείξει τους φυσικούς της ηγέτες, τους ικανούς να οδηγήσουν στο μέλλον που της αξίζει, την Ελλάδα ενός τόσου λαμπρού παρελθόντος.
Η ώρα της αλήθειας έχει σημάνει. Τον ταύρο τον πιάνεις από τα κέρατα. Αλλιώς σε σκοτώνει. Τα πολλά λόγια περιττεύουν. Ήρθε η ώρα για να δράσουμε ή να σκάσουμε. Η επιλογή είναι δική μας.
Χρίστος Γούδης
Ινστιτούτο
Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών
«Ίων Δραγούμης»
Μην πτοείστε όμως: δεν έχουν το παραμικρό έρεισμα, παρά τη συνδρομή της ενδοτικής «αριστεράς του Κυρίου». Μια ολιγάριθμη μειοψηφία είναι, με υπερεκπροσώπηση στα αναξιόπιστα διαπλεκόμενα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Είδατε πως λούφαξαν οι «προοδευτικοί» την 29η Νοεμβρίου 2009, όταν μίλησε, ή για την ακρίβεια βροντοφώναξε ο λαός! Καιρός όμως να ξαναφωνάξει ο κόσμος! Και αυτή τη φορά, ακόμα πιο δυνατά. Γιατί φαίνεται ότι κάποιοι δεν θέλουν να ακούσουν.
Αντιληφθείτε ότι κινδυνεύουμε!
Κινδυνεύει Έλληνες η ελευθερία μας, μέσα στον ίδιο μας τον τόπο. Τον τόπο τον ιερό που για να λευτερωθεί, χύθηκε πάρα πολύ αίμα, άσχετα αν η Ρεπούση και η Δραγώνα δεν το εκτιμούν. Και τώρα ο τόπος πάλι θα καταληφθεί με ένα νομοσχέδιο και χωρίς να πέσει μια τουφεκιά, από ορδές υπανάπτυκτων, αλλογενών και αλλόδοξων, κυρίως Ασιατών και Αφρικανών! Που δεν έχουν με εμάς τίποτα κοινό. Που δεν απαρνούνται όμως τίποτα από όσα φέρουν και τα θέλουν όλα δικά τους (όταν στα μέρη τους οι Χριστιανοί σφαγιάζονται και οι ναοί τους πυρπολούνται): τη θρησκεία τους, την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών τους, τις κλειτερικτομές, το σκοταδισμό τους, τη ροπή τους προς το πλιάτσικο. Με αυτούς θα χτίσουμε τη νέα Ελλάδα; Με τη μαντίλα; Με την καφρίλα των Αφρικανών νταβατζήδων και εμπόρων ναρκωτικών της Ομόνοιας;
Κινδυνεύει η ίδια η υπόστασή σας, τα όσα ξέρετε, τα όσα αγαπάτε. Αν δειλιάσουμε τώρα, ο ήχος της καμπάνας θα αντικατασταθεί από τη φωνή του μουεζίνη, ο σταυρός από το μισοφέγγαρο, η μυρωδιά του γύρου από τη μυρωδιά του κάρυ και οι διαβάτες στο δρόμο θα είναι εν δυνάμει εχθροί και απατεώνες (όπως ο Σύρος διαρρήκτης που το «έπαιζε» Ιρακινός και προκάλεσε με ασύστολα ψεύδη ταραχές, ή ο Αφγανός πρεζάκιας και βιαστής που τον «υιοθέτησε» «μεγαλόψυχα» στη Βουλή και ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, βάλλοντας κατά της ΕΛΑΣ). Ο Θεός να βάλει μάλιστα το χέρι του να μη ζήσουμε όσα έζησαν το Λονδίνο και η Μαδρίτη. Γιατί εμείς δεν υπήρξαμε αποικιοκράτες, δεν χρωστάμε σε κανένα λαό απολύτως τίποτα!
Λαϊκή εξέγερση ΤΩΡΑ!
Και εδώ προσέξτε τη σχιζοφρενική προσέγγιση της θλιβερής εθνομηδενιστικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που θα κατηγορηθεί οσονούπω από το λαό για εσχάτη προδοσία: τη μια μεριμνά για την πολιτογράφηση εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων, από την άλλη, δίνοντας ρεσιτάλ ανηθικότητας, πηγαίνει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και αρνείται να καταδικάσει τα εγκλήματα πολέμου στη Γάζα, απέχοντας από την ψηφοφορία και εξοργίζοντας τους Άραβες! Δηλαδή, ελάτε να μας…
Σας το είπα και θα το ξαναπώ: η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είναι μια κυβέρνηση αρνηπάτριδων τυχοδιωκτών, με εθνομηδενιστικές αντιλήψεις. Αρνήθηκαν το δικαίωμα της ψήφου στους ομογενείς μας (τους φοβούνται, είναι πατριώτες), το έδωσαν σε τυχάρπαστους Ασιάτες και Αφρικανούς οικονομικούς μετανάστες. Όλα για την εξουσία, ακόμα και ο αφελληνισμός της Ελλάδας. Όσοι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, εγκλημάτησαν κατά της χώρας, κατά των ίδιων των παιδιών τους. Φυσικά, εξαπατήθηκαν. Κατανοητή η οργή κατά των διαφόρων τύπων που μας μιλούσαν για «αμυνόμενη και προπηλακιζόμενη αστυνομία», αλλά στην πολιτική απαιτείται ενίοτε και ψυχραιμία. Ο συναισθηματισμός από μόνος του είναι κακή συνταγή.
Το απουσιολόγιο δεν πρέπει να γεμίσει
Έχουν όμως οι συμπολίτες μας που εξαπατήθηκαν πολιτικά, ακόμα μια ευκαιρία. Ας μην τη χάσουν. Το απουσιολόγιο πρέπει να μείνει κενό, όπως στις 29 Νοεμβρίου 2009. Ας σηκωθούν λοιπόν όλοι από τον καναπέ, ας σπάσουν τα φράγματα του κονφορμισμού και ας παλέψουν για το μέλλον των παιδιών τους, που δεν συμπυκνώνεται σε ένα ευάερο και ευήλιο διαμέρισμα σε συνοικία της Αθήνας. Μια συνοικία που θα έχει, ούτως ή άλλως, καταληφθεί από τριτοκοσμικές ορδές, αν δε δράσουμε πολιτικά τώρα.
.JPEG)
.JPEG)
