25 Η ΜΑΡΤΙΟΥ 2010

Εγώ δεν θα σου πω την λέξη «κουράγιο» που θα άκουσες πολλές φορές μέχρι σήμερα. Και ακόμη δεν θα σου πω ότι θα βγεις από την Φυλακή ως ΗΡΩΑΣ… Ούτε ότι γράφεις ιστορία. Πέρασα το «Κανάλι» της Φυλακής ΔΥΟ φορές στη ζωή μου. Την μία για 30 ημέρες και την άλλη για 3 χρόνια. Γνωρίζω τι ακριβώς σημαίνουν τα σκουριασμένα κάγκελα. Όπως καλά έχω μέσα μου τις νύχτες, με Μεγάλες Νύχτες της Εσωτερικής Μοναξιάς…
Βρίσκεσαι ΕΚΕΙ όχι γιατί το θέλησαν οι άλλοι, αλλά γιατί το θέλησες ΕΣΥ ο ΙΔΙΟΣ! Και στο λέω αυτό, μικρέ μου φίλε, ότι ΕΣΥ το θέλησες, γιατί απέρριψες το «καλός και συνετός». Θέλησες να περάσεις, να φύγεις, μακριά από την Αυλόπορτα των Φρονίμων. Θέλησες να διαφέρεις. Και το έκανες χωρίς να υπολογίζεις το ΑΥΡΙΟ που μπορεί να σε θέλει ΗΡΩΑ ή να σε κάνει και κάτι παραπάνω.
Εσύ Δημήτρη θέλησες να ΕΙΣΑΙ ο Δημήτρης. Ο Εαυτός σου. Χωρίς υπολογισμούς.

Χωρίς να σε συγκινούν τα λόγια των Αλλων. Χωρίς να λογαριάζεις την κατάληξη αυτής της Ιστορίας. Ξεκίνησες από χρόνια με τον Εαυτό σου, με τον Δημήτρη και για τον Δημήτρη! Τον Δημήτρη μέτρησες. Και τον Δημήτρη υπολόγιζες και υπολογίζεις. Και όταν πήρες τον πυρωμένο δρόμο για τα κάγκελα Εσύ, Μόνο Εσύ, στάθηκες απέναντι στον Δημήτρη για να υφάνεις την ΣΥΝΕΧΕΙΑ όχι με την υπομονή αλλά με την ΑΝΔΡΕΙΑ και την Λεβεντιά.
Και είμαι βέβαιος ότι επιστρέφοντας στο κελί, μετά από κάθε επισκεπτήριο, δίνεις πρες κόνφερανς με τον Δημήτρη. Μιλάς με τον Δημήτρη και το Όραμά του. Μιλάς με το μεγάλο Παιδί της Λεβεντιάς που κρύβεις μέσα σου.. Με τον Δημήτρη, τον Δημήτρη σου, υφαίνεις το όνειρο που σε ανταμώνει με ανοικτά τα μάτια!
Και τότε…
Τότε παίρνεις την πένα και ξεσπάς όχι γιατί σου είναι βαριά η Φυλακή αλλά γιατί ζητάς την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Ψυχής, όπως την προσδιόρισαν οι Ιδέες σου από τα παιδικά σου χρόνια!
Δυστυχώς δεν σε γνώρισα πολύ… Κάπου μερικά λεπτά στα γραφεία της «Ε.Ωρας». Αλλά μέσα σε αυτό τον λίγο χρόνο, όσο κρατάει μια αστραπή, σε μέτρησα, σε ζύγιασα…
«Γράφει καλά», μου είπαν.
Δεν τους απάντησα!
Είδα αμέσως ότι ΔΕΝ γράφεις αλλά κεντάς με τον πόνο για τούτη την πατρίδα, την χωρίς σύνορα, την απροστάτευτη, την χωρίς Ελπίδα για ΑΥΡΙΟ, αν δεν προλάβουμε!
Γνωρίζω ότι ΔΕΝ ζεις για την Αποφυλάκιση, για να περάσεις την πόρτα της Φυλακής προς τα έξω! Αλλά για την Ελευθερία που έχουμε χάσει, εδώ και κάμποσα χρόνια στην Ελλάδα. Αυτό συλλογάσαι. Και τα λόγια του Ρήγα είναι εκείνα που σου ταιριάζουν: «Οποιος λεύτερα συλλογάται, συλλογάται καλά». Και Εσύ συλλογάσαι καλά!
Τα λόγια αυτά είναι από καρδιάς. Δεν πονάω γιατί είσαι στα κάγκελα. Πονάω για όλους Εκείνους που κατάφεραν να βασανίζουν την λέξη της Πραγματικής Ανδρείας και Λεβεντιάς.
ΑΥΡΙΟ, Μεθαύριο, θα βγεις από εκεί. Ενώ Αυτοί, ΟΛΟΙ τους, θα μείνουν στην Φυλακή που έφτιαξαν από μόνοι τους για τον Εαυτό τους!
Ανέβα μόνος σου αυτή την ομορφιά της εσωτερικής Νίκης. Είναι δική σου. Δεν προσπαθώ να φιλολογήσω. Γνωρίζω τα ανθρώπινα της φυλακής. Γνωρίζω τον αξόδευτο χρόνο. Αλλά Εσύ έχεις ένα μεγάλο Οπλο στο χέρι σου: Την Πένα. Είναι ο κόσμος σου. Η ομορφιά σου. Η καταιγίδα που κρύβεις μέσα σου.
Και από την άλλη, ΟΛΟΥΣ Εμάς που σε αγαπάμε. ΟΧΙ γιατί έχουμε έναν ΗΡΩΑ Συντάκτη στην Φυλακή, αλλά γιατί είσαι ο Δημήτρης.
Εμείς τον Δημήτρη γνωρίσαμε, τον Δημήτρη αγαπήσαμε και αγαπάμε. Και αυτόν τον Δημήτρη περιμένουμε!
Κάθε Ανάσταση.

Και μη ξεχνάς: Η Άνοιξη έρχεται – γράφει ο Ρίλκε – αρκείς να ξέρεις να την περιμένεις.
Γρηγόρης Μιχαλόπουλος

| Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ: ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΑΔΡΑΝΕΙΣ

Την ίδια στιγμή που τα τριτικοσμικά σκουπίδια, ληστεύουν, βιάζουν, κακοποιούν και σκοτώνουν τους Ελληνες με τις ευλογίες του υπουργού Προστασίας του Λαθρομετανάστη, του SIRIZA και του PASOK, ο Δημήτρης Παπαγεωργίου εξακολουθεί να παραμένει στην φυλακή. «Ο σκοπός της προφυλάκισης μου είναι η τρομοκράτηση του Ελληνικού λαού», δήλωσε σε συνέντευξη ο Δημήτρης Παπαγεωργίου μέσα από την φυλακή:

Δημήτρη, ο κόσμος διαβάζει μέσα απ’ το μπλογκ σου, το «Χωρίς κορδόνια», αλλά και τον «Ελεύθερο Κόσμο», τα κείμενα που γράφεις μέσα απ’ την φυλακή. Αυτό που εντυπώνεται σε όλους είναι ότι διατηρείς την ψυχραιμία σου και το χιούμορ σου.
Στην ζωή για δύο πράγματα δεν πρέπει να στεναχωριέσαι: «Για εκείνα που επανορθώνονται και για εκείνα που δεν επανορθώνονται». Δεν είναι δικό μου. Το διάβασα σε ένα από τα βιβλία που είχα την ευκαιρία να ξεκοκαλίσω κλεισμένος εδώ μέσα. Για μένα το γράψιμο δεν ήταν ποτέ βιοποριστικό εργαλείο. Είναι ανάγκη. Και δεν βρίσκω λόγο ν’ αλλάξει αυτό μόνο και μόνο επειδή κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να μας λυγίσουν με σικέ προφυλακίσεις.
Το «Χωρίς Κορδόνια», ο «Ελεύθερος Κόσμος» και η «Ελεύθερη Ώρα» (αλλά και τα πολλά μπλογκς που απ’ ό,τι μαθαίνω αναδημοσιεύουν τα κείμενά μου) είναι για μένα η σημαντικότερη επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Την ψυχραιμία μου να την χάσω για ποιο λόγο; Πληρώνω ένα τίμημα, επειδή επέλεξα την ελευθερία έναντι του κομφορμισμού. Και η επιλογή ήταν συνειδητή.

Γράφτηκε από τα έντυπα με τα οποία συνεργάζεσαι, αλλά ειπώθηκε και από τον πρόεδρο και τους βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ., ότι η προφυλάκισή σου έχει πολιτικά κίνητρα. Ποια πιστεύεις ότι είναι αυτά;
Προσωπικά, πιστεύω ότι πρόκειται περί παραδειγματισμού. Η εξουσία, θέλησε να καταστήσει σαφές ότι θα «πατάξει» όσους φέρνουν αντίρρηση στα σχέδιά της. Η πολιτική βούληση της κυβέρνησης ήταν σαφής από καιρό. Από όταν ο κ. Χρυσοχοΐδης μιλούσε για ακροδεξιά τρομοκρατία που έρχεται.
Σκοπός της προφυλάκισής μου είναι η τρομοκράτηση των Ελλήνων, ώστε να μείνουν αδρανείς και η κυβέρνηση να εκπληρώσει τα σχέδιά της. Μην ξεχνάμε ότι της προφυλάκισής μου προηγήθηκε η στοχοποίηση από το γνωστό Indymedia. Η υπόδειξή μου, δηλαδή, από έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Συμβαίνει κάτι περίεργο. Η προφυλάκισή σου μοιάζει – τουλάχιστον χρονικά - να αποτελεί την αφετηρία μίας άνευ προηγουμένου συσπειρώσεως του πατριωτικού χώρου. Στο συλλαλητήριο που έγινε το περασμένο Σάββατο κατά του νομοσχεδίου για την ιθαγένεια βρέθηκαν μαζί όλες – μα όλες – οι δυνάμεις του πατριωτικού χώρου. Χωρίς καπελώματα και με μόνο σύμβολο την ελληνική σημαία. Πιστεύεις ότι έπαιξε κάποιο ρόλο η προφυλάκισή σου ή είναι σύμπτωση;
Πραγματικά, δεν γνωρίζω. Εύχομαι η δική μου περιπέτεια να αποτέλεσε κατά κάποιον τρόπο «καμπανάκι κινδύνου». Αν πραγματικά συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα πω ότι άξιζε τον κόπο. Αυτά τα πράγματα, όμως, χρειάζονται και βάθος χρόνου. Δυστυχώς, όμως, με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο προ των πυλών δεν υπάρχει χρόνος για ζυμώσεις. Χρειάζεται αντίσταση σε κάθε επίπεδο. Αν όμως ισχύει κάτι τέτοιο, όπως προείπα, θα είμαι πραγματικά χαρούμενος.


Οι φωνές που στάθηκαν δημοσίως στο πλευρό σου αυτές τις εβδομάδες που είσαι στον Κορυδαλλό προέρχονται από όλο το πολιτικό φάσμα αλλά και από την Εκκλησία και τον δημοσιογραφικό κόσμο. Ακόμη και συντάκτης των «Νέων» έκανε δημόσια δήλωση κατά της κρατήσεώς σου. Αποτελεί για σένα αυτό μία δικαίωση;
Κοιτάξτε, ενσυνείδητοι και τίμιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού. Όχι όμως, δεν τα εκλαμβάνω ως προσωπική δικαίωση, αλλά ως μία ειλικρινή διάγνωση της ζοφερής πραγματικότητας. Βεβαίως, είναι τιμητικό να μιλούν για μένα προσωπικότητες τέτοιου επιπέδου και τους ευχαριστώ πραγματικά. Όπως ευχαριστώ και τους πολλούς φίλους, γνωστούς ή αγνώστους, που επικοινωνούν με συγγενικά και φιλικά μου πρόσωπα για να εκφράσουν την στήριξή τους. Όπως κι αυτούς που κάνουν το ίδιο μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή συμμετέχουν στις διάφορες ομάδες στο διαδίκτυο. Για μένα είναι εξίσου σημαντικό.

Παρά τις μεμονωμένες δηλώσεις γνωστών δημοσιογράφων υπέρ σου, η ΕΣΗΕΑ δεν σε στήριξε, ενώ είσαι μέλος της. Ενώ ο πρόεδρός της, ο κ. Σόμπολος είχε από την πρώτη στιγμή γνώση απίστευτων καταστάσεων που δημιουργήθηκαν στην ΓΑΔΑ με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να υποδεικνύουν εσένα και άλλους από τους κρατουμένους, δεν τόλμησε να κάνει ούτε μία ουδέτερη τοποθέτηση. Εσύ, ως μέλος αυτού του σωματείου, τι έχεις να πεις;
Κατ’ αρχήν να διευκρινίσω ότι δεν είμαι ακόμη μέλος της ΕΣΗΕΑ. Ακόμη μαζεύω τα ένσημα που χρειάζονται για να καταθέσω την αίτηση μέλους. Το αν τελικά θα το κάνω, είναι κάτι που ακόμη αναρωτιέμαι, βλέποντας το τι συμβαίνει σήμερα. Για τον κ. Σόμπολο δεν θέλω να πω τίποτε το κακό.
Όταν, όπως μου μεταφέρθηκε, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν ό,τι θέλουν μέσα στην ΓΑΔΑ, διατάσσοντας ανώτερους και ανώτατους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ., θεωρώ ότι στην ΕΣΗΕΑ τα πράγματα είναι ακόμη δυσκολότερα. Κάποια στιγμή όμως, θα πρέπει η ΕΣΗΕΑ να επιλέξει αν εκπροσωπεί τους δημοσιογράφους γενικά ή μόνον τους «Ιούς».

Σύντομα θα είσαι πάλι ελεύθερος. Έχει αλλάξει κάτι στον τρόπο που βλέπεις και θέλεις να δεις τα πράγματα;
Ελεύθερος είμαι και τώρα. Όταν με το καλό βγω απ’ την φυλακή εννοείς. Τις αλλαγές – αν υπάρχουν - σίγουρα δεν μπορώ να τις αντιληφθώ αυτή την στιγμή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά τις «διακοπές» που αναγκαστικά κάνω τώρα θα έχω όρεξη για πάρα πολλά πράγματα. Και σίγουρα θα ήθελα να δω και άλλους ανθρώπους με αντίστοιχη όρεξη.

Ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες της «Απόδρασης»; Να αποδράσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται από τα δεσμά της εικονικής πραγματικότητας και να μετατρέψουν τις ιδέες τους σε βιώματα.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

Τι περιμένουνουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
Γιατί μέσα την σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι καθοντ’ οι συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα!

Τι νόμους πια θα κάμουν οι συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν!

Η ανθελληνική πολιτική συντεχνία, έχουσα απόλυτη εξουσία στην χώρα, συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ της συστηματικής αποβλάκωσης του Ελληνικού λαού, τον αποχαυνωτισμό του και την αμάθεια του, ψηφίζει αύριο το λαθρομεταναστευτικό νομοσχέδιο που όχι μόνο θα εξαθλιώσει οικονομικά την Ελλάδα, λόγω της ανάγκης συντήρησης εκατομμυρίων λαθρομεταναστών εισβολέων, αλλά θα την απόδομήσει κοινωνικά και πολιτισμικά, μειώνοντας τις αντιστάσεις του έθνους στους εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους με την δημιουργία παραλλήλων εθνoτικών κοινωνιών.
Το πόσο επικίνδυνη υπήρξε και είναι η λαίλαπα του ΠΑΣΟΚ για τον Ελληνισμό, λίγοι μόνο φωτισμένοι το αντιλήφθησαν αφού οι περισσότεροι χάθηκαν στον καταναλωτισμό τους, την απραξία τους και την επίπλαστη ραστώνη που εκουσίως και προσχεδιασμένα τους επέβαλαν τα πράσινα τρωκτικά. Στην χθεσινή συζήτηση για το μεταναστευτικό στην βουλή, δεν απετέλεσε έκπληξη ο απύθμενος ανθελληνικός λόγος των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Δεν απετέλεσε έκπληξη ο λόγος της κ. Σακοράφα, γραμμένος από την γνωστή ΜΚΟ του κ. Αλεβιζάτου, όπου παρουσιάσθηκε σαν ανθρώπινο δικαίωμα η χορήγηση της Ελληνικής ιθαγένειας σε τριτικοσμικούς απολίτιστους και απαίδευτους βαρβάρους. Δεν απετέλεσε έκπληξη η ομιλία του κ. Γείτονα, όπου επιχειρηματολογήθηκε η άλογος θέση ότι η ανάπτυξη παραλλήλων κοινωνιών σε ένα μονοεθνικό κράτος αποτελεί στοιχείο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης. Απετέλεσε όμως έκπληξη η πενία των επιχειρημάτων του ΛΑΟΣ συνοδοιπορούσα με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, μη διοργανώνοντας λαϊκές κοινητοποιήσεις και συλλαλητήρια για το μείζον αυτό θέμα. Δικαιώνονται πλέον οι σκέψεις της Πατριωτικής συνιστώσας της χώρας μας, ότι ο κ. Καρατζαφέρης αποτέλεσε το προμελετημένο κατασκεύασμα της Νέας Τάξης πραγμάτων, ώστε το κόμμα του να αποτελέσει το ανάχωμα του Πατριωτικού τσουναμιού.
Μέσα στο πλαίσιο του Εφιαλτικού τοπίου που μας ετοίμασαν οι πολιτικοί, την υπεράσπιση της πατρίδας ανέλαβαν λίγοι ρομαντικοί και μοναχικοί αγωνιστές, όπου μέσα από τις φυλακές, την εξαφάνιση κι την σιωπή που τους επέβαλε το σύστημα της ανθελληνικής πολιτικής ελίτ της χώρας μας, αγωνίζονται ακόμα για την πατρίδα μέσα από τα σκοτεινά κελιά τους.

Γράφει ο Δημήτρης Παπαγεωργίου μέσα από την φυλακή.

«Κανείς δεν μπορεί πια ν’ αρνηθεί την πολιτική πονηριά των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, ανάμεσα στον κυκεώνα της οικονομικής κρίσης και την πορνολαγνεία να φέρνουν στην βουλή το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια.
Στα βουβά, με την αλαλία των ΜΜΕ να προδίδει την σύμπλευσή τους με την εξουσία. Την ίδια στιγμή, οι μόνοι που τολμούν να ορθώσουν τη φωνή τους προσάγονται, δέχονται επιθέσεις από παρακρατικούς μηχανισμούς, στοχοποιούνται ή – όπως στην δική μου περίπτωση – βρίσκονται στη φυλακή.
Είναι αποφασισμένοι να κάνουν οτιδήποτε χρειασθεί για να ικανοποιήσουν τους αφέντες τους. Αυτούς που ονειρεύονται έναν κόσμο γκρίζο, δίχως διακριτά έθνη, δίχως ήθη και έθιμα, χωρίς θρησκεία. Είναι μαριονέτες, που κινούνται όπως τις προστάζουν.
Δεν μπορούν όμως να πείσουν τους Έλληνες και αντικατοπτρίζεται ο φόβος στις μεθόδους τους. Ξέρουν ότι στηρίζονται σε πήλινα πόδια. Ότι είναι καθισμένοι πάνω σε πυριτιδαποθήκη. Σήμερα, στις 7 το απόγευμα, στο Σύνταγμα, δίνεται η δυνατότητα σε όλους να αποτελέσουν μία σπίθα. Μία σπίθα που θα τους κάνει να καταλάβουν ότι υπάρχουν Έλληνες που αντιστέκονται. Έλληνες, που εκεί στο Σύνταγμα θα δράσουν ως εμπροσθοφυλακή ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δυστυχώς, εγώ δεν θα μπορέσω να είμαι εκεί σωματικά, θα είμαι όμως πνευματικά, ψυχικά με όλη μου τη δύναμη. Και θα φωνάζω δίπλα σας.
Το σημαντικότερο όμως της σημερινής ημέρας δεν είναι το τι θα γίνει σήμερα. Είναι το ότι θα τεκμηριωθεί ότι ένα κομμάτι του λαού αντιτίθεται. Θα αφήσουμε μία παρακαταθήκη για το μέλλον. Ό,τι και αν ψηφιστεί στη βουλή θα έχει υπονομευθεί. Στο Σύνταγμα, σήμερα ξεκινά η αληθινή αντίσταση. Γι’ αυτό πρέπει να δώσουμε όλοι το παρών. Γιατί θα σπείρουμε τον σπόρο για το μέλλον».
Δημήτρης Παπαγεωργίου
Κορυδαλλός, 09/03/2010

THE GREEK GOVERMENT «RELOCATES» THE EUROPEAN PATRIOTS BEHIND THE BARS

The left government of Greece, is putting behind the bars the Nationalist activists and the European Patriots , who oppose her plans to give the Greek citizenship, and thus the European one, to millions of muslim immigrants from Asia and Africa. In reality the government of mr. Papandreou invites every muslim on earth to enter in Europe. Two journalists and publishers are now in jail with accusations, which violate any legal principle, similarly to the situation of every third world country. Mr Dimitris Papageorgiou, the publisher of the journal PATRIA and Mr Savvas Hatziparaskevas, the publisher of the newspaper STOCHOS, were put in high security prisons for the reason that they are European patriots, guarding with their pen the gates of Europe. Tens of other patriots are jailed for the same reason.

The Greek Journalist Dimitris Papageorgiou, is a leading anti-muslim and anti-immigration activist in Greece. He was imprisoned on the 23^rd of January 2009 by the leftist government of Greece for anti-immigration actions. Mr Papageorgiou was arrested when he was trying to report the street clashes between pro-immigration demonstrators, supported by Syrian muslins and an extreme left political party (SIRIZA) , and anti-immigration Greek Nationalists (Independent Patriots). The police arrested only the Greek Nationalists, and 44 of them, included young teenagers, were imprisoned in the police headquarters of Athens for 3 days. Dimitris Papageorgiou was send to a high security prison on criminal charges based on non-existed legislation, as a anti- riot law was came to an end from October 2009.

Savvas Hatziparasevas was jailed together with the inhabitans of one of muslim getoes of Athens at Agios Panteleimonas, 1 km from the center of Athens for a demonstration against immigrants. He was send to the high security prison of the city of Nafplion, 150 km south of Athens. The Greek goverment is preparing a hellish situation not only for Greek people, but for all European citizens by intending to grant the Greek citizenship to millions of muslims over the next five years. Taking into consideration that Greece is bankrupt; the country is unable to provide any dissent standards of living for the muslim immigrant population now living in Greek slums. The new law will allow them to re-settle legally in wealthiest European countries. The new legislation will come for discussion in the house of parliament next Monday. The imprisoned journalist is the editor of the monthly «PATRIA».

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Έχει περάσει ήδη ένας μήνας και μερικές ημέρες από τον εγκλεισμό μου στην φυλακή. Ο καιρός ίσως δεν είναι πολύς. Σίγουρα, στην οικογένειά μου φαίνεται περισσότερος. Αυτό που με τρομάζει, προσωπικά όμως, δεν είναι η διάρκεια της δικής μου κράτησης. Είναι μία οσμή. Η οσμή που φέρνει αναδυόμενο, το κουφάρι ενός ολοκληρωτισμού, που σκοπό έχει να συνθλίψει οποιονδήποτε θέλει να αντισταθεί στην ισοπέδωση όλων αυτών που θεωρούμε «δικά μας».
Μέχρις στιγμής, έχουμε τα πρώτα σημάδια αυτής της διαδικασίας. Τους ανθρώπους, τους φέροντες κάποιον τίτλο Υπουργούς, συμβουλάτορες κλπ., που από τηλεοράσεως καταγγέλλουν και απειλούν όσους έχουν αντίθετη άποψη, χαρακτηρίζοντάς τους ως «αντικοινωνικούς». Και δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν τα μέσα που έχουν στην διάθεσή τους για να εφαρμόζουν ό,τι επιτάσσει η ιδεοληψία τους. Δυστυχώς, η ζωή δεν είναι δίκαιη. Και εάν αυτά τα μέσα αύριο ή μεθαύριο δεν είναι αρκετά, δεν θα διστάσουν να πάρουν και άλλα.

Η εξουσία κάθεται πάνω σε μία πυριτιδαποθήκηΈμαθα για τα γεγονότα της περασμένης Τετάρτης στον Άγιο Παντελεήμονα, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις προσήγαγαν κάποιες δεκάδες Ελλήνων πατριωτών, που δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να επιχειρήσουν να διαμαρτυρηθούν για το υπάρχον κοινωνικό πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και της υποβάθμισης της περιοχής τους. Μάλιστα, συνεχίζουν να κρατούν – ως όμηρο; - τον εκδότη της εφημερίδος «Στόχος».
Τέτοιου είδους γεγονότα έχουμε και άλλα. Και απ’ ό,τι φαίνεται θα έχουμε ακόμη περισσότερα στο μέλλον. Η χώρα, με αφορμή την οικονομική κρίση, περνάει σε μία φάση ταχύτατης αναδιαμόρφωσης. Κοινωνικής, οικονομικής ,πολιτιστικής, ακόμη και πληθυσμιακής. Και αυτή η αναδιαμόρφωση την ευθυγραμμίζει πλήρως, με την «Νέα Τάξη», όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τους πολιτικούς επιγόνους του «εκσυγχρονισμού» του πολύ κ. Σημίτη.
Δεν είχαν λογαριάσει όμως σωστά τις δεξαμενές αντίστασης του ελληνικού λαού. Ακόμη και δεμένος χειροπόδαρα με τραπεζικά δάνεια, σκλαβωμένος στις απαιτήσεις μίας επίπλαστης ευδαιμονίας, ο Έλληνας δεν κατέβασε κεφάλι και σώβρακα, αποδεχόμενος τους σχεδιασμούς τους. Το αποδεικνύουν δημοσκοπήσεις και οι πολλές αντιδράσεις. Ένας κάθετος άξονας διαπερνά την βάση του πολιτικού τόξου.
Ψηφοφόροι όλων των κομμάτων είναι αντίθετοι στην παγκοσμιοποίηση, βλέπουν αρνητικά την λαθρομετανάστευση, αντιδρούν στις εθνικές υποχωρήσεις και αντιμετωπίζουν με συγκατάβαση την «προοδευτική» ιντελιγκέντσια που απαιτεί όλα τα παραπάνω.
Κάθονται πάνω σε μία πυριτιδαποθήκη και το ξέρουν. Γι’ αυτό κι αυτός ο «ολοκληρωτισμός». Είναι η τελευταία γραμμή άμυνάς τους και το ξέρουν. Η «τρομοκράτες» δεν είναι οι Έλληνες πατριώτες, αλλά το σύστημα εξουσίας της αριστεράς. Το σύστημα που διαπλέκει πολιτικούς - ΜΜΕ. Μη κυβερνητικές παραφυάδες και «βασιλικότερες του βασιλέως» αριστεριστικές οργανώσεις. Όλοι μαζί αυτοί, προσπαθούν να αφαιρέσουν το οξυγόνο από κάθε σπίθα αντίστασης. Το κάνουν γιατί ξέρουν ότι οποιαδήποτε από αυτές τις σπίθες μπορεί να προκαλέσει την έκρηξη της πυριτιδαποθήκης πάνω στην οποία κάθονται. Το ότι πια μας κυνηγούν, μας συλλαμβάνουν, μας κλείνουν στην φυλακή, σημαίνει ότι κάνουμε αυτό που πρέπει, αποτελεσματικότερα, καλύτερα από πριν.

Τίτλος τιμής η πολιτική κράτηση στην πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης
Εδώ υπάρχει και το ζήτημα το προσωπικό. Ως μεν άτομο, ως Δημήτρης, είναι φυσικό να στεναχωριέμαι που έχω φέρει σε πολύ δύσκολη θέση την οικογένειά μου. Από την άλλη όμως, ως άνθρωπος που εδώ και 15 περίπου χρόνια αγωνίζομαι για τα ιδανικά μου, δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι έντιμος προς τον εαυτό μου. Παρ’ όλο που βρίσκομαι κλεισμένος εδώ μέσα, είμαι χαρούμενος. Χαρούμενος, γιατί ακόμη κοιμάμαι σαν πουλάκι. Δύο ειδών άνθρωποι κοιμούνται σαν τα πουλάκια. Αυτοί που δεν έχουν καθόλου συνείδηση και αυτοί που είναι εντάξει με την συνείδησή τους. Πιστεύω ότι ανήκω στην δεύτερη κατηγορία.
Είμαι πολιτικός κρατούμενος στην πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης. Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό παρά τίτλος τιμής. Είμαι πολιτικός κρατούμενος στην μοναδική χώρα της Ευρώπης που έχει ένα ιδιότυπο καθεστώς αριστεροκρατίας. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζω να αντιστέκομαι. Το μυαλό μου συνεχίζει να είναι ελεύθερο.
Το μοναδικό που έχω ανάγκη είναι η βεβαιότητα ότι έξω, στην κοινωνία, υπάρχει ένα κίνημα αντίστασης, που γεμίζει σπίθες την καθημερινότητα. Κάποια από αυτές θα βρει στόχο. Είμαι βέβαιος.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

ΜΕΡΕΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΝΑΒΙΩΣΑΝ ΣΤΗΝ ΓΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΜΟΥ

Φημολογείται ότι μία νέα αστυνομική διεύθυνση, η «Υπηρεσία Προστασίας του Πολιτεύματος »δημιουργήθηκε στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών (ΓΑΔΑ). Δοθέντος ότι το πολίτευμα δεν κινδυνεύει από τους λαθρομετανάστες, τον SIRIZA, το ΚΚΕ, την ΝΔ το ΛΑΟΣ ΠΑΣΟΚ και φυσικά τους αναρχικούς, μπορεί ο καθένας να σκεφθεί και να υποθέσει ποιους θα φακελώσει και κατόπιν θα διώξει η νεοϊδρυθείσα αστυνομική διεύθυνση. Η σύλληψη και φυλάκιση του Δημήτρη Παπαγεωργίου έχει καμία σχέση με την υπηρεσία αυτή; Πάντως ανατριχιαστικές λεπτομέρειες ακούγονται σχετικά με την σύλληψη των δεκατριάχρονων παιδιών στην ΓΑΔΑ που ακολούθησαν τα γεγονότα της Πανόρμου. Οι μικροί μαθητές έμειναν στα κελιά για τρεις ημέρες μετά την δακτυλοδειχτούμενη κατάδοση των μικρών μαθητών από τα μέλη του SIRIZA, τον κ. Στρατούλη και διαφόρων «σχολικών» παραγόντων της περιοχής.
Κατά παράβαση θεμελιωδών άρθρων του Συντάγματος και του κώδικα ποινικής δικονομίας, δεν επετράπη στους δικηγόρους τους να επικοινωνήσουν μαζί τους, προσήχθησαν στον εισαγγελέα με τρόπο χειρότερο της προσαγωγής των κρατουμένων από τους Γερμανούς στα στρατοδικεία κατά την διάρκεια της κατοχής. Τα παιδιά δεν έκλαψαν, δεν ικέτεψαν, δεν φοβήθηκαν κατά την διάρκεια της φυλάκισης τους το Νεοταξικό σύστημα. Την πρώτη μέρα, αφού κοιμήθηκαν καλά το βράδυ, ξύπνησαν κατά τις 7 το πρωί, συνεννοήθηκαν μεταξύ τους από τα διπλανά κελιά με κτυπήματα και λέγοντας: «Πάμε παιδιά», αρχίσαν όλοι μαζί να ψάλουν τον Εθνικό Ύμνο.....

Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΩΝ «ΜΑΣΚΩΝ» ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Μετατρέπεται σιγά-σιγά σε κοινό τόπο η αίσθηση του ότι έχουμε μπει σε μία εποχή, στην οποία προωθούνται με άκρως επιθετικό τρόπο η επιδιώξεις της «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Μία εποχή, στην οποία οι κρατούντες στην εξουσία δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να επιβάλουν – έστω και με τη βία – όσα μέχρι πριν λίγα χρόνια, προωθούσαν εμμέσως ή εντέχνως.

Οι πραίτορες του Χρυσοχοΐδη, παιδιά στην πλειονότητά τους, αναγκάζονται να δέχονται διαταγές από ανθρώπους, που δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα για να προωθήσουν την επαγγελματική τους ανέλιξη, ή μέλη πολιτικών κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής ή άκρας αριστεράς, που πλέον κατέχουν «θεσμικό ρόλο» υπό την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ. Και οι οποίοι με περισσό ζήλο αναλαμβάνουν ρόλο αστυφύλακα. Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, την οποία μερικές μέρες πριν χαρακτήρισα ως «πολυκατοικία» της αριστεράς – στης οποίας τα υπόγεια έχουν στεγασθεί και ομάδες «ιδιαίτερου χαρακτήρα» - είναι απαραίτητη η συστηματική και συνεχής αντίσταση.


Ας το πούμε ξεκάθαρα: Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει βαλθεί ν’ αλλάξει την όψη του Ελληνικού Κράτους.Οι αλλαγές όμως δεν θα επέλθουν στα σημεία που πρέπει - δεν θα αλλάξει δηλαδή κάτι όσον αφορά στην διαφθορά, στον παρασιτισμό διαφόρων ομάδων και στην διαπλοκή που χαρακτηρίζει το σύστημα εξουσίας. Αυτά που θα αλλάξουν είναι ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά που αξίζει να διατηρηθούν. Αυτά που αποτελούν για εμάς τον ίδιο τον ορισμό του έθνους, όπως τον έθεσε ο Ηρόδοτος. Το όμαιμον, το ομότροπον και το ομόγλωσσον. Και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, θεωρούνται από την «σύγχρονη διανόηση» και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ως εν δυνάμει «διχαστικοί παράγοντες» της κοινωνίας του Ελληνικού Κράτους (ως έννοια αντίθετη στην ελληνική κοινωνία).

Αυτό συμβαίνει γιατί έχουν μία ολάκερα διαφορετική αντίληψη της έννοιας του κράτους από αυτήν που έχουν οι υπόλοιποι. Για τους Έλληνες πατριώτες το «κράτος» ως σύστημα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εκπεφρασμένη βούληση του ελληνικού λαού για αυτοδιάθεση, που λειτουργεί ως μία ασπίδα προστασίας του έθνους, του κοινού των Ελλήνων. Αντίθετα, γι’ αυτούς που αποδέχονται την «ανάγκη» της παγκοσμιοποίησης ως μονόδρομο, το Ελληνικό Κράτος δεν είναι παρά ο διαχειριστικός μηχανισμός της συγκεκριμένης γωνιάς της γης. Παγκοσμιοποίηση δε, σημαίνει μετατροπή της υφηλίου σε μία και μόνο μία σφαίρα οικονομικής επιρροής. Υπ’ αυτήν την έννοια δεν μπορούν να κατανοήσουν το πώς μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται απαρχαιωμένες – γι’ αυτούς – έννοιες, όπως το όμαιμον, το ομότροπον και το ομόγλωσσον στο επίπεδο του έθνους.

Δεν μπορούν να κατανοήσουν και ως εκ τούτου να εξηγήσουν τις αντιδράσεις του Ελληνικού λαού στο ζήτημα των μεταναστών παρά ως κοινωνικές προστριβές, καθώς η συντριπτική τους πλειονότητα έχει ήδη αποκοπεί αυτοβούλως από την έννοια της κοινότητας και δεν μπορούν να κατανοήσουν το αίσθημα της εγγύτητας που έχουν όσοι ανήκουν σε αυτήν.

Πρωτοδιαχωρίστηκαν, αρχικά με ταξικούς και μετά με πολιτιστικούς όρους και σιγά-σιγά μετατράπηκαν σε πολιτιστικούς κανίβαλους. Το μεταναστευτικό είναι μόνο μία όψη του ζητήματος που στοχεύει στο όμαιμον των παραδοσιακών κοινοτήτων. Ένας άλλος στόχος είναι το ομότροπον, ένας ακόμη θεσμός σφυρηλατημένος στην διάρκεια χιλιετηρίδων. Με αφορμή την απόφαση ενός δικαστηρίου, τεχνητής και όχι φυσικής προέλευσης, η κυβέρνηση έκανε επίσημη την πρόθεσή της για την μεταφορά της χώρας σε καθεστώς «ανεκτικής» αθεΐας, με την αποκαθήλωση των θρησκευτικών συμβόλων από τα δημόσια καταστήματα. Το σημαντικό είναι ότι η «θρησκευτική ουδετεροποίηση» του κράτους, δεν έρχεται ως αίτημα του ελληνικού λαού αλλά ως αποτέλεσμα πιέσεων συγκεκριμένης υφής ομάδων, που δίχως την στήριξη κέντρων συμφερόντων δεν θα είχαν καμιά τύχη.

Στο ομόγλωσσον δεν θα αναφερθούμε καν. Τα χάλια και η απαξίωση της ελληνικής παιδείας λένε όσα δεν θα μπορούσαμε ποτέ να γράψουμε στον περιορισμένο χρόνο ενός άρθρου.

Αν θα μπορούσε κανείς να κάνει μία αναλογία, θα έλεγε ότι η εποχή μας είναι η πλήρωση ενός ιστορικού κύκλου. Η επιστροφή στην εποχή των «Ιμπέρια», των αυτοκρατοριών. Η κατάργηση της έννοιας του έθνους-κράτους όμως δεν επιτυγχάνεται με την κατάργηση του κράτους, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, αλλά με την καταστροφή του έθνους. Η ήπειρος, στην οποία το έθνος παίζει το μεγαλύτερο ιστορικό – πολιτιστικό – οικονομικό ρόλο είναι η Ευρώπη. Και είναι στην Ευρώπη που παίζεται το παιχνίδι. Στην Ευρώπη, όπου παρατηρείται το φαινόμενο της αντικατάστασης των ιθαγενών πληθυσμών με τριτοκοσμικούς μετανάστες.

Στην χώρα μας η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δραματική. Και το κράτος δεν λειτουργεί πια ως ασπίδα, υποταγμένο καθώς είναι σε συγκεκριμένες ιδεοληψίες διεθνιστικού χαρακτήρα. Ως ανάγκη λοιπόν των καιρών παρουσιάζεται η μαζική κινητοποίηση όλων όσων δεν είναι διατεθειμένοι να μετατραπούν από πολίτες σε υπηκόους της PAX-AMERICANA.

ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Γράφει ο Πολιτικός Κρατούμενος Δημήτρης Παπαγεωργίου

Είναι περίεργος, ορισμένες φορές, ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με τρομακτικές ομοιότητες και ουσιώδεις διαφορές. Σήμερα, αφού κλείσαμε την πρώτη δεκαετία της τρίτης μετά Χριστό χιλιετίας, ξαναζούμε μια περίοδο, που έχει αναρίθμητες φορές διαδραματιστεί. Σαν τη νιοστή επανάληψη ενός σαιξπηρικού δράματος. Με την «εκτελεστική εξουσία» στο ρόλο του διεφθαρμένου άρχοντα, τις διάφορες μη κυβερνητικές, αντιρατσιστικές και κάθε είδους αριστερόστροφες και διεθνιστικές οργανώσεις στο ρόλο του ζηλωτή ιεροεξεταστή, ενώ όσους ακόμα πιστεύουν σε έννοιες όπως το έθνος, η φυλή, η θρησκεία, στον άχαρο ρόλο των αιρετικών.

Έτσι ακριβώς μας αντιμετωπίζουν. Ως «αιρετικούς», στους οποίους δεν πρέπει να δίδεται ούτε ακόμη και αέρας για να αναπνέουν. Διάβαζα πρόσφατα, λίγο πριν οι τοίχοι των φυλακών Κορυδαλλού περιορίσουν την πρόσβασή μου στο διαδίκτυο, περί της πολιτικής «no platform» για την οποία πιέζει έντονα ολόκληρο το σύστημα, να υιοθετηθεί έναντι του βρετανικού κόμματος BNP. Τι σημαίνει «no platform»;

Είναι η ολοκληρωτική άρνηση του δικαιώματός του να υπάρχει δημόσια και αυτό περιλαμβάνει εμπάργκο, από τον τηλεοπτικό αέρα ως και τις κλειστές εκδηλώσεις του. Κανένα όριο δεν τίθεται ως προς τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου. Απαγορεύσεις, απειλές και βία. Μιλάμε δηλαδή για ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών.

Στην Ελλάδα, η κατάσταση δεν διαφέρει καθόλου. Κράτος και παρακράτος (της άκρας αριστεράς και του άβατου των Εξαρχείων) διαγωνίζονται στην καταπίεση των αιρετικών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα καμένα βιβλιοπωλεία, τις «δημοκρατικές» απαγορεύσεις στα πανεπιστήμια, τις δολοφονικές επιθέσεις σε μικρά παιδιά; Όλα στο ίδιο πνεύμα με τη δική μου προφυλάκιση. Είναι σαφές. Στο μυαλό τους, οποιοσδήποτε δεν αποδέχεται το μονόδρομο της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης και είναι διατεθειμένος να στηρίζει έμπρακτα τις ιδέες του, πρέπει να τεθεί στο περιθώριο, να καταστραφεί οικονομικά ή και να φυλακιστεί. Μας έχουν με την πλάτη στον τοίχο. Ο τοίχος όμως αυτός δεν είναι απαραίτητα το τέλος. Μπορεί κάλλιστα να είναι η αφετηρία. Να μας δώσει το μέρος που θέλουμε, για να στηρίξουμε τα πόδια μας.

Έχουμε ένα τεράστιο πλεονέκτημα που δεν έχουν οι παγκόσμιοι εξουσιαστές. Μία ιστορία χιλιετηρίδων, από την οποία αντλούμε δύναμη. Και την – έστω ενδόμυχη – υποστήριξη του λαού μας που σθεναρά αντιτίθεται στην μετατροπή του σε «πληθυσμό». Οι δεσμοί – οι κοινωνικοί – τους οποίους προσπαθούν να σπάσουν, είναι δυνατοί. Υπ’ αυτήν την έννοια είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ ό,τι θα μπορέσουν ποτέ να είναι οι «υπουργοί», οι «πρωθυπουργοί» με τους «πραίτορές» τους, που μπορούν να φυλακίζουν και να καταδικάζουν.

Αυτή είναι η ώρα για να εντείνουμε τις φωνές μας και να υποστηρίξουμε κάθε προσπάθεια που έχει ως σκοπό την αντίσταση στην Νέα Τάξη που οραματίζονται. Ας γίνουμε το ιστορικό απρόοπτο στους σχεδιασμούς τους. Και κάτι τέτοιο, μαθαίνοντας για τα ανακλαστικά που επεδείχθησαν στην δική μου περίπτωση, μου φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό. Το ότι αρκετός κόσμος αντέδρασε στην μεθόδευση αυτή – με τον τρόπο που έγινε δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για κάτι άλλο παρά για μεθόδευση – είναι ελπιδοφόρο. Για να πω την αλήθεια δεν το περίμενα – σε αυτήν την ένταση – ούτε εγώ αλλά ούτε και η «πολυκατοικία» ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΣΥ.ΡΙΖ.Α., από τα υπόγεια της οποίας εκπορεύονται οι διάφορες «αντί» οργανώσεις. Και όσο ευχάριστη έκπληξη ήταν για μένα, τόσο δυσάρεστη ήταν γι’ αυτούς.

Σιγά-σιγά, συνηθίζω και πάλι το στυλό και μαθαίνω να γράφω στα γόνατά μου ή στην «κουκέτα» που κοιμάμαι. Έτσι και οι κάτοικοι της «αριστερής πολυκατοικίας» θα πρέπει να συνηθίσουν στο ότι δεν είναι μόνοι τους στην χώρα μας.

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ

Γράφει ο Πολιτικός Κρατούμενος Δημήτρης Παπαγεωργίου

Από την στιγμή που θα αντικρίσεις την ελευθερία, δεν αποστρέφεις εύκολα το βλέμμα σου από αυτήν. Το να το κάνεις σημαίνει να νεκρώσεις τα πλέον ζωντανά κομμάτια τού είναι σου. Διανύω την 12η μέρα κράτησης στα «φιλόξενα» κελιά του Κορυδαλλού. 12 ημέρες μιας «ψυχοσωματικής δοκιμασίας» όπως το έθεσε ένας στενός φίλος.

Δοκιμασίας, όμως, όχι για εμένα, αλλά για τους κοντινούς μου ανθρώπους. Η «πολιτική βούληση» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να επιδείξει «σιδηρά πυγμή», όσον αφορά τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού, βρήκε σε μένα μια ευκαιρία να «παραδειγματίσει». Δεν πιστεύω όμως ότι θα το επιτύχει.

Πιστεύω ότι θα έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Η «εξουσιαστική ελίτ» της χώρας αποδεικνύει ότι σε επανάληψη του αιώνιου κύκλου της παρακμής, έχει χάσει κάθε είδους επαφή με τον ελληνικό λαό. Μια κυβέρνηση, που σηκώνοντας το «σκιάχτρο» της οικονομίας – στην κακή κατάσταση της οποίας έχει συμβάλλει καίρια – προσπαθεί να προωθήσει την πλέον «παγκοσμιοποιητική» και ως εκ τούτου «αντεθνική» ατζέντα.
Και το κάνει άμεσα, προσπαθώντας να «στριμώξει» όσα περισσότερα μπορεί, σε όσο το δυνατόν μικρότερο χρονικό διάστημα. «Μεταναστευτικό», «Σκοπιανό», «Κυπριακό». Και δεν είναι μόνο αυτά. Ταυτόχρονα θέτει σε κίνηση τους κρατικούς αλλά και παρακρατικούς μηχανισμούς, που ανατροφοδοτούμενοι προσπαθούν να αποκαθηλώσουν τα σημεία κοινωνικής και εθνικής αναφοράς του ελληνικού λαού. Σηκώνεται ένα μέλος π.χ. μιας ακροαριστερής οργάνωσης και φωνάζει: «Έξω οι εικόνες από τα σχολεία».
Ο υπεύθυνος υπουργός υιοθετεί την πρόταση για το εγγύς μέλλον. Η ακροαριστερή ομάδα, διαδηλώνει σχετικά, ώστε να το μετατρέψει σε δήθεν λαϊκό αίτημα. Και ούτω καθ’ εξής. Την ίδια στιγμή, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, προσπαθούν να «ουδετεροποιήσουν» τον Ελληνικό λαό, «στολίζοντας» όποιον αντιδρά με συναισθηματικά φορτισμένους χαρακτηρισμούς ή γραφικοποιώντας τον.
Οι εξελίξεις πολλές, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ο «μετασχηματισμός» της κοινωνίας μας από έθνος–κράτος σε ένα κακέκτυπο φέουδο όπου οι «ελίτ» διατάσσουν τους υπηκόους – οι οποίοι δεν έχουν μεταξύ τους συνεκτικούς δεσμούς ώστε να αντισταθούν – είναι προ των πυλών. Και όποιος τολμά να υψώσει λόγο αντίθεσης, στο «μπουντρούμι».
Χαίρομαι πολύ, προσωπικά, για τα μηνύματα που λαμβάνω απ’ έξω, μιλώντας με τους δικούς μου ανθρώπους. Χαίρομαι γιατί καταλαβαίνω, ότι η μεγαλύτερή μου «αγωνία» το να «μην πάει τζάμπα» αυτό που περνάω, αποδεικνύεται αβάσιμη. Γιατί, μέρα με την ημέρα, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος σήμερα.
Γιατί όσο και αν «γαυγίζουν» τα σκυλιά της «αυλής», ο καθένας καταλαβαίνει ότι αυτή την στιγμή βρίσκομαι κρατούμενος, μετά από ένα ξεκάθαρο πολιτικό παιχνίδι με τους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην ΓΑΔΑ σε ρόλο εισαγγελέα, και τον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. σε ρόλο δικαστή. Δεν είναι κάτι που με «πληγώνει» ή το θεωρώ «άδικο». Αν είχε τύχει να γεννηθώ πριν 20 χρόνια στο σιδηρούν παραπέτασμα, δεν θα ήμουν απλά κρατούμενος, αλλά σε κάποιο γκούλαγκ ή τρελοκομείο. Είμαι απλά κρατούμενος γιατί κάποιοι «παππούδες» μου πότισαν με αίμα το δένδρο της ελευθερίας. Ο καιρός όμως περνά.
Απ’ ό,τι φαίνεται μέχρι στιγμής πάντως «δεν πάει τζάμπα». Οφείλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους όσους θεώρησαν ότι η δική μου υπόθεση είναι και δική τους. Και να τους διαβεβαιώσω, ότι έτσι είναι.
Αυτή την στιγμή, ο αγώνας δεν είναι πια πολιτικός. Είναι ένας αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ύπαρξής μας. Εάν οι κομισάριοι της κυβέρνησης, τα αργυρώνητα τσιράκια τους και τα «εξημερωμένα» ΜΜΕ, πιστεύουν ότι μπορούν να τον σταματήσουν, κλείνοντάς μας σε φυλακές, φιμώνοντάς μας και ελπίζοντας να καταρρακώσουν το ηθικό μας, πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι άδικα προσπαθούν.
Γιατί είμαστε απόγονοι, της μικρής αυτής δράκας ανθρώπων που τόσες χιλιάδες έτη ζουν σε αυτήν εδώ την μικρή γωνιά του χάρτη και όσο τους χτυπούν, τόσο πεισμώνουν. Και κάθε ένας από εμάς, θα ήταν πρόθυμος να τα δώσει όλα για να έχει μια πλάκα από πάνω του που θα λέει: «Ξένε, πες στους πατριώτες μου, ότι εδώ κείτομαι, πιστός στις δικές τους προσταγές».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Το πιο δύσκολο στην φυλακή δεν είναι όπως αρχικά φοβόμουν η μοναξιά. Αυτήν είχα ετοιμαστεί να αντιμετωπίσω. Αντίθετα, στην δική μου κατάσταση τουλάχιστον, το πρόβλημα είναι η συμπιεστική συνύπαρξη πολλών διαφορετικών προσωπικοτήτων. Ευτυχώς γι' αυτό, με προετοίμασαν άλλοι. Από την μια το αυστηρό ιδιωτικό σχολείο με το ακριβές πρόγραμμά του και από την άλλη ο στρατός. Αν το σκεφθεί κανείς με απλή λογική, οι τριτοκοσμικές ελληνικές φυλακές δεν είναι παρά μια ακραία έκφραση του αστικού τρόπου ζωής. Το μόνο που αλλάζει είναι η κλίμακα. Αντί να στριμώχνονται 1.500 ψυχές σε 4-5-10 οικοδομικά τετράγωνα, στριμώχνονται σε 1. Αντί του διαμερίσματος, υπάρχει ο θάλαμος, με τις διθέσιες κουκέτες του, που στο μυαλό - και ξέρω γιατί - μου φέρνει εικόνες από μεσαιωνικό αμπάρι πλοίου. Κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ, όπως και οι περισσότεροι από τους συγκρατούμενούς μου.

Η ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είναι ίσως η πιο γαλήνια. 23.24 για την ακρίβεια. Οι πρώτοι - οι πιο τυχεροί - έχουν ήδη κοιμηθεί. Οι υπόλοιποι παρακολουθούν τηλεόραση. Οι μισοί το κάνουν γιατί τους αρέσει το έργο. Οι άλλοι μισοί, με άδεια μάτια, προσποιούνται ότι παρακολουθούν, ενώ οι σκέψεις τους τρέχουν, λίγο πιο πέρα, ξεπερνώντας ίσως τα κάγκελα που φράζουν το παράθυρο, το συρματόπλεγμα πάνω στον τοίχο, με τα χιλιάδες αγκάθια, τα οποία απειλούν όχι μόνον αυτόν που θέλει να το πηδήξει αλλά ακόμη και το βλέμμα αυτού που επιχειρεί να κοιτάξει απέναντι. Παρ' όλα αυτά, χτες, όλοι κοιτούσαν έξω. Πανσέληνος είπε κάποιος και για 20 περίπου λεπτά όλοι το συζητούσαν. Δεν νομίζω ότι εκτός της φυλακής κάποιος θα αφιέρωνε 20 λεπτά παρατηρώντας το φεγγάρι και κουβεντιάζοντας γι' αυτό. Τελικά αποδείχτηκε από ένα ημερολόγιο ότι δεν ήταν πανσέληνος. Κανέναν όμως δεν νομίζω ότι ένοιαξε αυτό. Η στιγμή ανήκε σε όλους.

Διάβασα κάπου - διαβάζω ασταμάτητα - ότι όταν ένας άνδρας είναι στην φυλακή, το μυαλό του ξεπερνά τον εαυτό του και ταξιδεύει. Και το πρώτο που κάνει δικό του είναι το παρελθόν του. Δεν ξέρω αν ισχύει, μετά από κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο στην φυλακή. Πάντως εγώ προσωπικά - αλλά το ίδιο διακρίνω και στους περισσότερους συγκρατούμενούς μου - διαισθάνομαι περισσότερο μια σισύφειο καθημερινότητα. Όχι τόσο για την έννοια του μαρτυρίου όσο της αέναης επανάληψης της καθημερινότητας. Κάθε μέρα που περνά είναι αβάστακτα όμοια με την προηγούμενη. Και εάν εγώ σε 8 μέρες κρατούμενος μπορώ να το αντιληφθώ, δεν ξέρω τι συμβαίνει στα μυαλά άλλων. Δεν μπορώ να πω ότι η κατάσταση δεν αντέχεται. Αντέχεται και μάλιστα συνηθίζεις αρκετά εύκολα.

Το δύσκολο είναι ότι αντιλαμβάνεσαι ότι η συνήθεια αυτή - υποχρεωτική για να επιβιώσεις - σου ροκανίζει μέρα με την ημέρα, την ουσία της ανθρωπιάς σου. Βρίσκεσαι παγιδευμένος, σαν χρυσοκάνθαρος, σαν τζιτζίκι μέσα σε ένα σπιρτόκουτο. Συνήθιζα να το κάνω αυτό μικρός μαζί με τον πρωτοξάδελφό μου, τον Σπύρο. Να κλείνω τζιτζίκια, μέσα σε σπιρτόκουτα. Δεν θα το ξαναέκανα, όμως, ποτέ πια. Αυτή η συμπίεση προσωπικοτήτων από την άλλη, δημιουργεί ένα «ατσάλωμα» χαρακτήρων. Όλοι «περπατούν» προσεκτικά. Έξω από την άλλη προσπαθώ να ζω «εντός nirvana». Το να μπεις σε «nirvana», σε μια αδιατάρακτη ύπαρξη στο παρών, είναι το πιο εύκολο. Προσπαθώ να δημιουργήσω την δική μου ρουτίνα. Σηκώνομαι το πρωί, περπατάω με τεντώματα, για 15 περίπου λεπτά. Αμέσως μετά διάβασμα για 1-2 ώρες. Το καλό είναι ότι έκοψαν τον έναν από τους δύο εθισμούς μου. Τον καφέ. Μένουν τα τσιγάρα. Θέλω να κόψω και αυτά, όχι για λόγους υγείας μόνον αλλά και για οικονομία. Δεν θέλω να αισθάνομαι βάρος στους απ' έξω.

Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση. Αύριο περιμένω το πρώτο επισκεπτήριο. Η μητέρα μου. Με δυσκολεύει αρκετά η ιδέα. Δεν ξέρω αν το θέλω. Για εμένα θα είναι μεγάλη ευχαρίστηση. Δεν ξέρω γι' αυτήν, ιδιαίτερα την στιγμή του αποχωρισμού.

Το σημαντικό είναι άλλο. Παραμένω ελεύθερος. Το πνεύμα και η ψυχή, τα δύο από τα τρία συστατικά του ανθρώπου, δεν σταματιούνται από τοίχους και συρματοπλέγματα! Και επίσης πλέον έχω στυλό και χαρτί. Ο περιορισμός που υπάρχει είναι αντίστοιχος του να είχα σπάσει το πόδι μου και να μην μπορούσα να μετακινηθώ. Δεν είναι κάτι παραπάνω! Η μεγαλύτερη ανησυχία μου είναι η οικογένειά μου. Όλα τα άλλα αντιμετωπίζονται. Τι διάολο, άντρες είμαστε. Και αν πρέπει να κάτσουμε και λίγο μέσα για να έχουμε το δικαίωμα να είμαστε εντάξει με τον ίδιο τον εαυτό μας, θα το αντέξουμε. Γεννηθήκαμε άλλωστε στην χώρα που έριξε άλλους και άλλους στην φυλακή, στο όνομα της «πολιτικής βούλησης». Άντρες μακράν ανωτέρους από τον μέσο όρο. Γράφω σχεδόν μια ώρα, με τα φώτα μόνο από την τηλεόραση. Μην στραβωθούμε κιόλας! Το αύριο μας περιμένει και εμείς πρέπει να το βρούμε πιο δυνατοί από ότι ήμασταν σήμερα! Τόσο στο πνεύμα, το μυαλό όσο και στο σώμα.

Δημήτρης Παπαγεωργίου