ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Το ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2009

Η προστασία του πολίτη

Του Γ. Μαρίνου

Προ μηνών, σε μια τρίωρη συνομιλία με κορυφαίο δικαστικό, άκουσα να υποστηρίζει με καταφανή αγωνία ότι τα πιο επικίνδυνα και σε ραγδαία επιδείνωση προβλήματα, που απειλούν με αποσταθεροποίηση τη χώρα μας, είναι οι λεγόμενοι αντάρτες των πόλεων και οι λαθρομετανάστες. Στους πρώτους περιλαμβάνονται οι κάθε είδους τρομοκράτες, οι κουκουλοφόροι, οι εμπρηστές, οι καταληψίες των πανεπιστημίων, που εγκληματούν ποικιλοτρόπως επικαλούμενοι το άσυλο, κτλ. Αυτοί όχι μόνο δρουν πια ανενόχλητα σε όλη τη χώρα, αλλά είναι καταφανώς οργανωμένοι, διαθέτουν κέντρα λήψεως αποφάσεων, οι οποίες εφαρμόζονται αμέσως και πολύ αποτελεσματικά, σε ορισμένες περιπτώσεις και με διεθνή συντονισμό και στήριξη. Ηδη, όπως διαπιστώσαμε, έδρασαν προκλητικά και κατά την προεκλογική περίοδο και αμέσως μετά, αδιαφορώντας πια εντελώς αν θέτουν σε κίνδυνο ζωές. Οι ευρηματικά αποκαλούμενοι γνωστοί-άγνωστοι, κατά τον εν λόγω δικαστικό, είναι γνωστοί από χρόνια, αλλά με ποικίλες μεθοδεύσεις και ασυγχώρητες ή εσκεμμένες παραλείψεις βρίσκονται πλέον στο απυρόβλητο λόγω παραγραφής, εκμεταλλευόμενοι την κοινωνική ανεκτικότητα και την αφελή ή και πονηρή υποστήριξη διαφόρων «προστατών» των ατομικών δικαιωμάτων. Το γιατί εξάλλου είναι επικίνδυνα εύφλεκτη μάζα το ασταμάτητα διογκούμενο ρεύμα των λαθρομεταναστών έχει πια διαπιστωθεί και από τη συμμετοχή τους στους βανδαλισμούς και στη λεηλασία καταστημάτων, και από τη χρησιμοποίησή τους από συμμορίες του κοινού εγκλήματος. Μείζονα δεινά επαπειλεί η ειρηνική μεν προς το παρόν πίεση, αλλά και κάποιες συντεταγμένες μαζικές εκδηλώσεις, κυρίως κάποιων μουσουλμάνων με επίκληση τη θρησκεία τους. Τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης στη χώρα μας έχει επισημάνει και ο επίτροπος Μπαρό.

Για αυτό η ευρύτερη κοινή γνώμη δέχθηκε με ικανοποίηση την τοποθέτηση του κ. Μ. Χρυσοχοΐδη επικεφαλής του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Πρώτα πρώτα επειδή είχε μακρά και επιτυχή θητεία στο πρώην υπουργείο Δημόσιας Τάξης και συνεπώς δεν χρειάζεται πολύμηνη ενημέρωση και δοκιμασία. Για αυτό άλλωστε δείχνει να έπιασε αμέσως γερά τα ηνία του προβληματικού τομέα ασφάλειας. Υπενθυμίζω επίσης ότι επί της προηγούμενης υπουργικής θητείας του εξαρθρώθηκε η «17 Νοέμβρη». Ετσι ελπίζεται ότι θα συνεχίσει ευδοκίμως την αντιτρομοκρατική του δράση. Ιδιαίτερα αναγκαίο αυτό, καθώς οι νέες τρομοκρατικές οργανώσεις αποδεικνύονται περισσότερο αδίστακτες και αδιάφορες για το ποια θα είναι τα θύματά τους, αλλά και επειδή δείχνουν ανατριχιαστική θρασύτητα και άγριες προθέσεις με λόγια και πράξεις.

Οι πρώτες δηλώσεις του κ. Χρυσοχοΐδη ήταν σαφείς. Για μεν τους αστυνομικούς που παρεκτρέπονται σε βάρος των πολιτών υποσχέθηκε απόταξη από το Σώμα, αλλά σε όσους κάνουν σωστά τη δουλειά τους άμεση επιβράβευση, για δε τους χούλιγκαν, βανδαλιστές και βιαιοπραγούντες κουκουλοφόρους θα είναι αμείλικτος. Ξεκίνησε άλλωστε αμέσως καθημερινή εκκαθάριση του κράτους των Εξαρχείων.

Ο υπογράφων τη στήλη αυτή, που επί χρόνια δίνει απέλπιδα και ιδιαίτερα επικίνδυνη μάχη κατά της ανομίας, των κουκουλοφόρων και της «επαναστατικής» βίας διαφόρων τρομοκρατών, αισθάνεται την υποχρέωση να ενθαρρύνει τον νέο υπουργό Προστασίας του Πολίτη, αλλά και να του επιστήσει την προσοχή: Καμία ανοχή για κανέναν (προσωπικές και ιδεολογικές συμπάθειες είναι κακοί σύμβουλοι). Επίσης, να λάβει υπόψη του και να πολεμήσει σε συνεργασία με τον υπουργό Δικαιοσύνης τη σχεδόν θεσμοθετημένη ατιμωρησία για την οποία ευθύνεται η διάτρητη νομοθεσία μας, αλλά και η ασυγχώρητη επιείκεια των δικαστηρίων στην οποία συντρίβεται σχεδόν κάθε διακηρυχθείσα βούληση να φθάσει το μαχαίρι στο κόκαλο. Είναι πάντως πρόσθετα ελπιδοφόρο και το γεγονός ότι εποπτεύοντα και ένθερμο συμπαραστάτη του θα έχει ο κ. Χρυσοχοΐδης και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Πάγκαλο. Οι σχετικές απόψεις του είναι σαφείς και ήδη προκάλεσαν τις οξείες αντιδράσεις των επαγγελματιών «επαναστατών» και λοιπών εργατοπατέρων.

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΑΞΙΕΣ

Σε αρθρο του στο Βήμα της Κυριακής, 14 Οκτωβρίου 2007, με τίτλο «Με όποιον δάσκαλο καθίσεις», ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ αναφέρεται στις αξίες που έχει εμπεδώσει στα νέα παιδιά η αριστερά στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση. Γράφει ο ΓΜ.

«Τόσο ο γιος συμπαθέστατου στελέχους του Συνασπισμού, που συνελήφθη για ληστεία με χρήση όπλων, που ομολόγησε υπερήφανος ότι ληστεύει και οπλοφορεί ως αντιεξουσιαστής, όσο και η θυγατέρα άλλου αξιόλογου βουλευτή του Συνασπισμού που εμπλέκεται σε χρήση και εμπορία ναρκωτικών, αλλά και όπλων, είναι ενήλικοι. Επίσης έχουν πλήρη επίγνωση των πράξεών τους και μάλλον θα τιμωρηθούν κατά νόμον. Και αυτονόητα υπογραμμίστηκε ότι η ευθύνη για τα όσα έπραξαν δεν μπορεί να είναι οικογενειακή και παραταξιακή. «Είναι πιο δύσκολο να είσαι πατέρας από το να είσαι ηγετικό στέλεχος κόμματος» σχολίασε ο κ. Αλαβάνος. Αραγε όμως είναι άμοιρος ευθυνών και ο κομματικός σχηματισμός τον οποίο εξέφραζαν οι δύο τραγικοί πατέρες;

Τι άκουγαν τα παιδιά αυτά στο σπίτι τους από τις πρώτες ημέρες που άρχισαν να καταλαβαίνουν; Οτι η κοινωνία είναι άδικη και οι εκλεγμένοι άρχοντες δεν εκφράζουν τη βούληση και το συμφέρον του λαού. Οτι μια μικρή ομάδα που κατέχει όμως την αλήθεια και μονοπωλεί την κοινωνική ευαισθησία είναι ταγμένη να καταλύσει αυτό το άδικο καθεστώς. Οτι καλά κάνουν τα παιδιά και κατεβαίνουν στο πεζοδρόμιο και δικαιολογούνται που καταστρέφουν ό,τι βρούνε μπροστά τους. Οτι δεν χρειάζεται να μελετούν αφού μπορούν να αντιγράφουν από τον διπλανό τους. Οτι μπορείς χωρίς συνέπειες να παραβιάζεις το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής. Ετσι, λοιπόν, και τα παιδιά τους και οι όποιοι νέοι τούς πιστεύουν δεν σέβονται το Σύνταγμα και τους νόμους. Αρνούνται να εργασθούν για να μην κάνουν πλούσια τα αφεντικά. Και μιας και το χαρτζιλίκι των γονέων τους δεν επαρκεί για τις καφετέριες, τις μοτοσικλέτες και τον οπλισμό για το αντάρτικο των πόλεων, ληστεύουν τράπεζες, καταστήματα, ακόμη και τα πανεπιστήμια. Ετσι, χωρίς βιοποριστικές ανάγκες εξοπλίζονται, βάζουν και τις κουκούλες και δίνουν μάχες κατά της άτιμης κοινωνίας. Ενώ η τρομοκρατημένη νόμιμη εξουσία δεν τα συλλαμβάνει ή και όταν το τολμά, το πράττει με κίνδυνο ζωής καθυβριζόμενη από τα περισσότερα αριστεροκρατούμενα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ και τα «προοδευτικά» κόμματα.

Οσάκις συλλαμβάνονται τρομοκράτες, βομβιστές και «ιδεολόγοι» ληστές, αμέσως οι διόλου αθώοι προστάτες τους μαζί με αφελείς και καλοπροαίρετους διανοουμένους σπεύδουν να τους υπερασπισθούν ως θύματα της άδικης κοινωνίας, η οποία - λένε - πρέπει προηγουμένως να γίνει αγγελικής αρετής προκειμένου να εκλείψουν και οι παρεκτρεπόμενοι. Δηλαδή ποτέ!

Στον ίδιο κυρίως κομματικό χώρο υποστηρίζεται επίσης έντονα η απενοχοποίηση των μαλακών ναρκωτικών (χασίς) ως ακίνδυνων για την υγεία. Εύλογα τα παιδιά πιστεύουν στους πατεράδες και τους φίλους τους και ωθούνται στην παράνομη χρήση και εμπορία. Θύμα αυτής της διαδεδομένης πλάνης είναι και η θυγατέρα βουλευτή του Συνασπισμού. Μάταια το ΚΕΘΕΑ με την τεράστια πείρα του προειδοποιεί ότι η χρήση του χασίς είναι ο προθάλαμος για τη μετάβαση στα σκληρά ναρκωτικά. Η εγκληματική εκστρατεία κατά της αποποινικοποίησης των μαλακών ναρκωτικών συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, παρά το ότι και η έγκυρη αριστερή βρετανική εφημερίδα «The Independent» ζήτησε συγγνώμη από την ανθρωπότητα, καθ' ότι θύμα η ίδια της αντιλήψεως αυτής την υποστήριξε μαχητικά και την επέβαλε στη Βρετανία. Αποτέλεσμα ο πολλαπλασιασμός των χρηστών αλλά και των θυμάτων της σχιζοφρένειας, την οποία αποδείχθηκε ιατρικά ότι προκαλεί το χασίς. Πολύ αργά για τα εκατομμύρια θύματα παγκοσμίως, ανάμεσα στα οποία και η κόρη του βουλευτή του Συνασπισμού. Οδυνηρός για μένα ο σχολιασμός αυτός, αλλά μερικοί παίζουν εν ου παικτοίς. Και το πληρώνουν. Μαζί και εμείς».

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Σε άρθρο του στο Βήμα της Κυριακής (30 Αυγούστου 2008) ο Γιάννης Μαρίνος με εξαιρετική οξυδέρκεια (όπως πάντα), επισημαίνει την στενή σχέση της αριστεράς με το φονταμενταλιστικό ισλάμ. Γράφει ο Γιάννης Μαρίνος:

«Η Ιστορία θέλει την Ευρώπη να έχει αφετηρία την ελληνική μυθολογία και βάση τις πολιτικές και πολιτιστικές αξίες που πήγασαν από την αρχαία Ελλάδα και την αρχαία Ρώμη. Αυτά τα δύο συστήματα αξιών και κανόνων εμπλουτίσθηκαν και συνδιαμορφώθηκαν υπό την καταλυτική επήρεια της χριστιανικής θρησκείας, που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή κυρίως ήπειρο και στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, με ενοποιητικό κρίκο την Αναγέννηση. Ας θυμηθούμε ότι ο Απόστολος Παύλος διδάσκοντας τον χριστιανισμό στο μεγαλύτερο μέρος τού τότε γνωστού κόσμου επονομάστηκε Απόστολος των Εθνών. Αλλωστε και ο διαφωτισμός, με καθυστέρηση αιώνων, βασίσθηκε στις θεμελιώδεις αρχές και αξίες του χριστιανισμού, όπως διακηρύχθηκαν από τον Απόστολο Παύλο, έστω και αν πολύ βολικά το λησμονούν αυτό οι «προοδευτικοί» πολέμιοι της καθοριστικής χριστιανικής συμβολής στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Μολονότι ακόμη και ο άθεος Βολταίρος αναγνώρισε τον χριστιανικό χαρακτήρα της Ευρώπης.

Νομίζω ότι η αγνόηση της πολιτιστικής και ανθρωπιστικής διάστασης και των συνεκτικών δεσμών, που δημιούργησε η χριστιανική θρησκεία στον γεωγραφικό χώρο της Ευρώπης, απ΄ όπου διαδόθηκε σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη αυτό που ονομάζεται δυτικός πολιτισμός, συνιστά ανεπίτρεπτη αγνόηση της Ιστορίας ή προσέγγισή της με παρωπίδες. Από τον φόβο του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ο οποίος βαρύνεται και με πλήθος εγκλημάτων (που όμως και αυτά συνθέτουν την Ιστορία της Ευρώπης και σφράγισαν τον πολιτισμό της), καταλήγουμε στον αθεϊστικό φονταμενταλισμό: πρόκειται για κληρονομιά εν μέρει και του καταρρεύσαντος μαρξιστικού προτύπου δικτατορικής διακυβέρνησης, η οποία ποικιλότροπα στηρίχθηκε από την «προοδευτική» αριστερή διανόηση της Δυτικής Ευρώπης και εξακολουθεί ακόμη να επηρεάζει αποφασιστικά. Ο αθεϊστικός φονταμενταλισμός είναι αυτός κυρίως που υπαγορεύει την αγνόηση του ρόλου της χριστιανικής θρησκείας στη διαμόρφωση και επικράτηση του δυτικού πολιτισμού. Ο εβραίος διανοούμενος, καθηγητής Weiler, αντιτείνει: «Είναι όντως γελοίο να μην αναγνωρίζεται ο χριστιανισμός ως ένα εξόχως σημαντικό στοιχείο στον καθορισμό τού τι εννοούμε ως ευρωπαϊκή ταυτότητα στο καλό και στο κακό της, στην τέχνη, στη λογοτεχνία, στη μουσική και στη γλώσσα, ακόμη και στην πολιτική κουλτούρα μας».

Άρα η πολιτιστική ταυτότητα της Ευρώπης, όπως προκύπτει από τις ρίζες της, την Ιστορία και το ανθρωπιστικό περιεχόμενό της είναι απόρροια του χριστιανισμού ως κυρίαρχης θρησκείας του γεωγραφικού αυτού χώρου. Και γι΄ αυτό δεν νοείται να μη συνιστά και αυτή βασικό στοιχείο, που θα πρέπει να λαμβάνεται υπ΄ όψιν κατά τον καθορισμό των ορίων της Ευρώπης μαζί φυσικά με τη γεωγραφία. Το να αναγνωρίζεται σθεναρά ότι δεν θα πρέπει να προσδιορισθούν για την Ευρωπαϊκή Ενωση σύνορα, πλην εκείνων που επιβάλλουν το κοινοτικό κεκτημένο και οι θεμελιώδεις ανθρωπιστικές και δημοκρατικές αρχές, οδηγεί βαθμιαία σε μια πλανητική Ευρώπη, η οποία λογικά δεν μπορεί να υπάρξει, αφού θα πάψει να είναι Ευρώπη. Γιατί Ευρώπη χωρίς πολιτιστική ταυτότητα δεν νοείται, το δε πολυπολιτισμικό υποκατάστατο, εν ονόματι του οποίου απορρίπτεται η χριστιανική πηγή του ευρωπαϊκού και κατά προέκταση του δυτικού πολιτισμού, είναι παραίτηση από την έννοια της Ευρώπης.

Συνεπώς είναι επείγουσα ανάγκη να προσδιορισθούν επιτέλους τα όριά της, με βάση τα προαναφερθέντα και κυρίως το όραμα των ιδρυτών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Οπως είχε τονισθεί προ ετών σε σχετική ημερίδα στις Βρυξέλλες η Ευρώπη δεν μπορεί να στρέφεται κατά της ταυτότητάς της. Δεν μπορεί να στρέφεται κατά του εαυτού της. Αυτό υποστήριξε με σθένος ο φινλανδός ευρωβουλευτής κ. Αρι Βατάνεν, ενώ ο ευρωβουλευτής της Μάλτας κ. Φένεκ υποστήριξε: «Ο χριστιανισμός μάς έκανε Ευρωπαίους. Αλλιώς θα ήμαστε μουσουλμανικές χώρες, όπως και οι χώρες της Βόρειας Αφρικής». Το Ισλάμ το επιδίωξε προ αιώνων δύο φορές διά του ξίφους, ανεπιτυχώς. Τώρα το επιδιώκει με την ένταξη της Τουρκίας.

Είναι γνωστή η ένσταση. Η Ευρώπη δεν είναι χριστιανική λέσχη. Ασφαλώς δεν είναι κλειστή λέσχη μόνο για χριστιανούς. Δεν μπορεί όμως να απεκδυθεί της πολιτιστικής ταυτότητάς της, που ταυτίζεται εν πολλοίς με τον χριστιανισμό. Σε αυτήν καταφεύγουν από κάθε άλλη περιοχή διωκόμενοι ή πενόμενοι μετανάστες, με άλλη θρησκευτική πίστη και πολιτιστική ταυτότητα, και γίνονται δεκτοί ως ευρωπαίοι συμπολίτες, με την προϋπόθεση ότι σέβονται τις αξίες, τους νόμους και την ισότητα όλων, κάτι όμως που δεν είναι αυτονόητο για πολλούς αλλόθρησκους.

Αν οι Ευρωπαίοι και πολύ περισσότερο οι Έλληνες δεν προσαρμοστούν εγκαίρως στις κοσμογονικές μεταβολές που συντελούνται με μπροστάρη τον καλπασμό των τεχνολογικών ανακαλύψεων, τότε το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και της Ελλάδας, ως μέλους της, φοβούμαι ότι δεν θα είναι ρόδινο και ελπιδοφόρο όπως το ελπίσαμε και το δρομολόγησαν οι θεμελιωτές της. Η πρόσφατη πρωτοφανής οικονομική κρίση και το αβέβαιο μέλλον της παγκόσμιας και ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής οικονομίας, η αυξανόμενη ανεργία καθώς και το ασυγκράτητο κύμα των λαθρομεταναστών, που μαζί με τη διεκδίκηση του δικαιώματος επιβίωσης και ενός καλύτερου αύριο μεταφέρουν συχνά και τη φιλοδοξία να επιβάλουν βαθμιαία και την κυριαρχία της ισλαμικής θρησκείας στη θρησκευτικά αδιάφορη Ευρώπη, δεν επιτρέπουν μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας. Τα πρόσφατα γεγονότα στην Αθήνα από φανατικούς μουσουλμάνους που έχουν καταφύγει στην Ελλάδα προοιωνίζονται απρόβλεπτης εκτάσεως δεινά. Βεβαίως είναι απαράδεκτο να μη διευκολύνεται η ανέγερση ενός μεγάλου τεμένους για να προσεύχονται. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το θρησκευτικό τους «πιστεύω» μπορεί να γίνει ανεκτό να εκδηλώνεται με πράξεις μίσους κατά των άπιστων (χριστιανών και εβραίων)».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ-ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ-ΚΚΕ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ
28 Ιανουαρίου 1993

Θα θέλαμε να δείξουν κατανόηση οι αναγνώστες μας εκείνοι, οι οποίοι θεωρούν περιττό να αχολείται η στήλη αυτή με την ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, και τις σκοτεινές σελίδες της, αφού ήδη - όπως πιστεύουν - ο μαρξισμός - λενινισμός κατέρρευσε ως ιδεολογία και ως σύστημα διακυβέρνησης και συνεπώς είναι περιττό και σκληρό να πλήττεις ένα πτώμα. Εν πρώτοις εμείς διαφωνώντας με την άποψη αυτή υποστηρίζουμε ασταμάτητα ότι δεν θεωρούμε καθόλου νεκρή την άρχουσα ιδεολογία, που καταδυνάστευσε την ανθρωπότητα κατά τον 20ον αιώνα. Αφού το 1/3 περίπου του πληθυσμού της γης εξακολουθεί να τελεί υπό το σύστημα αυτό υποχρεωτικά. Εξάλλου πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε ορισμένες χώρες (λ.χ. Λιθουανία, Σερβία κ. ά.) δείχνουν αναβίωση των κομμουνιστικών δυνά­μεων, έστω και με δημοκρατικό προσωπείο. Μη μας διαφεύγει ότι οι φανατικότεροι οπαδοί της ιδεολογίας αυτής εξακολουθούν να είναι αιχμάλωτοι της και εξαιρετικά οργισμένοι για την ήττα τους. Απλώς λουφάζουν υπό διάφορες μεταμφιέσεις και αναμένουν τις ευκαιρίες δριμύτερης επανόδου (όπως ακριβώς συνέβη και με τον ναζισμό φασισμό που όλοι νομίζαμε νεκρό καταδικαστέο από την ιστορια και στις ανθρώπινες συνειδήσεις, κι όμως νατος πετιέται και ξαναρχίζει να απειλεί την Ευρώπη με την αποτρόπαιη ρεβάνς του).

Επισημαίνουμε επίσης ότι η αριστερή συνθηματολογία και η ξύλινη γλώσσα εξακολουθούν να κυριαρχούν στην ελληνική τουλάχιστον κοινωνία, θεωρούνται κεκτημένο δημοκρατικό δικαίωμα οι κατακτήσεις του μαρξισμού - λενινισμού σ' όλους τους χώρους (και ιδιαίτερα στην εκπαίδευση και το συνδικαλισμό), ενώ οι κομμουνιστές πάντα αναγνωρίζονται και πάντα αποκαλούνται δημοκρατικές δυνάμεις.

Πρόσφατα η αναζωπύρωση και οι ποικίλες απειλές, που προκύπτουν από το υπό αναγνώριση κράτος των Σκοπίων το οποίο διεκδικεί το όνομα «Μακεδονία» έδωσαν την ευκαιρία στο Κομμουνιστικό Κόμμα να διαφοροποιηθεί από τα άλλα κόμματα. Όχι μόνο γιατί αυτή η ιδιαιτερότητα του, που την καλλιέργησε σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής, αποσκοπεί στη συντήρηση της παρουσίας του στη δημόσια ζωή δια της ανασυντάξεως των πιστών οπαδών του και δια της προσφοράς ενός άλλου οράματος στους απογοητευμένους από τα λοιπά κόμματα. Αλλά και διότι παραμένει πεισματικά πιστό στην ιστορία του και υπερηφάνως αμετανόητο.

Έτσι όχι μόνο επιμένει να θεωρεί χωρίς ουσιώδες ενδιαφέρον το με ποιο όνομα θα αναγνωρισθούν τα Σκόπια, αλλά υπονομεύει και τον αναγεννώμενο πατριωτισμό των Ελλήνων και την αναζωπύρηση αξιών, όπως η πατρίδα, το έθνος, το πολιτιστικό παρελθόν, η διαχρονική πορεία της γλώσσας, η ορθοδοξία, το ήθος, η οικογένεια, και άλλες ανάλογες εναντίον των οποίων μεθοδικά, σατανικά και με πάθος είχε καταφέρει να εργασθεί με εξαιρετική αποτελε­σματικότητα καθώς είχε επιτύχει να στρατεύσει Το Σλαβομακεδονικό και το ΚΚΕ στο ολέθριο αυτό έργο και πλήθος από τους διανοούμενους και γενικά την πνευματική ηγεσία του τόπου μας.

Οι σημερινοί Έλληνες, ιδιαίτερα οι νεώτερες γενιές, ούτε γνωρίζουν την ιστορία αυτού του τόπου (και στο θέμα αυτό η νίκη των κομμουνιστών είναι αναμφισβήτητη, αφού τα περισσότερα βιβλία γράφονται και διδάσκονται ακόμα και σήμερα αποκρύπτοντας την αλήθεια και ωραιοποιώντας μερικές από τις πιο σκοτεινές και γεμάτες εγκλήματα σελίδες της), αλλά ούτε και τους ενδιαφέρει το παρελθόν, καθώς τα σημερινά προβλήματα και το μέλλον τους είναι φυσικό να τους απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά. Όμως όταν τα προβλήματα αυτά έχουν τις ρίζες και τις αιτίες τους στο παρελθόν και όταν η άγνοια τους δεν επιτρέπει ορθή κρίση και σωστές επιλογές, ώστε να κατακτηθεί ένα καλύτερο μέλλον, τότε ασφαλώς το παρελθόν έχει τεράστια σημασία και γι αυτό θα όφειλε να απασχολεί και τις νεώτερες γενιές.

Αυτό προσπαθεί να κάνει σε κάθε θέμα ο «Οικονομικός Τ>> θα ήταν επιτρεπτό να αφήσει απ' έξω την ιστορία του ΚΚΕ και γενικά της ιδεολογίας που εκφράζει, εφόσον και στην έκταση που επηρεάζει το παρόν και φαλκιδεύει το μέλλον, έστω κι αν έτσι διαταράσσει (ακόμα και μόνος αυτός) την ωραιοποιημένη εικόνα και τις παραπλανητικές μάσκες πίσω από τις οποίες κρύβεται η αλήθεια και η πραγματικότητα. Είναι δε εξόχως χαρακτηριστικό και αξιοσημείω­το ότι όλη η σχετική αρθρογραφία του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» και ιδιαίτερα οι ιστορικές και απόλυτα τεκμηριωμένες αναδρομές εκλεκτών συνεργατών του, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον την αλήθεια, αφού κατά κανόνα υπήρξαν σαρξ εκ της σαρκός του ΚΚΕ και των παραφυάδων του (ΕΑΜ, κ.λπ.), όπως οι κ.κ. Βασ. Θασίτης, Σαρ. Καργάκος, Χρύσανθος Λαζαρίδης, Σπύρος Λιναρδάτος, Μάριος Πλωρίτης, κ.λπ. ουδέποτε αμφισβητήθηκαν και αντικρούσθηκαν (πώς θα ήταν δυνατόν, αφού απεικονίζουν την ωμή πραγματικότητα. Ποτέ κανένας από τους ιστορικούς επιστήμονες και τα καλλιεργημένα στελέχη του δεν αποπειράθηκε να αντιλεξει στα όσα μέχρι τώρα γράφομε, όχι μόνο με απευθείας αντίθετη αρθογραφία, που ευχαρίστως θα φιλοξενούσαμε στις στήλες μας (πράγμα που γνωρίζουν πολύ καλά), αλλά ούτε και στα δικά τους δημοσιογραφικά όργανα.

Χρειάσθηκε δε να παρασυρθεί ο υπογράφων από ένα κείμενο συμφωνίας μεταξύ των Κομμουνιστικών Κομμάτων Ελλάδας και Βουλγαρίας, που μου έστειλε ένας αναγνώστης μας και το οποίο εφέρετο να έχει υπογραφεί κατά το έτος 1943, από τους Ιωαννΐδη - Δασκάλωφ και του οποίου την αμφισβήτηση της γνησιότητας αγνοούσα (γιατί να το επικαλεσθώ αν γνώριζα ότι έχει θεωρηθεί πλαστό για να αποφασίσει το ΚΚΕ να αρθρώσει επιτέλους κάποιον αντίλογο στα γραφόμενα από την ταπεινότητα μου. Όχι για να δώσει εξηγήσεις και να προσπαθήσει να αντικρούσει όσα φοβερά του καταμαρτυρούνται, αλλά γιατί, βρίσκοντας την ευκαιρία να καταγγείλει ότι έγινε από έναν σχολιαστή του η χρήση ενός θεωρουμένου πλαστού εγγράφου, πίστευσε ότι μπορούσε να υπονομεύσει τη γενικότερη αξιοπιστία και των όσων άλλων γράφονται και αποδεικνύονται για το κόμμα αυτό.

Όπως θα έχουν προσέξει οι αναγνώστες μου η γραπτή έκρηξη του ΚΚΕ προεκλήθη από ένα τμήμα μιας από τις Κυριακάτικες επιστολές ενός Εργαζόμενου Νέου στο «Βήμα», των οποίων την ευθύνη έχω, προσυπογράφοντας ως αντιγραφέας τους. Η επιστολή αυτή που φιλοξενήθηκε στο «Βήμα» της 20ης Δεκεμβρίου και αναδημοσιεύθηκε στον «Ο.Τ.» της 7-1-93 προκάλεσε την ενθουσιώδη αντίδραση του «Ριζοσπάστη», ο οποίος λιβελογράφησε εναντίον μου στο φύλλο της 22ας Δεκεμβρίου. Ταυτοχρόνως το Ιστορικό Τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος (Κολοζώφ) έστειλε εκτενή επιστολή (της οποίας το κείμενο δημοσιεύουμε σε ιδιαίτερο πλαίσιο), όπου, επωφελούμενο του γεγονότος ότι το συγκεκριμένο αυτό σύμφωνο ΚΚΕ - ΚΚΒ έχει αμφισβητηθεί ως πλαστό, βρίσκει την ευκαιρία να με κατακεραυνώσει ως συκοφάντη, μόνιμο κακόβουλο και αυθαίρετο διαστρεβλωτή και λασπολόγο της ιστορίας και των θεσμών του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Στην επιστολή αυτή, που δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» της 10ης Ιανουαρίου έδωσα την ακόλουθη σύντομη απάντηση:

«Δεν γνώριζα ότι το φερόμενο ως σύμφωνο Ιωαννΐδη - Δασκάλωφ, το οποίο μου γνωστοποίησε αναγνώστης της στήλης, έχει καταγγελθεί ως πλαστό. Και χαίρω γι' αυτό. Το ότι δεν σκέφθηκα να ελέγξω τη γνησιότητα του οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο γεγονός ότι η ιστορία του ΚΚΕ από το 1920 ως και το 1949, με διάφορες παλινδρομήσεις, περιλαμβάνει ως μιαν από τις αγωνιστικές επιδιώξεις του την ''ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία", όπως άλλωστε και την "ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη" (απόφαση 5ου Συνεδρίου της Γ Διεθνούς, 1924). Συνεπώς, δεν μου φάνηκε ότι μια τέτοια συμφωνία μεταξύ των Κομμουνιστικών Κομμάτων Ελλάδας και Βουλγαρίας το 1943 ήταν κάτι απίθανο. Όπως δεν μου προκαλεί εντύπωση το ότι το ΚΚΕ αποφεύγει να διαψεύσει την αποκαλυφθείσα στην ίδια επιστολή του Κοινού Νου συζήτηση Στάλιν - Δημητρώφ, όπου ο μέχρι του θανάτου του λατρεμένος από το ΚΚΕ ηγέτης της ΕΣΣΔ αναγνωρίζει ότι "δεν υπάρχει μεν μακεδόνικη Εθνότητα, αλλά θα τη δημιουργήσουμε όπως δημιουργήσαμε και τους ανύπαρκτους Λευκορρώσους". Βλέπετε, το ΚΚΕ από τη δεκαετία του '20 είχε υιοθετήσει την πολιτική της Κομιντέρν για την αυτονόμηση της Μακεδονίας και υπήρξε ο σταθερός προασπιστής των Σλαβομακεδόνων. Μια που ο χώρος δεν μου το επιτρέπει να επεκταθώ και μια που για πρώτη φορά το ΚΚΕ μου κάνει την τιμή να αμφισβητήσει με επιχειρήματα και όχι με χαρακτηρισμούς την αξιοπιστία των όσων γράφω κατά καιρούς σε σχέση με τη σκοτεινή πλευρά της ιστορίας του, θα προσπαθήσω από τις στήλες του "Οικονομικού Ταχυδρόμου" να αναφερθώ σε ανεπίδεκτες αμφισβητήσεως αποδείξεις των όσων υποστηρίζω και οι οποίες πράγματι επιβεβαιώνουν τη συνέπεια του προς την ιστορία του, όχι όμως πάντα προς την κατεύθυνση που ισχυρίζεται η επιστολή του αυτή». Συνεπής στην υπόσχεση μου αυτή που έδινα στο «Βήμα» θα προσπαθήσω ευθύς αμέσως να παραθέσω εντελώς ενδεικτικά και χωρίς την αναγκαία ιστορική επεξεργασία στοιχεία και κείμενα, που προέρχονται από, γνήσια ελπίζω αυτήν τη φορά, κείμενα, των οποίων θα αναφέρω κάθε φορά και την πηγή, ώστε να φανεί σαφώς γιατί κι αν ακόμα δεν υπήρξε πράγματι το σύμφωνο Ιωαννίδη - Δασκάλωφ θα μπορούσε άνετα και να είχε υπάρξει. Διότι, επαναλαμβάνω, η ιστορία του ΚΚΕ συνιστά περίτρανη επιβεβαίωση του περιεχομένου του, έστω πλαστού, συμφώνου.

ΠΡΙΝ προσφύγω σε μια ανθολόγηση ντοκουμέντων που αποδεικνύουν τη συμβολή του ΚΚΕ στη δημιουργία του Μακεδονικού με τη σημερινή ολέθρια εξέλιξη του θεωρώ σκόπιμο να σημειώσω τα εξής:

Προκειμένου να ξεφύγω από την εμπλοκή μου σε μια άγονη αντιδικία περί της γνησιότητας ή πλαστότητας του συμφώνου Ιωαννίδη -Δασκάλωφ δηλώνω κατηγορηματικά ότι αποδέχομαι ότι δεν υπήρξε τέτοιο σύμφωνο και ότι είναι κατασκεύασμα των τότε Βουλγάρων κατακτητών της χώρας μας, της Γκεστάπο και της Ιντέλιτζενς Σέρβις και όποιου άλλου επιθυμούν.

Παρά ταύτα έχω και στο θέμα αυτό να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

α)Σπανίως οι ένοχοι μιας εγκληματικής πράξεως την ομολογούν όταν αποκαλυφθεί. Την διαψεύδουν με αγανάκτηση και αποκαλούν συκοφάντες όποιους τους κατηγορούν γι' αυτήν. Συνεπώς η διάψευση του Ιωαννίδη, ότι δεν υπεγράφη τέτοιο σύμφωνο έχει όσην αξία έχει και η αμφισβήτηση της ενοχής των καταδικασθέντων από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης για το ολοκαύτωμα των Εβραίων. (Το επιχείρημα ότι την εποχή εκείνη ο Ιωαννίδης ήταν στην Αθήνα είναι το μόνο πειστικό. Και όχι οι διαψεύσεις του).

β) Διαψεύσεις προερχόμενες από την πλευρά των οπαδών του μαρξισμού - λενινισμού έχουν ακόμα λιγότερη αξιοπιστία και από εκείνη του Κοσκωτά. Για τον απλούστατο λόγο, ότι ο ίδιος ο Απόστολος του εν λόγω δογματικού συστήματος διακυβέρνησης Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν και ο αντάξιος διάδοχος του Στάλιν ήταν ψεύτες με πατέντα. Περίτρανη απόδειξη η μαζική εξόντωση της Τσαρικής οικογένειας (μεταξύ των οποίων αδύναμα και άρρωστα παιδιά) την ευθύνη της οποίας μεθ' όρκου απέρριπτε ο μέγας Βλαδίμηρος, δηλώνοντας ότι επρόκειτο για πρωτοβουλία κατωτέρων οργάνων, που την αγνοούσε. Και όμως, χάρις στην περεστρόικα, πληροφορηθήκαμε τώρα ότι η εν λόγω μαζική δολοφονία έγινε με γραπτή διαταγή του ίδιου, η οποία φέρει φαρδιά πλατειά την υπογραφή του. Το ίδιο ισχύει για τον Στάλιν, ο οποίος διέταξε τη μαζική σφαγή χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατίν. Αυτή η σφαγή διαψευδόταν με οργή και από τον ίδιο το σφαγέα και από τα φερέφωνα του {συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ) μέχρι και πριν λίγους μήνες ακόμα, έως ότου αποκαλύφθηκε από τα αρχεία του ΚΚΣΕ ότι και για το έγκλημα αυτό υπάρχει γραπτή διαταγή του Στάλιν. Μάλιστα ο σημερινός πρόεδρος Γιέλτσιν ζήτησε συγγνώμη από τον Πολωνικό λαό και για το έγκλημα και για τα ψεύδη με τα οποία το κάλυψαν.

"Αλλωστε ο ίδιος ο Λένιν δεν δίσταζε σε Ντιρεκτίβα του προς τον Κομμισάριο των Εξωτερικών Τσιτσέριντο 1921 να του συνιστά να παραπλανά με ψέματα τις ηγέτιδες τάξεις της Δυτικής Ευρώ­πης και της Αμερικής και υπογράμμιζε «Το να λέμε την αλήθεια είναι μια αστική προκατάλη­ψη. Το ψεύδος δικαιολογείται από τον διακαώς επιδιωκόμενο σκοπό μας». («Εποπτεία», Αύγουστος 1987). Συνεπώς πας μαθητής και λάτρης του Λένιν (και εν προκειμένω και ο Ιωαννίδης και το Τμήμα Ιστορίας του ΚΚΕ) δεν μπορεί να μην θεωρούν απόλυτα ηθικό και δικαιολογημένο να διαψεύδουν ως πλαστό και ανύπαρκτο ακόμα και ένα υπαρκτό και γνήσιο κείμενο, αν η αναγνώριση της ύπαρξης του θα έβλαπτε το κόμμα. Παρά ταύτα και για να σταματήσει αυ­τή η συζήτηση εγώ αποδέχομαι ότι και ο Ιωαννίδης και το ΚΚΕ λένε εν προκειμένω την αλήθεια.

γ) Από την ιδια την απάντηση του Ιστορικού Τμήματος της Κ.Ε. του ΚΚΕ προκύπτουν αντιφατικά συμπεράσματα. Σ' ένα σημείο της υποστηρίζει οτι το σύμφωνο αυτό είναι κατασκεύασμα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, σε άλλο ότι είναι έργο της Γκεστάπο και σε άλλο ότι συνετάχθη στη Βουλγαρική πρεσβεία της Αθήνας. Όμως το 1943 η Βρεταννία ήταν ο θανάσιμος εχθρός του Άξονα συνεπώς της Γερμανικής Γκεστάπο, αλλά και της τότε φασιστικής Βουλγαρίας. Άρα είναι αδιανόητο αυτοί οι μεταξύ τους μέχρι τελικής πτώσεως εχθροί, δηλαδή η Βρεταννία, η Γερμανία, και η Βουλγαρία να συνάπτουν προς στιγμήν ανακωχή και να συνεργάζονται από κοινού στην κατάρτιση πλαστού εγγράφου προκειμένου να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ! Παρά ταύτα εγώ δέχομαι ότι είναι πλαστό, αλλά κάθε άλλο παρά πείθει για την πλαστότητα αυτή η επιχειρηματολογία μιας τέτοιας ποιότητας, όπως αυτή που προήλθε από το Ιστορικό Τμήμα του ΚΚΕ.

δ) Μολονότι προκάλεσε τόσο μεγάλο θόρυβο ευθύς μόλις δημοσιοποιήθηκε αυτό το καταγγελθέν ως πλαστό σύμφωνο, φαίνεται περίεργο το γιατί ποτέ το ΚΚΕ δεν ζήτησε από το ΚΚ της Βουλγαρίας να διαψεύσει την ύπαρξη του Συμφώνου Δασκάλωφ - Ιωαννίδη για να ρίξει τη διάψευση κατά πρόσωπο στην Ιντέλιτζενς Σέρβις και τους αντιπάλους του. Το ερώτημα αυτό διατυπώνει σε επιστολή του στον «Ο.Τ.» ο τότε ΕΑΜίτης και στενός συνεργάτης του Αλεξ. Σβώλου κ. Βύρων Σταματόπουλος ο οποίος επίσης αναφέρει ως εξίσου αξιοπερίεργη την εξής αναφορά του ίδιου του Ιωαννίδη στις Αναμνήσεις του (σελ. 141) «Αργότερα που ήρθαμε σε επαφή με τους Βουλγάρους δεν τους ρώτησα τι είναι τέλος πάντων αυτός ο Λασκά-λωφ». Μήπως δεν ρώτησε διότι τον γνώριζε;

Αυτά για γόνιμο προβληματισμό των ερευνητών του Ιστορικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ επί του πλαστού συμφώνου Ιωαννίδη - Δασκάλωφ και επί του μάλλον αντιεπιστημονικού τρόπου με τον οποίο προσπαθούν να πείσουν για την πλαστότητα του.

ΚΑΙ τώρα ολίγα τινά από την γέμουσα αποδείξεων ιστορία του ΚΚΕ, το οποίο από το ξεκίνημα της ως μια από τις πρωταρχικές μέριμνες του είχε τη δημιουργία Σλάβικου Ανεξάρτητου Κράτους της Μακεδονίας στο οποίο θα εντάσσονταν και η ελληνική Μακεδονία, αποσπώμενη φυσικά από τα ελληνικά εδάφη.

Απόδειξη πρώτη:
Το 5ο συνέδριο της Γ Κομμουνιστικής Διεθνούς αποφάσισε το 1924 το εξής: «Το Συνέδριο παραδέχεται ότι τα συνθήματα που διετύπωσε η Βαλκανική Ομοσπονδία: «Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία», «Ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη», είναι τελείως ορθά και αληθινά επαναστατικά». (Κομμουνιστική Επιθεώρηση 1924, σελ. 346-349). Την απόφαση αυτή προσυπέγραψε ενθουσιωδώς το υπερήφανο για την ιστορία του Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Τη γραμμή αυτή της αυτονομίας της Μακεδονίας (παρά τις διαφωνίες πλείστων κορυφαίων στελεχών του, όπως λ.χ. ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος) συνέχισε να έχει το ΚΚΕ μέχρι και το έτος 1935, οπότε διέκοψε για λίγο για να επανέλθει αργότερα.

Απόδειξη δεύτερη:
Ο «Ριζοσπάστης» της 25ης Ιανουαρίου 1925 γράφει:
«Ο Λένιν εκήρυξε και στην πράξη εφήρμοσε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των καταπιεζομένων εθνοτήτων μέχρις αποχωρισμού από το κράτος όπου είναι προσαρτημένες. Γι' αυτό όλα τα αστικό κόμματα δεν θέλουν να ακούσουν το όνομα Λένιν στην Ελλάδα, που διά μέσου του κόμματος μας (προσέξτε το αυτό), ζητεί να πάψει το ανθρωποπαζάρι των πληθυσμών Μακεδονίας και Θράκης και καλεί τους λαούς των ν' αγωνισθούν για ενιαία ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και για την Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία» .

Ώστε ο ίδιος ο «Ριζοσπάστης», παραδέχεται ότι το Κόμμα του είναι όργανο του Λένιν και υπεραμύνεται της ανεξάρτητης Μακεδονίας και της ανεξάρτητης Θράκης (όταν μετ τον καΐρό τεθεί και θέμα ανεξάρτητης Θράκης, να ξέρουμε από τώρα σε ποιου μεταξύ άλλων τα «λάθη» οφείλεται κι αυτό). Να υπενθυμίσουμε στους ενδιαφερόμενους αναγνώστες μας ότι ο «Ριζοσπάστης» φυσικά έγραφε ψέματα. Διότι ο Λένιν κάθε άλλο παρά ήταν υπέρ της αυτοδιάθεσης των καταπιεζομένων λαών. Απόδειξη η αυτοκρατορία της Σοβιετικής Ένωσης που δημιούργησε πριν 70 χρόνια με θύματα καταπιεζόμενους αλλοεθνείς λαούς, οι οποίοι μόλις πριν ένα χρόνο μπόρεσαν επιτέλους να αποτινάξουν το ρωσικό ζυγό από τις πλάτες τους, χάρις στην κατάρρευση του ιμπεριαλιστικού συστήματος του Μαρξισμού - Λενινισμού.

Απόδειξη τρίτη:
Το ΚΚΕ κατέβηκε στις δημοτικές εκλογές το 1929 με το σύνθημα «Ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία». Τότε ήταν που με εισήγηση του Ελευθερίου Βενιζέλου η Βουλή εψήφισε το περίφημο ιδιώνυμο (Σαράντου Καργάκου: Από το Μακεδόνικο ζήτημα στην Εμπλοκή των Σκοπϊων, Gutenderg 1992 σελ. 167. Από τις σελίδες του πολύτιμου αυτού βιβλίου αντλούμε και πολλά άλλα ιστορικά ντοκουμέντα). Ο Βενιζέλος ευλόγως προσπάθησε έτσι να υπερασπισθει σει την Ελλάδα από τον διαμελισμό της όπως )τον προωθούσε επισήμως τότε το ΚΚΕ. Κι όμως όχι μόνο οι κομμουνιστές, αλλά και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις δεν συγχωρούν στον αείμνηστο εθνάρχη αυτό το «ολίσθημα», με το οποίο εν τούτοις θέλησε να υπερασπισθεί την ακεραιότητα της Ελλάδας και τη διατήρηση στην ελληνική επικράτεια της Μακεδονίας μας!

Απόδειξη τέταρτη:
Ο Ν.C.LΙ. Ηammond, αρχηγός της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πρόσφατα εκδοθέν έργο του «Δυτική Μακεδονία Αντίσταση και συμμαχική στρατιωτική αποστολή» 1943 - 1944 (Εκδόσεις «Παπαζήση») γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Οι κομμουνιστές ήλπιζαν τότε να δημιουργήσουν κάποια Λαϊκή Σοβιετική Δημοκρατία της Μακεδονίας ενσωματώνοντας τμήματα της Ελλάδος και των γειτόνων της και το κομμουνι­στικό δόγμα ήταν ότι οι Βαλκανικοί λαοί είναι αδέλφια».

Απόδειξη πέμπτη:
Ο θαυμαζόμενος απ' λους τους Έλληνες «δημοκράτες» Βούλγαρος κομμουνιστής ηγέτης Γκεόργκι Δημητρώφ, επικεφαλής της Κομιντέρν μέχρι της διαλυσεως της και πρόεδρος της Κομμουνιστικής Βουλγαρίας σε μπροσούρα του το 1946 η οποία μεταφράσθηκε και εκδόθηκε ενθουσιωδώς από το τυπογραφείο του ΚΚΕ «Νέα Ελλάδα» εισηγείται τη δημιουργία μιας Δημοκρατικής (!) Βαλκανικής Ομοσπονδίας... «Μέσα σ' αυτήν η κομματιασμένη σε τρία Μακεδονία, θα ενωνόταν σε ένα 1 κράτος». Γνωρίζετε κανένα κομμουνιστή να έχει ποτέ αποδοκιμάσει τον Δημητρώφ ως ιμπεριαλιστή, ως επιβουλευόμενο την ελληνική Μακεδονία; Εγώ γνωρίζω αντίθετα και πλήθος αστών δημοσιογράφων (προοδευτικοί αυτοα­ποκαλούνται) που ακόμα και σήμερα υμνούν και δοξολογούν τον Δημητρώφ ως μέγα επαναστάτη, ήρωα, δημοκράτη και αγωνιστή υπέρ της απελευθερώσεως των λαών. Άρα προσυπογράφουν (έστω και από άγνοια ή ηλιθιότητα) την απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας για να γίνει ανεξάρτητο κράτος υπό τον Δημητρώφ ή Τίτο άλλοτε, σήμερα υπό τον κ. Γκλιγκόροφ (λογική συνέχεια δεν είναι αυτό του ιστορικού παρελθόντος του ΚΚΕ, το οποίο είναι υπερήφανο για κάθε σελίδα της ιστορίας του. Ας μου εξηγήσει το Ιστορικό Τμήμα του ΚΚΕ σε τι διαφέρει από πλευράς περιεχομένου το κείμενο Δημητρώφ, που εξέδωσε το 1949 το τυπογραφείο του στα ελληνικά για να το ενστερνισθούν και οι ιδεολογικοί υφιστάμενοι του Βούλγαρου ηγέτη οπαδοί του ΚΚΕ από το πλαστό (Σύμφωνο Δασκάλωφ - Ιωαννίδη.

Απόδειξη έκτη:
Η διαβόητη 5η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (30-31 Ιανουαρίου 1949) διακήρυξε ότι "σαν αποτέλεσμα της νίκης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδόνικος λαός θα βρει την πλήρη αποκατάσταση του έτσι όπως τη θέλει ο ίδιος προσφέροντας τώρα το αίμα του για να την αποκτήσει. Αυτή είναι η θέση του ΚΚΕ πάνω στο Μακεδόνικο ζήτημα. Οι δύο λαοί, Ελληνικός και μακεδόνικος, παλεύουν από κοινού για τη λευτεριά τους... Σαν αποτέλεσμα της νίκης, ο μακεδόνικος λαός θ' αποφασίσει μόνος του πώς θελει να ζήσει και να κυβερνηθεί».


Απόδειξη έβδομη:
Το γεγονός, ότι οι κομμουνιστές εδικάζοντο ως προδότες και αγωνιζόμενοι για την απόσπαση ελληνικών εδαφών κατά τον εμφύλιο πόλεμο και μετά δεν δικαιολογείται και τεκμηριώνεται αδιάψευστα από την προαναφερθείσα απόφαση της 5ης Ολομέλειας του 1949, η οποία συν τοις άλλοις διαχωρίζει φυλετικά τους Έλληνες από τους Μακεδόνες, δηλαδή ό,τι ακριβώς ισχυρίζεται και ο κ. Γκλιγκόρωφ; (Το ότι αργότερα η 5η Ολομέλεια κατηγορήθηκε για λάθη δεν διορθώνει τα πράγματα. Ούτε άλλωστε ήταν ειλικρινής η μεταμέλεια αφού μόνο σκοπό είχε να φαγωθεί ο Ζαχαριάδης για το «λάθος»). Απόδειξη έβδομη: Ο από πλήθος προοδευτικών δημοκρατικών δημοσιογράφων και σήμε­ρα θαυμαζόμενος στρατηγός του Δημοκρατικού Στρατού Κώστας Καραγιώργης υποστήριζε το 1949: «Ο σλαβομακεδονικός λαός, με τον αγώνα του, με τις θυσίες του, με την ένοπλη συμβολή στον μεγάλο απελευθερωτικό, αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του ελληνικού λαού έχει κέρδισα έμπρακτα το δικαίωμα στην αυτοδιά­θεση και την λευτεριά του» (Σ. Καργάκος, σελ. 193).

Απόδειξη όγδοη:
Η κ. Ρούλα Κουκούλου, τέως σύζυγος του Νίκου Ζαχαριάδη, ο οποίος ετάφη πρόσφατα εν δόξει και τιμή στην Αθήνα από τις «δημοκρατικές» δυνάμεις, μέλος και σήμερα της ηγεσίας του ΚΚΕ, διακήρυσσε στην Α' Συνδιάσκεψη της Πανελλαδικής Δημοκρατικής Ενώσεως Γυναικών (1 -3 Μαρτίου 1949):«Έτσι με το αίμα και τους αγώνες τους οι Σλαβομακεδόνες και όλος ο σλαβομακεδονικός λαός, κατακτούν το δικαίωμα να ζήσουν στην απελευθέρωση, όπως αυτοί θέλουν δημιουργώντας τη δική τους κρατική υπόσταση». Η κ. Κουκούλου έχει άραγε ζητήσει από τον ελληνικό λαό συγγνώμη για αυτή της την τοποθέτηση; Ή μήπως αισθάνεται υπερήφανη που από το 1949 προέ­βλεψε ότι οι Σλαβομακεδόνες θα δημιουργήσουν την κρατική τους υπόσταση όπως αυτοί θέλουν;

Απόδειξη ένατη:
Και επειδή μπορεί να έχουν ή6η εξοργισθεί η κ. Κουκούλου και οι σύντροφοι της μ' αυτά που αποκαλύπτω να τους υπενθυμίσω ότι στην «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» με πρόεδρο τον Μήτσο Παρτσαλίδη περίλαμβανονταν και Σλαβομακεδονες υπουργοι οπως ο Πασκάλ Μητρόφσκι, και το Ανώτατο Πολεμικό Συμβούλιο έπρεπε να έχει τη σύμφωνη γνώμη και των Σλαβομακεδόνων ανώτατων αξιωματικών, όπως ο Κόιτσεφ, που βεβαίως ως μόνη σκέψη είχαν πώς θα δημιουργήσουν το δικό τους κράτος καταβροχθίζοντας και την ελληνική Μακεδονία που θα την απελευθέρωναν (αυτό το ρήμα χρησιμοποιούσαν και χρησιμοποιούν) από την ελληνική κατοχή! (Ο πολύς Κόιτσεφ, ο οποίος έδινε διαταγές στους Έλληνες του «Δημοκρατικού Στρατού» είχε πει ότι «στο Δημοκρατικό Στρατό υπάρχουν σήμερα -1949-πάνω από 1.000 Μακεδόνες - εννοεί Σλάβοι Μακεδόνες - αξιωματικοί». Ενώ ο επίσης Σλαβομακεδόνας Βαϊνάς έλεγε «ο Μακεδόνικος λαός... με το σπαθί και το αιμα του κατάκτησε δικαιώματα τα οποία του άνοιξαν το δρόμο για την αυριανή εθνική και κρατική αποκατάσταση, που είναι ο προαιώνιος πόθος του» (Σαράντος Καργάκος: «Πολιτικά θέματα» της 104-1992). Πράγματι, ο κ. Γκλιγκόρωφ ικανοποιεί τον προαιώνιο πόθο των Σλαβομακεδόνων που ήταν και όνειρο του «Δημοκρατικού Στρατού» και των τότε και σήμερα συντρόφων της κ. Παπαρρήγα, εξ ού ίσως και η γνωστή τάση της υπέρ του απευθείας φιλικού διαλόγου με τον Σλαβομακεδόνα Γκλιγκόρωφ (πιστή όπως εγράψαμε στην ιστορία του κόμματος της).

ΟΜΩΣ θα χρειασθεί να συνεχίσουμε και στο επόμενο τεύχος του «Ο.Τ.» για να απομυθοποιήσουμε και άλλες δήθεν αλήθειες και πλάνες, που υπάρχουν γύρω από τον ολέθριο ρόλο του ΚΚΕ ως εξαρτημένου οργάνου της Κομιντέρν και της Μόσχας στη δημιουργία και επικράτηση αυτών, που σήμερα διεκδικούν την ονομασία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και της αυτόνομης εθνότητας τους.