GRAECIA FINIS- Η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΚΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Κατετέθη προς συζήτηση στη βουλή, το λάθρο-νομοσχέδιο περί χορήγησης της Ελληνικής Ιθαγένειας σε όποιο τριτοκοσμικό μουσουλμάνο λαθρομετανάστη το επιθυμεί. Το νομοσχέδιο αποτελεί ουσιαστικά πρόσκληση στην αστείρευτη τριτοκοσμική πληθυσμιακή δεξαμενή του πλανήτη να μεταναστεύσει στην Ελλάδα. Έτσι η χώρα μας επανέρχεται πάλι στην κατάσταση της ισλαμικής βαρβαρότητας , από την οποία ελευθερώθη πριν από 190 χρόνια με την επανάσταση του 1821. Δυστυχώς είμαστε καταδικασμένοι να ξαναζήσουμε την ιστορία, αφού η αιματηρή σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων και αλλοεθνών επιδρομέων δεν θα αργήσει.
Η λύσσα με την οποία επιχειρούν να αποδομήσουν την χώρα μας οι διακομματικοί προδότες, φαίνεται και από το γεγονός ότι όποιος τριτοκοσμικός δηλώσει «άγνωστου ιθαγενείας», αποκτά αυτόματα την Ελληνική ιθαγένεια. Αφού πούλησαν και έφαγαν τον πλούτο του Έθνους τα εγχώρια κοράκια και οι διακομματικοί τερμίτες, τώρα πουλάν και την ψυχή του.

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, την ελληνική ιθαγένεια αποκτά από τη γέννησή του όποιος γεννιέται σε ελληνικό έδαφος, εφόσον είτε ένας από τους γονείς του έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και κατοικεί μόνιμα στη χώρα από τη γέννησή του, είτε δεν έχει αποκτήσει αλλοδαπή ιθαγένεια με τη γέννησή του, είτε τέλος είναι άγνωστης ιθαγένειας και εφόσον η αδυναμία διαπίστωσής της δεν οφείλεται σε άρνηση συνεργασίας των γονέων.

Επίσης, η ιθαγένεια αποκτάται αν το παιδί μεταναστών έχει φοιτήσει σε σχολείο στην Ελλάδα.

Παιδί αλλοδαπών, που έχει ολοκληρώσει επιτυχώς την παρακολούθηση έξι τουλάχιστον τάξεων ελληνικού σχολείου στην Ελλάδα και κατοικεί μόνιμα και νόμιμα στη χώρα, αποκτά την Ελληνική Ιθαγένεια. Χρειάζεται, επίσης, δήλωση και αίτηση των γονέων του για την εγγραφή του στο δημοτολόγιο του δήμου μόνιμης κατοικίας του, που υποβάλλουν οι γονείς του τα επόμενα τρία έτη από τη συμπλήρωση του χρόνου αυτού.

Η Ελληνική Ιθαγένεια αποκτάται από τέκνα αλλοδαπών με δήλωση των γονέων τους, μόνον εφʼ όσον και οι δύο γονείς τους διαμένουν νομίμως στην Ελλάδα.

Πριν από την εγγραφή στο δημοτολόγιο, ο δήμος αποστέλλει αμέσως αντίγραφα των δικαιολογητικών, που προσκομίσθηκαν για διασταύρωση με τα στοιχεία που τηρούνται στις αρμόδιες υπηρεσίες, που παρέχουν τη σχετική επιβεβαίωση. Με την επιβεβαίωση των σχετικών στοιχείων, ο δήμος, μέσα σε δεκαπέντε ημέρες, αποστέλλει την αίτηση και τα συνοδευτικά δικαιολογητικά στις αρμόδιες υπηρεσίες της οικείας Περιφέρειας. Ο Γενικός Γραμματέας της Περιφέρειας, μέσα σε δύο μήνες από την παραλαβή του φακέλου, με πράξη του, η οποία δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης εντέλλεται τον οικείο δήμο να εγγράψει το τέκνο των δηλούντων στο δημοτολόγιό του. Η εγγραφή στο δημοτολόγιο διενεργείται μέσα σε έξι μήνες από την υποβολή της δήλωσης και αίτησης, καταβάλλοντας παράβολο 100 ευρώ στον δήμο.

Τυπικές προϋποθέσεις πολιτογράφησης

Ο αλλοδαπός που επιθυμεί να γίνει Έλληνας πολίτης με πολιτογράφηση θα πρέπει:

α. Να είναι ενήλικος κατά το χρόνο της υποβολής της δήλωσης πολιτογράφησης.

β. Να μην έχει καταδικασθεί αμετάκλητα για αδίκημα, που τέλεσε με δόλο, κατά την τελευταία δεκαετία πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης, ή σε φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους, για εγκλήματα προσβολής του πολιτεύματος, προδοσίας της χώρας, ανθρωποκτονίας, εγκλήματα σχετικά με την εμπορία και την διακίνηση ναρκωτικών, τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, διεθνή οικονομικά εγκλήματα κ.λπ.

γ. Να διαμένει στην Ελλάδα νόμιμα για επτά συνεχή έτη πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης.

δ. Να κατέχει έναν από τους παρακάτω τίτλους νόμιμης διαμονής: άδεια επί μακρόν διαμένοντος, βεβαίωση, ή άλλο τίτλο διαμονής που χορηγείται σε πολίτες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δελτίο, ή άλλο τίτλο διαμονής που χορηγείται σε μέλη οικογένειας Έλληνα πολίτη ή πολίτη κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο αλλοδαπός που επιθυμεί να πολιτογραφηθεί ως Έλληνας, υποβάλλει δήλωση στον δήμο της μόνιμης διαμονής του και αίτηση πολιτογράφησης στις υπηρεσίες της Περιφέρειας στην οποία υπάγεται ο δήμος και στη συνέχεια καλείται σε συνέντευξη ενώπιον της οικείας Επιτροπής Πολιτογράφησης, που δημιουργείται σε κάθε Περιφέρεια.

Τέκνα αλλοδαπών, που έγιναν Έλληνες ενώ ήταν ανήλικα, με κοινή δήλωση των γονέων τους ή με την πολιτογράφηση γονέα τους, μπορούν να αποβάλουν την Ελληνική Ιθαγένεια, υποβάλλοντας σχετική δήλωση και αίτηση στον δήμο, του οποίου είναι δημότες έναν χρόνο μετά την ενηλικίωσή τους.

Συμμετοχή νόμιμων μεταναστών σε εκλογές Τ.Α.

Ομογενείς και αλλοδαποί υπήκοοι τρίτων χωρών μπορούν να συμμετέχουν στις εκλογές της πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης με δικαίωμα ψήφου εφόσον:

1. Έχουν συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας τους

2. Δεν έχουν καταδικαστεί τελεσίδικα για έγκλημα

3. Είναι κάτοχοι Ειδικού Δελτίου Ταυτότητας Ομογενούς, είναι κάτοχοι άδειας διαμονής αορίστου χρόνου ή δεκαετούς διάρκειας, έχουν υπαχθεί στο καθεστώς των επί μακρόν διαμενόντων, είναι κάτοχοι «δελτίων μόνιμης διαμονής», ως μέλη οικογένειας Έλληνα πολίτη ή πολίτη Κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι γονείς ανηλίκων Ελλήνων πολιτών, έχουν αναγνωρισθεί ως πολιτικοί πρόσφυγες, είναι κάτοχοι ταξιδιωτικών εγγράφων, έχουν τίτλο παραμονής ως ομογενείς και έχουν συμπληρώσει από την χορήγησή του πενταετή συνεχή και νόμιμη παραμονή στη χώρα.

Εγγραφή σε ειδικούς καταλόγους

Τα πρόσωπα που επιθυμούν να ασκήσουν το δικαίωμα του εκλέγειν, οφείλουν να υποβάλουν σχετική αίτηση εγγραφής τους σε ειδικό εκλογικό κατάλογο του δήμου, στον οποίο υπέβαλαν την αίτηση για τη χορήγηση του τίτλου διαμονής τους, εφόσον κατοικούν μόνιμα εκεί.

Εκλογείς, εγγεγραμμένοι στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους, που κατά την ημέρα διενέργειας των εκλογών, έχουν συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος της ηλικίας τους, μπορούν να εκλεγούν δημοτικοί σύμβουλοι, σύμβουλοι δημοτικών διαμερισμάτων και τοπικοί σύμβουλοι, με την πρόσθετη προϋπόθεση ότι διαθέτουν επαρκή γνώση της Ελληνικής γλώσσας για την άσκηση των καθηκόντων τους.

DAVID CAMERON: ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Ο φιλοσκοπιανός και ανθέλληνας ηγέτης των συντηρητικών της Βρετανίας David Cameron, ό οποίος πρωτοστατεί στην κίνηση να ονομάζεται διεθνώς η Ελλάδα FOPOG (The Former Ottoman possession Of Greece), είπε σε πρόσφατη συνάντηση για την εκπαίδευση, ότι οι μαθητές πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία από την ηλικία των 5 ετών, για τις «ομοφυλοφιλικές σχέσεις και την ισότητα» .

Σε συνεδρίαση ακτιβιστών του κόμματος του είπε ότι η καλή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι σημαντική στα σχολεία.


Λέτε να....ο. κ. Cameron;

ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚOYN ΟΙ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ;

Αναρτήθηκε από
http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2010/02/blog-post_06.html#more

Μπορούμε άραγε να περιγράψουμε πληρέστερα τη φύση της μεταμοντέρνας πολυπολιτισμικής ή εδαφικής-πολιτικής ταυτότητας που προσπαθούν να δημιουργήσουν η πολιτισμική και εθνοφοβική ελίτ στην χώρα μας ;
Τι είδους κοινότητα επιδιώκει να πραγματώσει αυτού του είδους ο πολυπολιτισμικός εθνικισμός;

Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, όπως είναι φυσικό, παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς τις λεπτομέρειες και δεν θα πρέπει να συγχέονται με την πραγματικότητα, η οποία συχνά είναι μια τερατώδης καρικατούρα των πολυπολιτισμικών εθνικιστικών επιδιώξεων. Ωστόσο, νομίζω πως μπορούμε να απομονώσουμε κάποια επανεμφανιζόμενα χαρακτηριστικά αυτών των εθνικισμών και των πολιτικών ταυτοτήτων που επιδιώκουν να σφυρηλατήσουν.

1. Εδαφικότητα. Με τον όρο αυτό μπορούμε να ορίσουμε την πολιτική αφοσίωση όχι μόνο σε κάποια συγκεκριμένα σύνορα, με όποιο τρόπο και αν προέκυψαν αυτά, αλλά σε μια συγκεκριμένη χωρική και κοινωνική θέση ανάμεσα στα υπόλοιπα εδαφικά έθνη. Στη βάση αυτής της αφοσίωσης βρίσκεται η πεποίθηση πως η διαμονή και η χωρική εγγύτητα είναι σημαντικότερη από την καταγωγή και τη γενεαλογία. Η «συμβίωση» και το «ρίζωμα» σε ένα έδαφος με ιδιαίτερη μορφολογία ανάγονται σε κριτήριο απονομής πολιτικών δικαιωμάτων και σε βάση της πολιτικής κοινότητας. Συχνά, τα κριτήρια αυτά παντρεύονται με την ιδέα μιας επιστροφής στην αγροτική απλότητα και αυτάρκεια και στις αξίες της υπαίθρου, που διέφθειρε η αστική τρυφηλότητα.

Το έθνος γίνεται αντιληπτό σαν μια εδαφική πατρίδα, τόπος της γέννησης και των παιδικών χρόνων, προέκταση της εστίας και του σπιτιού. Και ακόμα, είναι ο τόπος των προγόνων, των ηρώων και των αρχαίων πολιτισμών κάθε λαού. Συνεπώς, από την οπτική γωνία του μεταμοντέρνου πολυπολιτισμικού εθνικισμού νομιμοποιείται απόλυτα η οικειοποίηση των μνημείων και των έργων τέχνης των προγενέστερων πολιτισμών που έζησαν στον ίδιο τόπο, η ιδιοποίηση όσων από τα πολιτισμικά τους επιτεύγματα μπορεί να προσδώσουν μοναδικότητα και δόξα στο εδαφικό έθνος, που ίσως (προς το παρόν) να στερείται δικών του επιτευγμάτων. Επομένως για τον μεταμοντέρνο πολυπολιτισμικό εθνικισμό οι σύγχρονοι Ιρακινοί ή Πακιστανοί μετανάστες δικαιούνται να οικειοποιηθούν.......
όχι μόνο τον αρχαίο βαβυλωνιακό πολιτισμό, από τον Χαμουραμπί έως τον Ναβουχοδονόσορα αλλά και τον αρχαίο-ελληνικό πολιτισμό. Με άλλα λόγια, η patria(η πατρίδα) πρέπει να μετατραπεί σε ιστορικό έδαφος. Αυτό επιτυγχάνεται με τις ανύπαρκτες προϋποθέσεις του εθνοκτόνου νομοσχέδιου για την ιθαγένεια.

2. Συμμετοχή. Όλοι οι εθνικισμοί προϋποθέτουν την ενεργό συμμετοχή των πολιτών, τουλάχιστον θεωρητικά. Στην πράξη βέβαια, η συμμετοχή αυτή συχνά περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό. Αυτό όμως που προέχει για τον μεταμοντέρνο πολυπολιτισμικό εθνικισμό είναι πως η ενεργή συμμετοχή όλων των μελών πρέπει να έχει ως βάση της το έδαφος και την ιδιότητα του πολίτη. Πρόκειται για μια μορφή εδαφικού λαϊκισμού που εφαρμόζεται συχνά, για μια πρόσκληση που απευθύνεται σε κάθε εν δυνάμει πολίτη του έθνους (ή του προσδοκώμενου έθνους), παρακάμπτοντας τους φυλάρχους, τους γέροντες, τους θρησκευτικούς ηγέτες, τους προύχοντες των χωριών. Στη βάση αυτής της έκκλησης δεν βρισκόταν η εθνότητα, η θρησκεία ή η οικογένεια αλλά το άτομο ως κάτοικος, και επομένως ως μέλλων πολίτης της εδαφικής επικράτειας και συνεπώς του μελλοντικού έθνους.

Με ανάλογο τρόπο (πάνω σε εδαφική βάση) έχουν οργανωθεί τα διάφορα μονοκομματικά -αλλά ανοιχτά στον εσωτερικό διάλογο- καθεστώτα που επιδιώκουν τη συμμετοχή όλων των πολιτών στις δραστηριότητες τους, από άκρου εις άκρον της κρατικής επικράτειας.

3. Δικαιώματα του πολίτη. Ούτε αυτό το χαρακτηριστικό είναι αποκλειστικότητα των πολυπολιτισμικών (εδαφικών)εθνών (η νομική αναγνώριση της ιδιότητας του πολίτη είναι συνοδευτικό στοιχείο όλων των εθνών), όμως στα εδαφικά έθνη και στους εδαφικούς εθνικισμούς προσλαμβάνει έναν ιδιαιτέρως εξέχοντα ρόλο. Γιατί εδώ η ιδιότητα του πολίτη δεν χρησιμοποιείται απλώς για να υπογραμμίσει την ένταξη στο έθνος και να διαφοροποιήσει το «εμείς» από το «εκείνοι» αλλά κυρίως για να υπερκεράσει τις ανταγωνιστικές προσδέσεις και ταυτότητες, ιδιαίτερα αυτές του εθνοτικού τύπου. Δεδομένης της συχνά έντονης παρουσίας των τελευταίων, η νομική αναγνώριση του πολίτη διαθέτει μια έντονα ηθική και οικονομική απόχρωση, καθώς γίνεται ο βασικός μηχανισμός αποκλεισμού αλλά και ο κύριος φορέας ένταξης και συμμετοχής σε διάφορα οφέλη (εργασία, εκπαίδευση, υγεία κ.λπ.) ανεξαρτήτως της εθνοτικής προέλευσης.
Και σε αυτή την περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με μια ιδέα που στην πράξη συχνότερα παραβιάζεται παρά τηρείται ωστόσο, παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της προόδου προς το εθνικιστικό ιδεώδες του εδαφικού «έθνους του πολίτη» και η βάση επί της οποίας τα άτομα μπορούν να διεκδικούν τα νόμιμα δικαιώματα τους εντός της πολιτικής κοινότητας.

4. Εκπαίδευση προσανατολισμένη στον πολίτη. Δυνάμει, πρόκειται για το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του μεταμοντέρνου πολυπολιτισμικού εθνικισμού και της ταυτότητας που επιδιώκει να δημιουργήσει. Οι μελετητές συχνά επισημαίνουν τη σοβαρότητα με την οποία επιδίδονται τα καθεστώτα των νεοσύστατων κρατών σε εκστρατείες για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και την παροχή στοιχειώδους και (μερικές φορές) μέσης εκπαίδευσης σε όλο τον πληθυσμό. Όμως εξίσου σημαντικό για τα εδαφικά έθνη είναι και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης. Αν μπορούμε να πούμε πως το εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα έχει κοσμικό και δυτικό χαρακτήρα, το πνεύμα που το χαρακτηρίζει είναι σε μεγάλο βαθμό «πολιτικό». Αυτό σημαίνει πως στόχος της εκπαίδευσης είναι να ωφελήσει την εθνική κοινότητα όσο και το άτομο. Έτσι, δίνεται πολύ μεγαλύτερη έμφαση στις υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει το άτομο στην κοινότητα και στο χρέος που έχει αναλάβει απέναντι της, έστω και αν αυτές οι ιδέες υποβάλλονται έμμεσα, μέσω της κοινωνικής επιδοκιμασίας και όχι με ανοιχτή κατήχηση. Η έμφαση του εκπαιδευτικού συστήματος στον «πολίτη» δεν είναι ένα φαινόμενο περιορισμένο στους μη δυτικούς εδαφικούς εθνικισμούς. Η καταγωγή του ανάγεται στους Ιακωβίνους πατριώτες της Γαλλικής Επανάστασης και αποτέλεσε χαρακτηριστικό της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας, καθώς και του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος των ΗΠΑ. Η ουσία είναι πως εδώ, επειδή από την εκπαίδευση απουσιάζει η έμφαση στην εθνοτική ιδιαιτερότητα, το «πολιτικό» στοιχείο παίζει ακόμα μεγαλύτερο ρόλο ακριβώς εξαιτίας της βαρύτητας που δίνει αυτό το είδος των εδαφικών εθνών στην προετοιμασία για την ανάληψη της ιδιότητας του πολίτη. Θεωρείται δηλαδή πως το μακροπρόθεσμο γεφύρωμα των εθνοτικών ρηγμάτων μπορεί να γίνει μόνο αν δοθεί σαφής έμφαση στην ενστάλαξη ενός κοινωνικού ήθους μέσα στο πνεύμα της ισότητας και της αδελφότητας των πολιτών. Επίσης «πολιτικά» μπορεί να χαρακτηριστούν και τα περιεχόμενα αυτής της εκπαίδευσης ή τουλάχιστον ένα μέρος τους. Και αυτό διότι η εκπαίδευση χρησιμοποιείται για να μεταδώσει μέσω της γλώσσας (με την προϋπόθεση ότι υπάρχει κάποια lingua franca), της ιστορίας, των τεχνών και της λογοτεχνίας την πολιτική μυθολογία και τη συμβολική του νέου (ή προσδοκώμενου) έθνους, οι οποίες θα νομιμοποιήσουν τις ρηξικέλευθες ή ίσως και επαναστατικές κατευθύνσεις του με τη βοήθεια μύθων, μνημών, αξιών και συμβόλων αντλημένων από τα κινήματα για κοινωνική και πολιτική απελευθέρωση και τις εικόνες μακρινών ηρώων και «χρυσών εποχών», κατάλληλων για να παρακινήσουν τους σύγχρονους σε ανάλογες θυσίες.
Σημειώνω δε ότι η Ελληνική γλώσσα του σήμερα είναι μία λοβοτημένη γλώσσα, μία greekenglish γλώσσα , με 2000 λέξεις για την καθημερινή χρήση και βιασμένη γραμματική.
Άλλα παραδείγματα είναι η σύγκριση των Ελλήνων μεταναστών και η παραποίηση των λεγομένων του Ισοκράτη σε ότι αφορά την δήθεν «Ελληνική» παιδεία που δεν είναι τίποτα άλλο από την Αττική.

Cui bono?
Τίνος συμφέροντα υπηρετούν εντέλει οι βλέψεις και τα ιδεώδη του μεταμοντέρνου πολυπολιτισμικού εθνικισμού;
Όπως ακριβώς το έθνος θεωρείται από ορισμένους ως μια «φαντασιακή κοινότητα», ως κατασκεύασμα της εξουσίας και της ιντελιγκέντσιας, έτσι και μια παγκόσμια κουλτούρα η οποία θα είναι μια απομίμηση στοιχείων του παρελθόντος υποστηριζόμενη από την επιστήμη και τις τηλεπικοινωνίες, θεωρείται ως η πιο τολμηρή και φιλόδοξη πράξη της φαντασίας της ανθρωπότητας. Ωστόσο τα κείμενα από τα οποία αναγκαστικά θα συντεθεί ένας τέτοιος κοσμοπολιτισμός, τα διακωμωδημένα συστατικά αυτού του συνονθυλεύματος, δεν είναι άλλα από τους μύθους, τις μνήμες, τις αξίες, τα σύμβολα και τις παραδόσεις που διαμορφώνουν την κουλτούρα και το λόγο των διαφόρων εθνών και εθνοτικών κοινοτήτων. Άρα, αυτά ακριβώς τα έθνη και οι εθνοτικές κοινότητες οριοθετούν ιστορικά το λόγο μας. Το να διεισδύσει κανείς στις φόρμες που χρησιμοποιούν ή να αμφισβητήσει τις παραδοχές τους δεν αρκεί από μόνο του για να υποσκάψει τη δύναμη τους ή να ακυρώσει την επιρροή του εθνικού λόγου. Όντας στενά συνδεδεμένοι με τις πραγματικότητες της κρατικής εξουσίας και της πολιτισμικής επικοινωνίας, ο εθνοτικός και εθνικός λόγος και τα κείμενα τους θέτουν όρια στις φαντασιακές «κατασκευές» του ανθρώπου, διότι η μακρά διάρκεια των εθνοτικών ιστοριών είναι αυτή ακριβώς που του παρέχει τις γλώσσες και τις κουλτούρες μέσα στις οποίες διαμορφώνεται ο ατομικός και συλλογικός του εαυτός και αυτή εξακολουθεί να ενώνει και να διαιρεί τα ανθρώπινα όντα. Άρα, δεν αρκεί απλώς να φανταστεί κανείς μια παγκόσμια κοινότητα πρώτα πρέπει να αναδυθούν νέες, ευρύτερες μορφές πολιτικής οργάνωσης και διαφορετικοί τύποι πολιτισμικών κοινοτήτων. Αυτό πιθανότατα θα είναι μια σταδιακή, ασυνεχής και σε μεγάλο βαθμό απροσχεδίαστη πορεία.
Ένα μωσαϊκό πολυπολιτισμικού δίχως κοινή μνήμη αποτελεί αντίφαση οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας μιας τέτοιας πολυπολιτισμικής κουλτούρας απλούστατα θα τόνιζε περισσότερο τον πλούτο των παραδοσιακών μνημών και ταυτοτήτων που λεηλατήθηκαν προκειμένου να κατασκευαστεί αυτό το γιγαντιαίο μπρικολάζ.

Το νομοσχέδιο αυτό δεν ελληνοποιεί μόνο τους λαθρομετανάστες αλλά δίνει καινούργιους (1εκ) ψηφοφόρους στο ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Αλλοιώνει το εκλογικό σώμα εις βάρος των Ελλήνων οι οποίοι και ποτέ δεν θα αποδεχτούν ως Έλληνες τους "εισβολείς". Το τρίπτυχο ένταξη-εσνωμάτωση-αφομοίωση που είναι η μεταναστευτική πολιτική απέτυχε παταγωδώς. Μέρος αυτής της αποτυχίας θα είναι και η ελληνοποίηση 1,1 εκ αλλοδαπών λαθρομετναστών.

ΣΥΝΤΑΓΜAΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ «ΟΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ»

Της Νέδας Κανελλοπουλου

ΤΟ ΒΗΜΑ 24-1-2010

Το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης για την πολιτική συμμετοχή των μεταναστών έχει δύο σκέλη. Κι ενώ η συζήτηση έχει επικεντρωθεί στο πρώτο σκέλος, το δεύτερο είναι που γεννά προφανή ζητήματα αντισυνταγματικότητας. Και τα γεννά επειδή στην αναθεώρηση του 2008 δεν αναθεωρήθηκε τελικά, αν και προτάθηκε για αναθεώρηση, το άρθρο 102, παρ. 2. Το πρώτο σκέλος ρυθμίζει υπό ποίες προϋποθέσεις μπορούν οι μετανάστες να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια. Το δεύτερο θεσπίζει για ορισμένες κατηγορίες μεταναστών το δικαίωμα του εκλέγειν στις εκλογές της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης και του εκλέγεσθαι στη θέση δημοτικού συμβούλου, συμβούλου δημοτικού διαμερίσματος ή τοπικού συμβούλου χωρίς να απαιτείται η προηγούμενη κτήση της ελληνικής ιθαγένειας. Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Στο άρθρο 4 παρ. 4 το Σύνταγμα ρητά προβλέπει πως «μόνο Ελληνες πολίτες είναι δεκτοί σε όλες τις δημόσιες λειτουργίες, εκτός από τις εξαιρέσεις που εισάγονται με ειδικούς νόμους».

Δημόσια λειτουργία ενυπάρχει σε κάθε θέση που συνεπάγεται συμμετοχή στην άσκηση δημόσιας εξουσίας. Οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου βαθμού ασκούν δημόσια εξουσία. Ετσι, τα δικαιώματα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στην πρωτοβάθμια τοπική αυτοδιοίκηση αποτελούν αναμφισβήτητα συμμετοχή στην άσκηση δημόσιας λειτουργίας. Επιφυλάσσονται επομένως από το Σύνταγμα μόνο στους Ελληνες πολίτες. Αυτό ισχύει όχι μόνο για το δικαίωμα του εκλέγεσθαι αλλά και για το δικαίωμα του εκλέγειν, που έχει αναμφισβήτητα θεσμική λειτουργικά διάσταση. Βέβαια, το ίδιο άρθρο επιτρέπει την εισαγωγή εξαιρέσεων με «ειδικό» νόμο. Τι σημαίνει όμως αυτό;

Πρώτον, σημαίνει πως για να είναι «ειδικός» ο νόμος, πρέπει η κατηγορία των προσώπων στα οποία αναφέρεται η εξαίρεση να μην είναι ούτε γενική ούτε ευρεία. Πληροί την προϋπόθεση αυτή το νομοσχέδιο; Ασφαλώς όχι.

Δεύτερον, σημαίνει πως ακόμα και όταν προβλέπεται ειδικός νόμος, αυτός πρέπει να είναι συνταγματικά θεμιτός. Πρέπει δηλαδή να μην αντιβαίνει και γενικότερα στο Σύνταγμα. Εδώ λοιπόν προκύπτει κι ένα ακόμη πρόβλημα. Το Σύνταγμα ρητά επιφυλάσσει μόνο στους Ελληνες πολίτες τα δικαιώματα που κατοχυρώνουν την πολιτική συμμετοχή, με κεντρικό παράδειγμα το άρθρο 29 για το δικαίωμα ίδρυσης και συμμετοχής σε πολιτικό κόμμα, χωρίς το οποίο δεν νοείται συμμετοχή σε εκλογές ούτε σε τοπικό επίπεδο.

Και ναι μεν το Σύνταγμα επιτρέπει ερμηνευτικά την επεκτατική εφαρμογή και στους αλλοδαπούς των δικαιωμάτων που θεσπίζει ρητά για τους Ελληνες στο άρθρο 5 παρ. 2 σύμφωνα με το οποίο «όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας...», το άρθρο όμως αυτό αφορά τα ατομικά δικαιώματα (π.χ. το άσυλο κατοικίας...) και όχι τα δικαιώματα πολιτικής συμμετοχής.

Στo πλαίσιο αυτό λοιπόν, υπάρχει αναμφίβολα ζήτημα κατά πόσον το νομοσχέδιο είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα. Αλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι στην προηγούμενη αναθεώρηση η ψήφος των μεταναστών στην πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση είχε προταθεί να εισαχθεί με ρητή συνταγματική διάταξη και από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Η κυρία Νέδα Κανελλοπούλου είναι επίκουρη καθηγήτρια Συγκριτικού Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Καθημερινή 4-Ιανουαρίου 2009

Εγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποκαλύπτουν την στενή σχέση και συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας μέσω των συνομιλιών του Κίσινγκερ με τον Καραμανλή και τον Βρετανό υπ. Εξωτερικών Τζ. Κάλαχαν. Μέσα από τις συνομιλίες διαγράφεται η κυνικότητα των Βρετανών και Αμερικάνων.

Νέο φως στα γεγονότα του 1974 έρχονται να ρίξουν δύο νέα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που καταγράφουν τηλεφωνικές συνομιλίες του Χένρι Κίσινγκερ –τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ και συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας– με τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών, Τζέιμς Κάλαχαν και τον πρωθυπουργό της Ελλάδος, Κωνσταντίνο Καραμανλή, στις 22 Ιουλίου και 15 Αυγούστου, αντιστοίχως.

Οι συγκεκριμένες συνομιλίες σκιαγραφούν σημαντικές πτυχές του Κυπριακού –όπως τον τρόπο αντιμετώπισης από τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Ελλήνων πρωταγωνιστών, σαν τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο (μετά τον Αττίλα 1) και τον Καραμανλή (μετά τον Αττίλα 2)– ενώ εκθέτουν τόσο τις διαφορετικές προσεγγίσεις Κίσινγκερ και Κάλαχαν στο ζήτημα, όσο και τον συλλογισμό των δύο ανδρών ώστε να καταλήξουν σε ένα κοινό σχέδιο δράσης (ή μη δράσης). Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνομιλία με τον Καραμανλή, καθώς φανερώνει τη σθεναρή στάση του Ελληνα πρωθυπουργού απέναντι στον Κίσινγκερ, σε μία συγκυρία ιδιαίτερα κρίσιμη για το μέλλον της Κύπρου.

Και οι δύο συνομιλίες εμπίπτουν σε μία περίοδο μεταβατική και καθοριστική: Η ιλιγγιώδης διαδοχή των εξελίξεων εκείνες τις ημέρες σήμαινε την πτώση της χούντας στην Αθήνα, το σύντομο πέρασμα από την εξουσία –με τραγική, για τον ελληνισμό, κατάληξη– του δικτάτορα Δημήτρη Ιωαννίδη και τελικά την επάνοδο της δημοκρατίας στην Ελλάδα, καθώς και την εδραίωση της τουρκικής κατάκτησης στο βόρειο τμήμα της Κύπρου.

Το Αρχείο Εθνικής Ασφαλείας (National Security Archive) στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον των ΗΠΑ εξέδωσε, στις 23 Δεκεμβρίου, τις απομαγνητοφωνήσεις όλων των τηλεφωνικών συνομιλιών του Κίσινγκερ, από τα χρόνια της παντοδυναμίας του στον Λευκό Οίκο, επί προεδρίας Νίξον και Φορντ.

Τα εν λόγω έγγραφα δημοσιεύονται για πρώτη φορά στο σύνολό τους και προσφέρουν μια ματιά εκ των έσω στη διαδικασία λήψης αποφάσεων στην αμερικανική κυβέρνηση.

15 Αυγούστου 1974

Τηλεφωνική συνομιλία Κίσινγκερ και Καραμανλή

Οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης άρχισαν να καταρρέουν στις 13 Αυγούστου. Το επόμενο πρωινό, η Τουρκία εξαπέλυσε τη δεύτερη φάση της εισβολής της, η οποία έφερε στον έλεγχό της το 37% της Κύπρου. Την επόμενη ημέρα, ο Κίσινγκερ τηλεφώνησε στον Καραμανλή, ηγέτη πλέον της νέας πολιτικής ηγεσίας, για να τον πληροφορήσει ότι η Αγκυρα θα σταματούσε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις την επόμενη μέρα και «θα τους δεσμεύσουμε σε αυτήν την υπόσχεση». Ο Καραμανλής υστερούσε σε στρατιωτικές δυνάμεις ώστε να εμπλακεί σε πόλεμο με την Τουρκία, το οποίο ήταν η προτίμησή του, και ήταν προφανές ότι η Ουάσιγκτον δεν επρόκειτο να προσπαθήσει να αντιστρέψει τις τουρκικές καταπατήσεις. Ο πρωθυπουργός είδε τα λόγια του Κίσινγκερ περί «φιλίας προς την Ελλάδα» ως «λίγο αργά», υποστηρίζοντας ότι «εσείς (Κίσινγκερ) πρέπει να κάνετε κάτι παραπάνω από το να δώσετε συμβουλές στους Τούρκους». Ο Κίσινγκερ, πάντως, δεν είχε και πολλή συμπόνοια για την ελληνική ηγεσία επειδή πίστευε ότι είχαν αποτύχει να κάνουν τους συμβιβασμούς, τους οποίους αυτός θεωρούσε απαραίτητους ώστε να κατευναστούν οι Τούρκοι. Η τηλεφωνική συνομιλία του Χένρι Κίσινγκερ με τον Ελληνα πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή έγινε στις 15 Αυγούστου 1974, 7.22 μ.μ.

Κίσινγκερ: Ζητώ συγγνώμη που σας ενοχλώ μέσα στη νύχτα, κύριε πρωθυπουργέ. Πρώτα απ’ όλα ήθελα να σας πω ότι σας στέλνω ένα μήνυμα αλλά μόλις είχα μία από πολλές συζητήσεις με τον Τούρκο πρωθυπουργό και μου είπε ότι πρόκειται να σταματήσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις αύριο στις 12.00 το μεσημέρι, ώρα Ουάσιγκτον και ήθελα να σας πω ότι θα τους δεσμεύσουμε σε αυτή την υπόσχεση.

Καραμανλής: Θα την ολοκληρώσουν στις 12.00 αύριο;

Κίσινγκερ: Θα την έχουν ολοκληρώσει.

Καραμανλής: Μέχρι αύριο θα έχουν ολοκληρώσει τα σχέδιά τους.

Κίσινγκερ: Λοιπόν, αυτό δεν μπορώ να το κρίνω. Αλλά σε κάθε περίπτωση θα αναλάβουμε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις από εδώ και στο εξής.

Καραμανλής: Θα το σκεφτώ αυτό αλλά φοβάμαι ότι έπειτα από αυτό το τετελεσμένο γεγονός θα είναι λίγο δύσκολο.

Κίσινγκερ: Προβήκαμε σε άλλη μία έντονη δήλωση σήμερα καταδικάζοντας την τουρκική πράξη...

Καραμανλής: Το άκουσα.

Κίσινγκερ: ...από τον Λευκό Οίκο και απλώς ήθελα να σας πω, κύριε πρωθυπουργέ, θα κάνουμε το παν ώστε να ενδυναμώσουμε τη θέση σας και να δείξουμε τη φιλία μας προς την Ελλάδα.

Καραμανλής: Το εκτιμώ αλλά φοβάμαι πως θα είναι λίγο αργά. Οπως είπα, οι Τούρκοι έχουν δημιουργήσει ένα τετελεσμένο γεγονός.

Κίσινγκερ: Το καταλαβαίνω και είμαστε αντίθετοι σε μία τακτική στρατιωτικής πίεσης.

Καραμανλής: Γιατί; Οπως ξέρετε, η Τουρκία δεν καταλαβαίνει τις συμβουλές στην Ευρώπη και κατά τη γνώμη σας τι πρόκειται να κάνουν;

Κίσινγκερ: Λοιπόν, έχουν προσφερθεί να διαπραγματευτούν.

Καραμανλής: Μετά το τετελεσμένο γεγονός θέλουν να μιλήσουν. Αλλά είναι δύσκολο για μας να το κάνουμε αυτό.

Κίσινγκερ: Λοιπόν, αφήστε με να δω αν μπορώ να σκεφθώ κάποια διαδικασία. Θα ήσασταν έτοιμος να επισκεφθείτε τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Καραμανλής: Δεν νομίζω, γιατί, ξέρετε, είναι δύσκολο για μένα να αφήσω τη χώρα. Εχουμε πολλά προβλήματα. Οι άνθρωποι είναι πολύ πικραμένοι, θυμωμένοι, ο στρατός είναι αναστατωμένος. Ισως λίγο αργότερα, αλλά τώρα είναι αδύνατον.

Κίσινγκερ: Λοιπόν, είμαι σίγουρος ότι ίσως ο πρόεδρος Φορντ θα είναι σε επαφή μαζί σας αύριο με τηλεγράφημα. Και αφήστε μας να δούμε ίσως τι μπορεί να γίνει.

Καραμανλής: Κύριε υπουργέ, πιστεύω πως πρέπει να βγάλετε έξω τους Τούρκους. Οι Τούρκοι... αν δεν ξεφορτωθούν αυτή την εμμονή, είναι πολύ δύσκολο να έχουμε μια συμφωνία.

Κίσινγκερ: Θα το λάβουμε υπόψη μας πολύ σοβαρά. Δεν μπορούν να υπάρχουν περαιτέρω πιέσεις.

Καραμανλής: Αλλά παρ’ όλα αυτά οι Τούρκοι έχουν παραβιάσει τα πάντα. Χωρίς να δοθούν οδηγίες στο κοινό είναι πολύ, πολύ δύσκολο για μένα να αρχίσω ξανά συνομιλίες.

Κίσινγκερ: Ναι, καταλαβαίνω.

Καραμανλής: Κύριε υπουργέ, το κλίμα που επικρατεί είναι πολύ δύσκολο.

Κίσινγκερ: Αφήστε με να το αναφέρω αυτό στον πρόεδρο και θα είμαστε σε επαφή μαζί σας αύριο.

Καραμανλής: Ναι. Θα βρίσκομαι εδώ. Σας ευχαριστώ.

Κίσινγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ, αν έχετε κάποια πρόταση θα την κοιτάζαμε πολύ σοβαρά σχετικά με το τι πρέπει να γίνει.

Καραμανλής: Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να κάνετε κάτι παραπάνω από το να δώσετε συμβουλές στους Τούρκους.

Κίσινγκερ: Αν έχετε κάποια συγκεκριμένη πρόταση, θα ήμασταν έτοιμοι να την κοιτάξουμε πολύ σοβαρά.

Καραμανλής: Θα απαντήσω στο μήνυμά σας σήμερα.

Κίσινγκερ: Ωραία. Ανυπομονώ να ακούσω από εσάς κύριε πρωθυπουργέ. Καληνύχτα.

Καραμανλής: Καληνύχτα.

22 Ιουλίου 1974

Η συνδιάλεξη των υπ. Εξωτερικών Ηνωμένων Πολιτειών – Βρετανίας

Οι επικοινωνίες ΗΠΑ – Ηνωμένου Βασιλείου αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης στην Κύπρο. Θέλοντας να αποφύγει την αντιπαράθεση με τη χούντα στην Ελλάδα, η οποία είχε οργανώσει το πραξικόπημα της 18ης Ιουλίου 1974 εναντίον του Μακαρίου, ο Κίσινγκερ αντετίθετο στο να τους ασκήσει την οποιαδήποτε πίεση. Οπως είχε εξηγήσει στην ομάδα του για την Κύπρο, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, «το να επιχειρήσουμε να ανατρέψουμε την ελληνική κυβέρνηση για να ικανοποιήσουμε τις ψυχές μας και να φέρουμε τον Μακάριο πίσω, είναι ένα πολύ υψηλό τίμημα για να πληρώσουμε». Η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου και δύο μέρες αργότερα, την ημέρα που η δικτατορία στην Ελλάδα έπεσε, στις 22 Ιουλίου, ο υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Τζέιμς Κάλαχαν και ο Κίσινγκερ συζήτησαν τις εξελίξεις. Και οι δύο συμφώνησαν ότι ο Νίκος Σαμψών, τον οποίον η χούντα στην Ελλάδα εγκατέστησε για να κυβερνήσει το νησί, έπρεπε να φύγει, εξαιτίας του ρόλου που έπαιξε στο να προκαλέσει την τουρκική εισβολή, αλλά η κατάρρευση της χούντας έθεσε τον Σαμψών γρήγορα εκτός εξουσίας. Οπότε, το χωρατό σχετικά με τον Κίσινγκερ να είναι «αισχρός» στον Σαμψών, ήταν άσχετο. Απλώς ο Κάλαχαν και ο Κίσινγκερ είχαν διαφορετικές προσεγγίσεις, με τον Κάλαχαν να δηλώνει ότι ο Μακάριος, αν και καθαιρεμένος, ήταν ο «νόμιμος πρόεδρος», ενώ ο Κίσινγκερ υιοθέτησε μια στάση «μη δέσμευσης». Ο Κίσινγκερ ήθελε ελευθερία κινήσεων στο πρόβλημα της Κύπρου και δεν ήθελε να υποστηρίξει τον Μακάριο, τον οποίον είχε δει ως ανεξάρτητο υπέρ του δεόντος. Παρόλο που η συζήτηση ήταν φιλική, ο Κίσινγκερ δήλωσε αργότερα ότι «βασικά, ο Κάλαχαν τα έκανε θάλασσα καθ’ όλη τη διάρκεια» με το να μην πιέσει τους Ελληνες να είναι πιο εξυπηρετικοί απέναντι στην Τουρκία. Η τηλεφωνική συνομιλία του Χένρι Κίσινγκερ με τον Τζέιμς Κάλαχαν έγινε στις 22 Ιουλίου 1974, 11.25 π.μ.

Κίσινγκερ: Σου τηλεφώνησα το πρωί και δεν απαντούσες.

Κάλαχαν: (γέλια) Ποια είναι η κατάσταση;

Κίσινγκερ: Υπάρχει πραξικόπημα στην Ελλάδα. Και ο Σίσκο πιστεύει πως δεν θα είναι έτοιμοι να συναντηθούν αύριο.

Κάλαχαν: Μου έχουν πει ότι αυτός ο άνθρωπος… παίρνει την εξουσία. Ισχύει αυτό;

Κίσινγκερ: Ετσι είναι, και η εκτίμησή μας είναι ότι μπορεί να είναι πιο μετριοπαθής… Οτι μπορεί να μην είναι και τόσο κακός για να συνεργαστούμε μαζί του.

Κάλαχαν: Συμφωνώ, αλλά μου λένε ότι είναι αρκετά αντι–Τούρκος.

Κίσινγκερ: Μμμ.

Κάλαχαν: Πάντως, θα το αναβάλω, και τι προτείνεις; Τετάρτη;

Κίσινγκερ: Θα το ανέβαλλα μέχρι την Πέμπτη.

Κάλαχαν: Καλύτερα να προσπαθήσουμε για την Τετάρτη, και ίσως να χρειαστεί να συμβιβαστούμε για την Πέμπτη. Επειδή η κατάσταση είναι τέτοια που έχεις τον Σαμψών ακόμη εκεί.

Κίσινγκερ: Συμφωνώ.

Κάλαχαν: Και ο Ετσεβίτ μού τηλεφωνούσε και έλεγε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη γενοκτονία και δεν υπάρχει καμία Αρχή για να συνεννοηθεί κανείς.

Κίσινγκερ: Τώρα μιλάμε με τον Βάλντχαϊμ… να αυξήσει τις δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών… και θα το υποστηρίξουμε, αν το κάνετε κι εσείς.

Κάλαχαν: Οπωσδήποτε θα το υποστηρίξουμε, αν και μάλλον θα χρειαστεί να διαθέσουμε μερικούς ανθρώπους.

Κίσινγκερ: Αυτό θα πίστευα κι εγώ.

Κάλαχαν: Θα προσπαθούσα να το περάσω αυτό, και θα έπρεπε να προσθέσουμε μερικούς ανθρώπους στις δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών και να τους αφήσουμε να επιχειρούν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.

Κίσινγκερ: Ωραία.

Κάλαχαν: Αλλά νομίζω ότι υπό αυτές τις συνθήκες είναι ακόμη πιο σημαντικό να προσπαθήσουμε να το κάνουμε Τετάρτη αν μπορούμε.

Κίσινγκερ: Ωραία. Και θα φέρω τον Σίσκο πίσω, και θα στείλω τον Μπιλ Μπάφουμ. Είναι πολύ σταθερός και αξιόπιστος άνθρωπος, και δεν εξάπτεται εύκολα. Και θα έχει τη συλλογιστική μου σε πολύ μεγάλη λεπτομέρεια.

Κάλαχαν: Θα ερχόταν στη Γενεύη;

Κίσινγκερ: Αν τον θέλεις.

Κάλαχαν: Καλύτερα να τον είχαμε στο Λονδίνο πρώτα. Και μετά μπορεί να πάει από το Λονδίνο στη Γενεύη όταν αρχίσουμε τη συνδιάσκεψη.

Κίσινγκερ: Θα είναι στο Λονδίνο την Τετάρτη. Εκτός και αν ξεφύγει από τον έλεγχο.

Κάλαχαν: Τότε, θα τον δούμε εδώ την Τετάρτη το πρωί, Χένρι, και μπορεί να συσκεφθεί μαζί μας προτού πάμε. Και θα προσπαθήσουμε να κανονίσουμε τη συνδιάσκεψη Τετάρτη απόγευμα.

Κίσινγκερ: Περίφημα.

Κάλαχαν: Δες αν μπορείς να το κάνεις αυτό να το δεχθούν οι Ελληνες και οι Τούρκοι.

Κίσινγκερ: Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.

Κάλαχαν: Ωραία.

Κίσινγκερ: Το ευχαριστήθηκα που δούλεψα μαζί σου σε αυτό.

Κάλαχαν: Κι εγώ το ίδιο. Νομίζω πως δεν τα καταφέραμε και τόσο άσχημα. Εσύ;

Κίσινγκερ: Νομίζω ότι βγήκε σαν καθαρό πλεονέκτημα.

Κάλαχαν: Κι εγώ πιστεύω ότι είναι καλό. Πρέπει να ξεφορτωθούμε τον Σαμψών, γρήγορα.

Κίσινγκερ: Στο είπα, ότι θα το υποστηρίζαμε αυτό.

Κάλαχαν: Εχεις δίκιο. Οταν φέρουμε τον άνθρωπό σου εδώ, θα μιλήσουμε, και θα προσπαθήσουμε να συντονιστούμε ξανά.

Κίσινγκερ: Θα δω τον Μακάριο αυτό το απόγευμα. Και θα το πάω κάπως ψυχρά.

Κάλαχαν: Μην είσαι πολύ ψυχρός.

Κίσινγκερ: Οχι, θα το πάω χαλαρά.

Κάλαχαν: Πρέπει να το αναγνωρίσεις, ότι είναι ο νόμιμος πρόεδρος μέχρι να γίνουν άλλες διευθετήσεις.

Κίσινγκερ: Ετσι είναι. Θα είμαι πολύ φιλικός, αλλά δεν θα δεσμευθώ.

Κάλαχαν: Αυτό είναι εντάξει. Θα πρέπει να κινηθούμε πολύ προσεκτικά με αυτό, Χένρι.

Κίσινγκερ: Συμφωνώ μαζί σου.

Κάλαχαν: Εχω πολλές πληροφορίες που θα πω στον φίλο σου σχετικά με αυτό. Και γνωρίζω όλες τις δυσκολίες, αλλά καταλαβαίνω ότι θέλεις να εμφανιστείς απομονωμένος σε αυτό. Αν κινηθούμε, πρέπει να κινηθούμε μαζί.

Κίσινγκερ: Δεν πρόκειται να αναλάβουμε δέσμευση, αλλά δεν θέλουμε να παρθεί μία τελική απόφαση.

Κάλαχαν: Εντάξει. Θα τον πληροφορήσουμε μέσω του πρέσβη μας των Ηνωμένων Εθνών εκεί, σχετικά με το τι συμβαίνει, και θα ειδοποιήσουμε και τον Ντενκτάς και τον Κληρίδη.

Κίσινγκερ: Και θα παραμείνουμε χαλαρά σε αυτό και πολύ φιλικά.

Κάλαχαν: Σωστά.

Κίσινγκερ: Και θα σου στείλουμε τηλεγράφημα.

Κάλαχαν: Ναι, συνέχισέ το για λίγο, Χένρι. Ακου τη συμβουλή μου.

Κίσινγκερ: Μπορείς να βασιστείς σε αυτό απόλυτα.

Κάλαχαν: Και πρέπει να είσαι εντελώς αισχρός στον Σαμψών.

Κίσινγκερ: Μπορείς να βασιστείς και σε αυτό (γέλια).

Κάλαχαν: Πολύ ωραία. Πάντα μπορώ να βασίζομαι πάνω σου ότι θα είσαι αισχρός, έτσι;

Κίσινγκερ: Εχουμε πραγματικά αγριέψει με αυτό.

Κάλαχαν: (γέλια) Εντάξει.

Κίσινγκερ: Ηταν ωραία που σου μίλησα.

Κάλαχαν: Σε χαιρετώ.

ΣΥΛΛΗΨΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ

http://strategy-geopolitics4.blogspot.com/ (24-10-09)

Με την κατηγορία της περιύβρισης νεκρού καθώς και για πλήθος πλημμελημάτων συνελήφθη χθες ο 63χρονος Ν.Σ. στην Έδεσσα της Πέλλας. Σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες, αστυνομικοί του Α.Τ. Έδεσσας εισέβαλαν στην οικία του 63χρονου μεταλλειολόγου, πιθανότατα συνταξιούχου της ΔΕΗ και τον συνέλαβαν. Διενεργήθηκε έρευνα στην οικία του όπου και ανακαλύφθηκαν μεταξύ άλλων:
- Ένα πιστόλι ανατολικής προέλευσης Tokarev των 7,62mm με γεμιστήρα. έξι σφαίρες και θήκη.
- Ένα μονόκαννο διαμετρήματος 12cal με ξεσμένο σειριακό αριθμό, το οποίο κατείχε άνευ αδείας.
- Ένα αεροβόλο μάρκας Diana με ενσωματωμένη διόπτρα και 26 φυσίγγια.
- Ένα μεταλλικό εκρηκτικό μηχανισμό.
- Πέντε μαχαίρια-στιλέτα, ένα ρόπαλο και κροτίδες.
Επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες, βρέθηκαν ανθρώπινα οστά από κρανίο, εξού και η περιύβριση νεκρού, αρχαία νομίσματα αλλά και ένας χάρτης μεγάλης αρχαιολογικής αξίας από την εποχή του Δημητρίου του Α' του 4ου π.Χ αιώνα.
Αυτό που έχει προκαλέσει ωστόσο μεγάλη ανησυχία είναι ότι στον ηλεκτρονικό του υπολογιστή βρέθηκαν πολλά αρχεία με προσωπικά δεδομένα (φωτογραφίες και στοιχεία ταυτότητας) εκατοντάδων ανθρώπων σε συνδυασμό με το γεγονός ότι εμφανίζεται ως διαχειριστής ιστοσελίδας προπαγανδιστικού περιεχομένου με πλήθος υβριστικών άρθρων κατά της Ελλάδας και κρατικών λειτουργών.

ΣΥΝΕΛΗΦΘΕΙ ΜΕ ΕΝΤΑΛΜΑ ΤΗΣ INTERPOL Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΩΝ ΠΑΚΙΣΤΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Συνελήφθει το πρωί της Δευτέρας 19-10-2009 ο πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας στην Ελλάδα κ. Jafet Aslam, έπειτα από ένταλμα της Interpol, σύμφωνα με το οποίο καταζητείται για διακίνηση λαθρομεταναστών. Το ένταλμα της Interpol είχε εκδοθεί έπειτα από αίτημα των πακιστανικών αρχών, οι οποίες κατηγορούν τον k. Aslam ότι απο το 2005 είχε μεσολαβήσει επ' αμοιβή για τη μεταφορά λαθρομεταναστών από το Πακιστάν στην Ελλάδα!!

Ο κατηγορούμενος κατέθεσε αίτημα, προκειμένου να του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο, το οποίο θα εξεταστεί τις επόμενες ημέρες από το αρμόδιο Συμβούλιο Εφετών. Μέχρι τότε θα παραμείνει κρατούμενος.

Το εύλογο ερώτημα είναι το καθεστώς με το οποίο εισείλθε στην χώρα μας, και πως παρέμεινε εδώ αφού δεν είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο.

"Εγώ θα διαλέξω ποιός θα πάει στην αστυνομία για διερμηνέας", είπε ο κ. Aslam.
Ο κ. Aslam είναι άνεργος, πλην όμως πλούσιος πρόεδρος, διαθέτων πολυτελές αυτοκίνητο τύπου τζίπ. Είναι προσωπικός φίλος των κ. Χρυσοχοίδη και Παπανδρέου.
Στην διάρκεια των τελευταίων Ελληνικών εκλογών, ο κ. Aslam, γύρναγε με το αυτοκινητό του στις περιοχές του Αγ. Παντελεήμονα και Πατησίων και παροτρύνε τους πακιστανούς να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ.

Είναι σίγουρο ότι ο κ. Aslam σύντομα θα αφεθεί ελεύθερος για να συνεχίσει την δράση του.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΟΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ (1)

Το 1908, τέσσερα σχεδόν χρόνια πριν την έναρξη των Βαλκανικών πολέμων, τρία σημαντικά περιστατικά επηρέασαν την μελλοντική εξέλιξη των γεγονότων, που αργότερα θα οδηγούσαν στην «Ελλάδα των πέντε θαλασσών και των δύο ηπείρων».

Η επανάσταση του κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος» στην Τουρκία, γνωστή σαν «Επανάσταση των Νεοτούρκων», η ανακήρυξη της Βουλγαρίας σε ανεξάρτητο βασίλειο με την συνδρομή της Ρωσίας, η ταυτόχρονη προσάρτηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από την Αυστρία και η πανηγυρική διακήρυξη της Κρήτης ότι ενώνεται με την Ελλάδα με την ταυτόχρονη κατάργηση του καθεστώτος της Αρμοστείας και την πρόσκληση προς τον Βασιλέα Γεώργιο τον Α΄ να επεκτείνει την κυριαρχία του Ελληνικού Βασιλείου στην Νήσο.

Στις 12 Ιουλίου του 1908 οι Αθηναϊκές Εφημερίδες με πηχυαίους τίτλους και σε έκτακτες εκδόσεις δημοσίευσαν την πλέον απίστευτη είδηση: Επανάσταση στην Τουρκία με κύριο αίτημα την παραχώρηση «συνταγματικών ελευθεριών». Ο Τουρκικός λαός υπήρξε πολεμικός λαός, με πολέμους έζησε και ανδρώθηκε, με πολέμους εισήλθε στην Ευρώπη και η συνεισφορά του σε αυτή δεν ήταν παρά αυτή του «στρατοπέδου». Πως ήταν λοιπόν δυνατόν ένας πρωτόγονος λαός ζυμωμένος με την απολυταρχία να ζητά «μεταρρυθμίσεις»; Η Τουρκία δεν μπόρεσε ποτέ να αποκαταστήσει την εσωτερική της ενότητα. Δεν είχε πολιτισμό για να ενσωματώσει την πανσπερμία των λαών και η θρησκεία της και τα ήθη της ήσαν αξεπέραστο εμπόδιο για να επιτύχει την εθνική της ώσμωση. Άλλος τρόπος δεν υπήρχε για να διατηρεί την ενότητα, από την ωμή βία, γεγονός που είχε εξαναγκάσει την Ευρωπαϊκή διπλωματία, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης, να απαιτήσει στο συνέδριο του Βερολίνου «συνταγματικές μεταρρυθμίσεις» από την Τουρκία, που ο Σουλτάνος επιδεικτικά αγνόησε. Η κατάσταση σήψης και αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε σχεδόν ολοκληρώσει τις εθνικές διεκδικήσεις των λαών της Βαλκανικής, με την δημιουργία ανεξαρτήτων η ημιαυτόνομων κρατών στην Βαλκανική. Η επικείμενη κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας προκαλούσε ερωτηματικά σχετικά με την τύχη της Μακεδονίας, όπου ήδη από το 1860 τα Βουλγαρικά κομιτάτα είχαν επιδοθεί σε όργιο σφαγών και διωγμών του Ελληνικού στοιχείου στην Μακεδονία, συνεπικουρούμενοι από τις Σερβικές και Ρουμανικές διεκδικήσεις. Η επανάσταση των Νεοτούρκων ουσιαστικά δεν είχε κανένα φανερό εχθρό ούτε στόχο [1]. Ο σκοπός της ήταν, όπως σωστά διέγνωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, η αποτροπή της αποσύνθεσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και η διατήρηση της Μακεδονίας εντός αυτής. Ο εχθρός της επανάστασης των Νεοτούρκων ήσαν οι λαοί της Αυτοκρατορίας και σκοπός της η εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών με την προσφιλή σε αυτούς μέθοδο της γενοκτονίας.

Την εποχή αυτή η κατάσταση στην Μακεδονία ήταν αρκετά πολύπλοκη. Ήδη από τον 18 αιώνα η αιχμή του δόρατος της πολιτικής της Ρωσίας στην Νοτιοανατολική Ευρώπη ήταν η κάθοδος στην Μεσόγειο και η διέξοδος στο Αιγαίο. Τα Ορλοφικά και η συνεχής παρακίνηση των υποδούλων Ελλήνων σε επαναστατικές ενέργειες, (με τις επακόλουθες σφαγές),αντικατόπτριζαν την Ρωσική πολιτική που θεωρούσε όχι μόνο τους Τούρκους ως εμπόδιο στα σχέδια τους, αλλά και τους Έλληνες, αφού αυτοί ήσαν οι φυσικοί κληρονόμοι της «Δεύτερης Ρώμης», δηλαδή της Κωνσταντινούπολης και του Πατριαρχείου.

Από το 1845 συγκροτήθηκε, για την πραγματοποίηση του σκοπού αυτού στην Μόσχα το «Πανσλαυϊκό Κομιτάτο», υπό την προεδρία του πρύτανη του πανεπιστημίου Μασέτιεφ. Το κομιτάτο αυτό είχε δύο στόχους. Στο εσωτερικό της Ρωσίας επεδίωκε την σφυρηλάτηση της πανσλαυϊκής ιδέας, ενώ στο εξωτερικό στόχος του ήταν να προπαγανδίσει την πεποίθηση ότι η Μακεδονία και η Θράκη ήσαν χώρες Σλαυϊκές. Η δημιουργία σλαυϊκής συνείδησης ένθεν του όρους Αίμου θα δημιουργούσε τις κατάλληλες συνθήκες για την επιθυμητή κάθοδο.

Τα άφθονα χρήματα που διέθεσαν οι Ρωσικές κυβερνήσεις για τον σκοπό αυτό, επέτρεψαν να κυκλοφορούν εθνογραφικοί χάρτες ακόμα και από τους Γερμανικούς οίκους του Κίτερν και Πάτερμαν που παρουσίαζαν την Μακεδονία ως Σλαυική χώρα, τους οποίους εξαγόραζε και η Ελλάδα για τα σχολεία του Κράτους! (Διαχρονικά η χώρα αυτή ήταν αστεία!). Με την αποστολή πανστρατιάς πρακτόρων στην Βουλγαρία κατάφεραν να δημιουργήσουν εκκλησιαστικό σχίσμα που απέσπασε τους Βουλγαρόφωνους από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης ενώ με την χορήγηση εκατοντάδων υποτροφιών για σπουδές στην Μόσχα, κατάφερε να υποδαυλίσει στην Μακεδονία τον φυλετικό ανταγωνισμό. Στην αρχή, ο ανταγωνισμός ήταν ειρηνικός. Συγκρότησαν στην Πετρούπολη ένα καινούργιο κομιτάτο με το όνομα «Αγαθοεργός Εταιρία», όπου με Ρωσικά χρήματα κατάφεραν να δημιουργήσουν πανστρατιά ιερωμένων και δασκάλων οι οποίοι αποσπούσαν τους σλαβόφωνους πληθυσμούς από το Πατριαρχείο, εκμεταλλευόμενοι τις αιώνιες έριδες των Ελλήνων. Παρά τα τραγικά λάθη του Πατριαρχικού κλήρου, η προσπάθεια δεν είχε μεγάλη επιτυχία. Έτσι το Ρωσικό Κομιτάτο άφησε τα ειρηνικά μέσα και άρχισε την τρομοκρατία. Ο ένας μετά τον άλλον άρχισαν να πέφτουν κάτω από το σλαυϊκό μαχαίρι οι πρόκριτο, όπως οι των των Σερρών, Κονκοβήρης, Καστορχίδης, και Καστάνης. Η ήττα της Ελλάδος στον πόλεμο του 1897, η διαφθορά και ανικανότητα των Ελλήνων πολιτικών κι ο γραικυλισμός, επιδείνωσαν την κατάσταση. Ένα μετά το άλλο ξεφυτρώνουν τα σλαυϊκά Κομιτάτα στην Ρωσία, Βουλγαρία και Σερβία και επικεφαλής του «Μακεδονικού Κομιτάτου» στην Σόφια μπαίνει ο ίδιος ο Τσάρος Φερδινάνδος. Ανά δύο αποστέλλονται και εισέρχονται οι δολοφόνοι των Κομιτάτων την Μακεδονία για να δολοφονήσουν τους πλέον επιφανείς των Ελλήνων. Σαράντα επτά ’Έλληνες δολοφονούνται μέσα σε τρία χρόνια, και την ίδια στιγμή ρίχνεται από τα σλαυϊκά κομιτάτα το σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Τα Ρωσικά χρήματα προπαγανδίζουν το σύνθημα στην Ευρώπη, όπου ο Ευρωπαϊκός τύπος παρουσιάζει τον σφαζόμενο μαζικά Ελληνισμό σαν «αντιδραστικούς» για την «λευτεριά» της Μακεδονίας και οι σφαγείς σαν ήρωες και ελευθερωτές. Ταυτόχρονα στην Σόφια η οργάνωση των κομιτάτων παίρνει κρατικό και επίσημο χαρακτήρα. Οργανώνονται ομάδες κομιτατζήδων υπό τον Μιχαιλόφσκι, τον συνταγματάρχη Γιάγκοφ και τον στρατηγό Ζόφτσεφ, οι οποίες πλημμυρίζουν την Μακεδονία. Ο Ελληνισμός σφάζεται χωρίς έλεος. Χωριά ολόκληρα ξεκληρίζονται και οι επιζώντες αλλόφρονες φεύγουν είτε για το «Ελληνικό», είτε για την Ευρώπη και την Αμερική. Η Τουρκική διοίκηση επεμβαίνει και συλλαμβάνει πολλούς κομιτατζήδες. Αλλά η επέμβαση του Τσάρου της Ρωσίας ανάγκασε τον Σουλτάνο να τους δώσει αμνηστία για να ξαναρχίσουν τα ίδια και χειρότερα. Η κατάσταση αυτή επέβαλε την επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων στην Μακεδονία (Συνδιάσκεψη της Μυστέργης),όπου επιδιώχτηκε να ελεγχθεί η κατάσταση μέσω της παρουσίας Ευρωπαϊκών στρατιωτικών αποστολών. Η παρουσία των ξένων δυνάμεων δεν εμπόδισε την συστηματική σφαγή των Ελλήνων μέχρι το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων. Στα 1902 δολοφονούνται 187 Έλληνες προεστοί, στα 1903 δολοφονούνται 284 Έλληνες και στα 1904 ο αριθμός των δολοφονημένων ανήλθε σε 365. Ταυτόχρονα με τις συνεχείς επεμβάσεις και διαβήματα της Μόσχας στην Υψηλή Πύλη, τα Ελληνικά ανταρτικά σώματα καταδιώκονται ανελέητά από τον Τουρκικό στρατό στην Μακεδονία, ενώ οι Βούλγαροι κομιτατζήδες αντιμετωπίζονται ευνοϊκά, και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ενεργούν κοινές επιχειρήσεις εναντίον των Ελληνικών ανταρτικών σωμάτων.

Αμέσως μετά την ίδρυση του το «Πανσλαυϊκό Κομιτάτο» της Μόσχας, στέλνει στην Έδεσσα τον Ρώσο καθηγητή της σλαυϊκής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Καζάν Victor Grigorovich (1815-1876).ο οποίος με ιεραποστολικό ζήλο αγωνίζεται στην δυτική Μακεδονία να αφυπνίσει την Σλαυϊκή εθνική συνείδηση στους σλαβόφωνους Πατριαρχικούς πληθυσμούς κι προπαγανδίζει την ίδρυση βουλγαρικών σχολείων και εκκλησιών, την εισαγωγή της βουλγαρικής γλώσσας στην λειτουργία, και στην δημιουργία ανεξαρτήτου βουλγαρικού κράτους. Ο Grigorovich κατορθώνει μεταστρέψει τους εξελληνισμένους αδελφούς Μιλαδίνωφ σε φανατικούς οπαδούς του πανσλαυισμού στην Μακεδονία. Οι εξαγγελίες τους για την απελευθέρωση όλων των σλαβόφωνων πληθυσμών υπό την εποπτεία της Ρωσίας, είχε μεγάλη απήχηση στις σλαβόφωνες μάζες. Η ακατάπαυστη δραστηριότητα του ως προς την διάδοση της Βουλγαρικής γλώσσας, η ίδρυση σχολείων και εκκλησιών στην Αχρίδα, στο Μοναστήρι την Έδεσσα και το Κιλκίς, με την παράλληλη εκτόπιση της Ελληνικής απετέλεσαν κατά την δεκαετία 1850-1860 τον ουσιαστικότερο παράγοντα για την εδραίωση της βουλγαρικής κίνησης.

Στην διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης τον Δεκέμβριο του 1876, (είχε προηγηθεί το 1885 η προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στην Βουλγαρία μετά από Ρωσική απαίτηση και ενθάρρυνση), η διεθνής διπλωματία ασχολήθηκε για πρώτη φορά με το πολιτικό καθεστώς της Μακεδονίας. Αρχιτέκτονας του σχεδίου ήταν ο Ρώσος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη Ignantiev.

Το Ρωσικό σχέδιο προέβλεπε την δημιουργία της «Μεγάλης Βουλγαρίας» εχούσης σύνορα με την Ελλάδα κάτω από τον Όλυμπο.

Πολύτιμοι αρωγοί στην εξάπλωση του πανσλαυϊσμού κατά την διάρκεια του τελευταίου τετάρτου του 19 ου αιώνα στάθηκαν οι Ρώσοι πρόξενοι στην Θεσσαλονίκη Hitrov και Giastebov, οι οποίοι είχαν αναλάβει σημαντική δραστηριότητα, υποθάλποντες και υποκινώντας δυναμικές ενέργειες των εξαρχικών και ορισμένων Βουλγάρων σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας, όπως στην Στρωμνίτσα, στο Μονοσπίτοβο, και στον Περλεπέ στα 1886 [2].Οι Ρώσοι πρόξενοι και διπλωματικοί εκπρόσωποι στην Μακεδονία είχαν αρχίσει από το 1880 να στρατολογούν εξαρχικούς νέους, να τους προορίζουν για φοίτηση σε Ρωσικές στρατιωτικές σχολές και σε παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα με σκοπό να επιστρέψουν αργότερα στις πατρίδες τους σαν κήρυκες του πανσλαυϊσμού. Ο Giastebov έπαιρνε σημαντικά ποσά από το Ρωσικό Υπουργείο των Εξωτερικών και τα διέθετε για την ίδρυση βουλγαρικών σχολείων στην Μακεδονία, για την κάλυψη των εκπαιδευτικών αναγκών, για την χρηματοδότηση των Βουλγάρων κομιτατζήδων, για την διάδοση της πανσλαυϊκής ιδέας, για την εξαγορά και δωροδοκία των Τουρκικών αρχών κι του τύπου. Επίσης χρηματοδότησε την Ρωσική προπαγάνδα μέσω της εκροής ποταμού χρήματος στα Ρωσικά μοναστήρια του Αγίου Όρους και την καταπολέμηση του «γραικομανισμού», δηλαδή της προσήλωση στον Ελληνισμό. Το 1887 ο Giastebov πήρε από το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών 10000 λίρες στερλίνες και 4000 από του Υπουργείο Στρατιωτικών για την οργάνωση Ρωσικού κατασκοπευτικού δικτύου στην Μακεδονία. Επίσης διαχειριζόταν κατά το δοκούν πλήθος μυστικών κονδυλίων από εράνους για την ιδέα του πανσλαυϊσμού.

Τον Ιούνιο του 1887 συναντήθηκε στο Αγ. Όρος με τον άλλοτε πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ΄, τον οποίον προσπάθησε να μεταπείσει για έναν συμβιβασμό με την εξαρχία. Ανάλογες επίσημες Ρωσικές προτάσεις είχαν γίνει στον Ιωακείμ Γ΄ από το 1883, οι οποίες δεν καρποφόρησαν.

[1] Κ. Βακαλόπουλος, «Το Μακεδονικό Ζήτημα», Εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 1993.

[2] Σ. Μελάς, «Οι Πόλεμοι 1912-1913», Εκδόσεις Μπίρης, Αθήναι 1958.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΞ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΕ Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Η «Καθημερινή της Κυριακής» (11 Οκτωβρίου 2009), δημοσιεύει επιστολή του Πρεσβευτού της Βρετανίας στην Αθήνα κ. David Landsman στην οποία επιβεβαιώνεται για μíα ακόμη φορά η εξυπηρέτηση των Τουρκικών συμφερόντων στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης και στην ΕΕ από την πολιτική της χώρας του. Η επιστολή του κ. Πρέσβη, επιβεβαιώνει ότι η πολιτική της Βρετανίας στην περιοχή παραμένει αμετάβλητη τα τελευταία 200 χρόνια. Ο κ. Πρέσβης όμως δεν αναφέρεται στο γεγονός ότι το 2% του Κυπριακού χώρου αποτελούν Βρετανικό έδαφος, όπως δεν εξηγεί τι θα γίνει με τις Βρετανικές βάσεις σε περίπτωση επίλυσης του Κυπριακού. Επίσης δεν αιτιολογεί επαρκώς την υψίστη πολιτική αρχή η οποία επιβάλει την είσοδο στην ΕΕ μίας μουσουλμανικής Ασιατικής χώρας με διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο, καθώς και το γεγονός ότι η σχεδιαζόμενη Ευρωπαϊκή πολιτική των «προσαρμοσμένων αναγκών » για συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές θα περιορίζουν τα Τουρκικά στίφη των μεταναστών «κάτω από τον Δούναβη».

Γράφει ο κ. Πρέσβυς

Η θέση της Βρετανίας για Κυπριακό και Τουρκία

Κύριε διευθυντά

Τρέφω από πολλών ετών βαθύ σεβασμό στην «Καθημερινή» ως εφημερίδα ειδησεογραφίας και γνώμης. Οι αναλύσεις των διακεκριμένων συνεργατών σας αποτελούν απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε διπλωμάτη. Δεδομένου του ειδικού βάρους αυτών των αναλύσεων, έχει, πιστεύω, σημασία να προσθέσω και το δικό μου σχόλιο στο άρθρο του κ. Σταύρου Λυγερού με τίτλο «Τα διλήμματα της Αθήνας και τα παιχνίδια της Αγκυρας στην Ε.Ε.» που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 4ης Οκτωβρίου. Ο κ. Λυγερός υποστηρίζει πως η Βρετανία δεν ενδιαφέρεται για τη λύση του Κυπριακού αυτού καθαυτού, αλλά μόνο για τη διατήρηση της ενταξιακής προοπτικής της Τουρκίας πάση θυσία. Προσθέτει επίσης πως η βρετανική στήριξη της τουρκικής υποψηφιότητας είναι «άνευ όρων». Θα ήθελα να διευκρινίσω στους αναγνώστες σας ότι η θέση της χώρας μου είναι στην πραγματικότητα πολύ διαφορετική. Για την ακρίβεια, θα έλεγα πως οι επίσημες θέσεις Ελλάδας και Βρετανίας βρίσκονται πολύ κοντά σε αυτά τα σημαντικά θέματα.

Οπως και η Ελλάδα, η Βρετανία είναι ένθερμος υποστηρικτής της ευρωπαϊκής διεύρυνσης. Η Ευρωπαϊκή Ενωση αφήνει σαφώς ανοιχτή την προοπτική της ένταξης, τόσο για την Τουρκία όσο και για τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων με την προϋπόθεση ότι πληρούν τα κριτήρια της Κοπεγχάγης σε θέματα εκδημοκρατισμού, σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οικονομίας ελεύθερης αγοράς και δυνατότητας εκπλήρωσης των υποχρεώσεών τους ως κράτη-μέλη. Για προφανείς λόγους, οι χώρες των δυτικών Βαλκανίων και η Τουρκία είναι σημαντικές για την Ε.Ε. Θα είναι για όλους μας καλύτερο να συνεχίσουν την πορεία τους προς την πλήρη ένταξη.

Για μας είναι σαφές πως το συνολικό πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία δεν είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης, εν μέρει επειδή θα δυσχέραινε τη μελλοντική πρόοδο σε θέματα όπως οι σχέσεις καλής γειτονίας, οι θρησκευτικές ελευθερίες και η λύση του Κυπριακού. Ομως, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί δώρο «άνευ όρων». Αντίθετα, αυτή μας η δέσμευση για την ευρωπαϊκή διεύρυνση είναι μια πρόταση με πολύ συγκεκριμένους όρους με τους οποίους έχουν συμφωνήσει όλα τα κράτη-μέλη. Οπως κάθε χώρα που επιθυμεί να ενταχθεί στην Ε.Ε., η Τουρκία οφείλει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της προς την Ε.Ε. Οι θύρες της Ευρώπης πρέπει να είναι ανοιχτές εφόσον οι υποψήφιες χώρες επιχειρούν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η Βρετανία πιστεύει πως η διατήρηση αυτής δέσμευσης είναι σίγουρα προς συμφέρον της Ευρώπης, αλλά και προς το συμφέρον των υποψήφιων κρατών.

Οσον αφορά την Κύπρο η Βρετανία στηρίζει απόλυτα την εξεύρεση λύσης του Κυπριακού, η οποία όπως δήλωσε κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τον περασμένο Μάιο ο υπουργός Εξωτερικών Ντέιβιντ Μίλιμπαντ, πρέπει να προέρχεται από την Κύπρο και όχι να επιβληθεί έξωθεν. Ο στόχος της επανένωσης της νήσου δεν συνδέεται με την ένταξη της Τουρκίας. Η λύση του Κυπριακού είναι εξαιρετικής σημασίας για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της ίδιας της Κύπρου, της ευρύτερης περιοχής, αλλά και της Ευρώπης. Τα οφέλη, πολιτικά και οικονομικά, θα είναι τεράστια. Δεν τίθεται θέμα συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος ή επιδιαιτησίας, όμως πιστεύουμε πως υπάρχει μια μεγάλη ευκαιρία την οποία πρέπει να αξιοποιήσουν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.

Η επίλυση του Κυπριακού θα συμβάλει στο κλείσιμο ενός θλιβερού κεφαλαίου της Ιστορίας της Κύπρου που εμείς οι Βρετανοί γνωρίζουμε πολύ καλά. Θα ήταν επίσης επιθυμητό και από ανθρωπιστική άποψη να μπορέσουν οι Κύπριοι που ακόμα υφίστανται τα συναισθηματικά και οικονομικά τραύματα της περιόδου 1963-1974, να κλείσουν επιτέλους αυτό το κεφάλαιο της ζωής τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στηρίζουμε τους Κυπρίους στην προσπάθειά τους για εξεύρεση λύσης και χαιρετίζουμε τη δέσμευση της νέας ελληνικής κυβέρνησης να πράξει το ίδιο.

Dr David Landsman - Βρετανός πρεσβευτής στην Αθήνα

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2009/06/blog-post_6437.html (30 Ιουνίου 2009)

Σε δύο στοιχεία, που τέθηκαν ήδη σε κυκλοφορία, καταγράφονται οι διώξεις που υπέστησαν οι Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η έκδοση των βιβλίων συμπίπτει χρονικά με τα 70 χρόνια από την «Ελληνική Επιχείρηση» το 1939.

ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ για τις διώξεις, που υπέστησαν οι Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης φέρνει στο φως της δημοσιότητας ο συγγραφέας και ερευνητής Ιβάν Τζούχα, μέσα από δύο νέα βιβλία της σειράς «Ελληνικό Μαρτυρολόγιο». Πρόκειται για τα βιβλία «Ειδικοί Συρμοί με κατεύθυνση Ανατολικά» και «Γράφω με δικά μου λόγια;», που εκδόθηκαν μέσω του προγράμματος «Ιστορική Μνήμη» του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ), Περιφέρειας χωρών πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Την πρωτοβουλία είχε ο Συντονιστής της συγκεκριμένης Περιφέρειας, βουλευτής της Ρωσικής Ντούμα, Ιβάν Σαββίδης.Η έκδοση των βιβλίων συμπίπτει χρονικά με τα 70 χρόνια από την «Ελληνική Επιχείρηση» το 1939, στην οποία αναφέρεται εκτενώς ο ερευνητής στο ομώνυμο βιβλίο του, πρώτο της σειράς «Ελληνικό Μαρτυρολόγιο», που εκδόθηκε το 2006. Η σειρά θα ολοκληρωθεί με το «Βιβλίο μνήμης», που θα περιλαμβάνει τα ονόματα όλων των Ελλήνων, οι οποίοι υπέστησαν διώξεις την περίοδο 1920-1950. Τα βιβλία, που κυκλοφόρησαν στα Ρωσικά, αναμένεται να μεταφραστούν στην Ελληνική και ακολούθως στην Αγγλική, Γερμανική και Γαλλική.
«Δεκάδες χιλιάδες Ελληνες, από τους πιο νέους μέχρι και τους υπερήλικες, στάλθηκαν στη Σιβηρία και στο Καζακστάν», τονίζει στον πρόλογο του βιβλίου ο Ιβάν Σαββίδης, χαρακτηρίζοντας τα χρόνια εκείνα ως τις πιο τραγικές σελίδες στην ιστορία των Ελλήνων τής τότε Σοβιετικής Ένωσης. Σημειώνει δε, πως η αδικαιολόγητη τιμωρία που συντελέστηκε, δεν προκάλεσε το μίσος των Ελλήνων, που με στωικότητα αντεπεξήλθαν σε όλες τις αντιξοότητες. Βρήκαν τη δύναμη να σταθούν πάνω από τις περιστάσεις και να συνεχίσουν την ένδοξη ιστορία των προγόνων τους.
Για τα γεγονότα αυτά, ακόμα και σήμερα, λίγα είναι γνωστά. Ο ερευνητής Ιβάν Τζούχα θεωρεί ως προσωπικό χρέος να βρεθούν απαντήσεις στα ερωτήματα, που βασανίζουν ακόμα και σήμερα πολλούς Έλληνες της πρώην ΕΣΣΔ. Τι έγινε με τους δικούς τους ανθρώπους; Ποιες ήταν οι αιτίες και πόσοι δικοί μας χάθηκαν;
«Είναι ένα από τα ηθικά τραύματα που βασανίζουν ακόμα και σήμερα τους ομογενείς. Και όταν απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά, όταν θα έχουμε μάθει την ιστορία μας, τότε δικαίως θα απαιτήσουμε και την αποκατάσταση όλων αυτών των Ελλήνων, όπως έχει γίνει με άλλες εθνικότητες στη Ρωσία. Θα το πετύχουμε όταν γνωρίζουμε και εμπεριστατωμένα αποδείξουμε τι είχε συμβεί», τονίζει σε δηλώσεις του ο Ιβάν Τζούχα και προσθέτει:
«Ο στόχος είναι διαφωτιστικός. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να εξιστορήσουμε τα γεγονότα σε απλή, πειστική γλώσσα, βάσει ντοκουμέντων. Τα βιβλία μου δεν θα εξαντλήσουν το θέμα, που είναι πολύπλοκο και τεράστιο, ελπίζω όμως να σταθούν αφορμή για πολλές άλλες, ενδελεχείς, έρευνες».
Πέρα από τις πολλές προσωπικές μαρτυρίες, που έχει συλλέξει ο Ιβάν Τζούχα, ο οποίος ασχολείται από το 1977 με τη μελέτη της ιστορίας των Ελλήνων της ΕΣΣΔ, παραθέτει στα βιβλία του ντοκουμέντα από κρατικά αρχεία (Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφάλειας, Υπουργείο Δικαιοσύνης κ.ά.), έχοντας πραγματοποιήσει πολλά ταξίδια στα μέρη όπου μαρτύρησαν ή εκτοπίστηκαν Έλληνες.
Το νέο βιβλίο, «Ειδικοί Συρμοί με κατεύθυνση Ανατολικά», αναφέρεται εκτενώς -μέσα από 600 σελίδες- στις διώξεις των Ελλήνων τη δεκαετία του ΄40, ένα από τα πολλά κύματα διωγμών που υπέστησαν οι ομογενείς μας, με πιο μαζικό αυτό που ξεκίνησε στις 15 Δεκεμβρίου του 1937 (ταυτόχρονα σε όλες τις δημοκρατίες της ΕΣΣΔ), με την ντιρεκτίβα Νο 50215 της ΝΚΒΝΤ, τη μετέπειτα ΚGΒ, υπογεγραμμένη από τον Νικολάι Εζόφ, στενό συνεργάτη του Στάλιν. Ο ερευνητής μιλάει για περίπου 25.000 συλληφθέντες (συνήθως κεφαλή της οικογένειας), από τους οποίους 19.000 εξοντώθηκαν, ενώ οι υπόλοιποι στάλθηκαν σε στρατόπεδα.


Τρία κύματα διώξεων σ' ένα μόνο χρόνο
Μόνο το 1942, υπήρξαν τρία κύματα νέων διώξεων κατά των Ελλήνων (το Μάιο, τον Αύγουστο και τον Οκτώβριο). Η συνήθης κατηγορία ήταν συνεργασία με τους Γερμανούς, κάτι που όμως ο κ. Τζούχα αποκρούει κατηγορηματικά, επισημαίνοντας ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ, «και γι΄αυτό είμαστε υπερήφανοι». Απεναντίας, πολλοί Έλληνες πολέμησαν στις τάξεις του Κόκκινου Στρατού. Χαρακτηριστικά αναφέρει το παράδειγμα του Κοσμά Τσέλιου, από τη Σεβαστούπολη, που στάλθηκε σε εξορία, αν και από τα έξι του παιδιά είχε χάσει τέσσερα στο μέτωπο, ενώ δύο γιοι του επέστρεψαν με παράσημα ανδρείας.
Ακολούθησαν και άλλες διώξεις το 1944, που ήταν και από τις πιο σκληρές, αλλά και το 1949. Ο κ. Τζούχα συνδέει όλες αυτές τις διώξεις με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, σε καθεμιά από τις προαναφερθείσες χρονικές περιόδους.
«Ο Στάλιν είχε χάσει το παιχνίδι με την Ελλάδα -τονίζει ο κ. Τζούχα- δεν ήθελε, όμως, το καθεστώς να χάσει και τις περιουσίες των Ελλήνων στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στην Οδησσό, στον Καύκασο, στην Αμπχαζία, που ήταν ζηλευτές. Υπάρχουν, άλλωστε, έγγραφα που μαρτυρούν ότι όσοι εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους υποχρεώθηκαν βιαίως να υπογράψουν ότι εγκαταλείπουν οικειοθελώς τις περιουσίες τους. Εκεί εγκαταστάθηκαν άνθρωποι της νομενκλατούρας, αγοράζοντάς τα σε τιμές εξευτελιστικές. Οι ομογενείς μεταφέρθηκαν με ειδικούς συρμούς, που αναζητούσαν οι Αρχές απεγνωσμένα, ώστε να τους ''φορτώσουν'' όλους. Τελικά πληρώνανε οι ίδιοι οι εκτοπισθέντες τη μεταφορά τους (300 ρούβλια το άτομο, ποσό υπέρογκο για την εποχή εκείνη), και ταξιδεύανε χωρίς συνοδεία γιατρών και ασφάλεια».


Διόμισι εκατομμύρια πολίτες στην εξορία
Στο βιβλίο, με τίτλο «Γράφω με δικά μου λόγια;», ο ερευνητής Ιβάν Τζούχα παραθέτει 353 από τις χιλιάδες επιστολές Ελλήνων από τα Γκουλάγκ, που έχει συλλέξει. Έλληνες από πολλά μέρη της αχανούς Σοβιετικής Ένωσης, που σήμερα δεν ζουν, περιγράφουν στα γράμματά τους τα όσα πέρασαν.
Αδιάψευστη μαρτυρία η επιστολή του Λάζαρου Σαϊτανίδη, από τη Σεβαστούπολη, που έστειλε στο γιο του από τα κάτεργα του θανάτου στην περιοχή Κολιμά (Σιβηρία), απ΄όπου δεν επέστρεψε ποτέ. Ο Σαϊτανίδης περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τις δύσκολες ώρες που περνάει στην εξορία, εκεί όπου είχαν σταλεί συνολικά 2,5 εκατομμύρια Ρώσοι πολίτες από διάφορες εθνικότητες, κατά την περίοδο 1934-1956, για να εργαστούν στα «θανατηφόρα» ορυχεία του χρυσού.
Στα γκουλάγκ της Κολιμά μεταφέρθηκαν και οι περισσότεροι Έλληνες από τους περίπου 3.000, που επέζησαν από την «ελληνική επιχείρηση». Οι κλιματολογικές συνθήκες στην περιοχή (με -50 και -60 βαθμούς Κελσίου το χειμώνα) ήταν αρκετές για να μην επιζήσει κανείς χωρίς θέρμανση και κατάλληλο ρουχισμό, δουλεύοντας στα ορυχεία.
«Απ΄ ότι λένε, δεν άντεξε εκεί κανείς περισσότερο από 3 μήνες», σημειώνει ο κ. Τζούχα.
Ως σήμερα ο Ιβάν Τζούχα έχει συγκεντρώσει τα ονόματα 537 Ελλήνων, που άφησαν την τελευταία τους πνοή στην Κολιμά. Σ΄αυτούς θα αναφερθεί λεπτομερώς στο νέο βιβλίο που ετοιμάζει.
Όπως ανακοίνωσε, φέτος αναμένεται να στηθεί στην Κολιμά και το μνημείο για τους αδικοχαμένους Έλληνες, πλάι σε αυτά των άλλων εθνοτήτων, με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ρωσίας, υπό την προεδρεία του Ιβάν Σαββίδη.
Ανάμεσα στα γράμματα υπάρχουν και κάποια που απέστειλαν προς την ελληνική πρεσβεία ομογενείς εξόριστοι, ζητώντας βοήθεια που δεν ήρθε ποτέ, άλλα και προς την κεντρική εξουσία της ΕΣΣΔ, ακόμα και προς τον ίδιο τον Στάλιν.
Ο Φεοντόρι Όλεγκ Κονσταντίνοβιτς (Όλεγκ Θεοδωρίδης, του Κωνσταντίνου), από το χωριό Κομάρι της Κριμαίας, γεννηθείς το 1929, γράφει στις 30 Ιουλίου το 1949 γράμμα στον Στάλιν από τα Ουράλια, όπου είχε εξοριστεί, έχοντας περάσει ακόμα και από δίκη, με την κατηγορία για κατασκοπία υπέρ των Γερμανών, κάτι που τελικά δεν αποδείχτηκε.
«Η επιστολή αποτελεί έκφραση λατρείας προς το μεγάλο ηγέτη, καθώς δεν ήθελε ο ομογενής να πιστέψει ότι γνώριζε ο Στάλιν για τα δεινά των Ελλήνων. Η επιστολή, όπως και άλλες παρόμοιες, προφανώς δεν φτάσανε ποτέ στον προορισμό τους», σημειώνει ο κ. Τζούχα. Η επιστολή βρέθηκε στα κρατικά αρχεία της περιοχής Σβερντλόβσκ. Πάντως, η τύχη του Κωνσταντινίδη, που είχε εισαχθεί σε ψυχιατρική κλινική, δεν έχει εξακριβωθεί.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ

SYNDICATE: ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗΣ

Ο Uffe Ellemann-Jensen είναι πρώην υπουργός εξωτερικών της Δανίας και ένας από τους ιδρυτές μίας διεθνούς δεξαμενής σκέψης με τίτλο «Project Syndicate»,η οποία έχει σαν σκοπό την προώθηση των Αμερικανικών συμφερόντων στον κόσμο, με εμφανή φιλικό προσανατολισμό προς την Τουρκία, τα Σκόπια κι το Ισραήλ.

Σε άρθρο του με τίτλο «NATO´S DANGEROUS SIGNALS»,( http://www.project-syndicate.org/commentary/ellemanjensen15), ο κ. Ellemann, επιτίθεται εναντίων της χώρας μας σε ένα πρωτοφανές ανθελληνικό άρθρο αναφορικά με το βέτο της Ελλάδος στο Βουκουρέστι που αφορούσε την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Σε αυτό εκτός άλλων διατυπώνεται και η σκέψη, ότι οι εταίροι της Ελλάδος θα πρέπει να συνετίσουν την Ελλάδα με κάποιο «πιστικό τρόπο».

Το άρθρο έχει ως εξής:

COPENHAGEN – Two dangerous signals were sent from NATO’s Bucharest summit. The first was that Russia has reestablished a “sphere of interest” in Europe, where countries are no longer allowed to pursue their own goals without Moscow accepting them. The other was that all NATO member states are free to blackmail their partners into supporting their own narrow goals.

The first signal was sent when Ukraine and Georgia were denied the “Membership Action Plan” (MAP) that they sought. Several European heavyweights, led by Germany and France, said no, despite strong support for the idea from the United States.

The second signal was sent when Greece successfully vetoed membership for Macedonia, a move that reflected the two countries’ unresolved conflict over Macedonia’s name (which Greece insists must be Former Yugoslav Republic Of Macedonia – FYROM – one of the most disgraceful acronyms harassing international politics today).

The dispute with Macedonia goes back to the early 1990’s, when Yugoslavia collapsed into independent states. Greece vehemently opposed its tiny northern neighbor – with only two million inhabitants – using the name Macedonia and symbols from the days of Alexander the Great in its flag and crest. Macedonia at one point agreed to design a new flag and remove the symbols, as well as to amend its constitution to clarify that it had no territorial claims on Greece, but it flatly refused to live under one of the tongue-twisting names suggested by its bigger neighbor.

So there you are: a Greek veto on Macedonia’s national aspirations until it has chosen a name that does not make the Greeks shiver in fear of aggression from the north. It sounds ridiculous, but there is another, often overlooked, aspect to the dispute: by behaving as it has, Greece is demonstrating a lack of confidence in its NATO partners. With Macedonia in NATO, any adventurous policy that undermined regional stability would certainly be stopped in its tracks. If the Greeks cannot see that, their partners must let them know that there is a price for their obstructive behavior.

The problem with Ukraine and Georgia is far more serious. In a sense, Russia has behaved like Greece in claiming that NATO enlargement threatens its security. That is nonsense, and Russia knows it. But the Kremlin has found that behaving like a spoiled child gets results: the right to influence developments in ex-Soviet countries. In other words, Russia is being allowed to re-assert its “sphere of influence” – a concept that should have been superceded by that of “Europe Whole and Free,” which the entire European Union appeared to have embraced when communism collapsed. But no: 1989 was not the end of history. History threatens to return.

European opponents of a MAP for Ukraine and Georgia argue that neither country is ready for NATO membership. Too many question marks about their national unity are said to exist, too many internal conflicts linger, and their records on political and judicial reforms are supposedly dubious.

But the MAP process does not imply an automatic right to NATO membership. On the contrary, MAPs would put heavy demands on Ukraine and Georgia. Both would have to answer a lot of difficult questions and convince others that they are able to live up to NATO’s democratic requirements before being allowed to join.

Therefore, it would also be in Russia’s interest to see such a process started. Russia has valid concerns regarding the huge Russian-speaking minorities in both countries, and these concerns are best dealt within the framework of the MAP process, where the Organization for Security and Cooperation in Europe’s very strict rules on treatment of minorities provide the benchmark. Indeed, the MAP process ensured protections for Russian minorities in Estonia, Latvia, and Lithuania – all ex-Soviet republics that are now NATO members.

The crux of the matter is Europe’s lack of political will to forge a unified stand toward Russia. This has led Russia to pursue a classic “divide and rule” strategy by tempting some big European countries into bilateral agreements – particularly on energy issues – that preclude a common EU position.

This is sad – both for Russia and Europeans – because it strengthens the hand of those in Moscow who want to pursue a policy of national pride rather than national interest, and it weakens the possibilities of establishing a real common European foreign and security policy.

But it is saddest for the countries that are once again being left out in the cold. NATO is supposed to be a beacon for countries struggling to establish democracy and freedom. The Bucharest summit suggests that the beacon has been switched off.